ἐπιχαρὴς

Septuaginta metninde bu kelimenin 2 farklı yazımı bulundu.

ἐπιχαρής

Sıfat, Eril/Dişil, Yalın Hâl, Tekil.

Başkasının felaketine sevinen, kötü niyetle sevinen, hasetçi sevinç duyan.

ἐπί (üzerine, -e karşı) edatı ve χαρά (sevinç) kelimesinden türetilmiştir.

Bilgelik edebiyatında (örneğin Süleyman'ın Özdeyişleri) başkasının yıkımından haz duyan kötü karakterli insanları tanımlamak için kullanılır.

χαίρω, χαρά, ἐπιχαίρω

ἐπιχαρῇς

ἐπιχαίρω

Fiil, Belirsiz Geçmiş Zaman (Aorist), Edilgen Çatı (anlamca etken/dönüşlü), Dilek/İstek Kipi (Subjunctive), 2. Tekil Şahıs.

Sevinesin, (başkasının kötülüğüne) sevinç duyasın.

ἐπί (üzerine, -e karşı) edatı ve χαίρω (sevinmek) fiilinin edilgen gövdesinden türetilmiştir.

Genellikle 'μή' (me) olumsuzluk edatıyla birlikte 'Düşmanının yıkımına sevinme!' şeklinde ahlaki ve teolojik uyarılarda kullanılır.