Sözlük Girdisi
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
dua, yakarış / Dua, yakarış. / duayla, duada, duaya
Septuaginta metninde bu kelimenin 5 farklı yazımı bulundu.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Kök
προσευχή
Dilbilgisi
İsim, Dişil-Yalın-Tekil.
Temel Anlam
Dua, yakarış, dua yeri (sinagog/ibadethane).
Etimoloji
πρός (doğru) edatı ve εὔχομαι (dua etmek, dilemek) fiilinden türetilmiştir.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'tefilah' (תְּפִלָּה) kelimesinin karşılığıdır. Tanrı'ya yöneltilen her türlü yakarışı ve ibadeti ifade eder.
İlgili Kelimeler
Προσευχὴ
Kök
προσευχή
Dilbilgisi
İsim, dişil, yalın, tekil (feminine nominative singular). Cümle başı olduğu için büyük harfle başlamıştır.
Temel Anlam
Dua, yakarış; dua edilen yer (sinagog veya dua evi).
Etimoloji
πρός (yönelik, -e doğru) edatı ve εὔχομαι (dua etmek, dilemek) fiilinden türetilen εὐχή isminin birleşiminden gelir.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'tefillah' (תְּפִלָּה) kelimesinin standart karşılığıdır. Tanrı'ya yöneltilen ibadeti, yakarışı ve tapınmayı ifade eden en temel teolojik terimlerden biridir.
İlgili Kelimeler
προσευχὴ
Kök
προσευχή
Dilbilgisi
İsim, dişil, yalın hâl (nominative), tekil (vurgu işareti sondadır)
Temel Anlam
Dua, yakarış, ibadet; dua edilen yer (sinagog/tapınak)
Etimoloji
πρός (yönelme edatı, -e doğru) ve εὐχή (dua, adak) kelimelerinden türetilen προσεύχομαι fiilinin isimleşmiş formudur.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'tefillah' (dua) kelimesinin karşılığıdır. Hem dua eylemini hem de Helenistik Yahudilikte dua edilen mekanı (sinagogu) ifade edebilir.
İlgili Kelimeler
προσευχή
Kök
προσευχή
Dilbilgisi
İsim, dişil, yalın hâl (nominative), tekil (vurgu işareti sondadır, akut aksan varyantı)
Temel Anlam
Dua, yakarış, ibadet
Etimoloji
πρός (yönelme edatı, -e doğru) ve εὐχή (dua, adak) kelimelerinden türetilen προσεύχομαι fiilinin isimleşmiş formudur.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'tefillah' kelimesinin karşılığı olarak Tanrı ile kurulan iletişimi ve yakarışı temsil eder.
İlgili Kelimeler
προσευχῇ
Kök
προσευχή
Dilbilgisi
İsim, dişil, -e/-de/-ile hâli (dative), tekil
Temel Anlam
Duaya, duada, dua ile
Etimoloji
πρός (yönelme edatı, -e doğru) ve εὐχή (dua, adak) kelimelerinden türetilen προσεύχομαι fiilinin isimleşmiş formudur.
Septuaginta'da Kullanımı
Dua aracılığıyla Tanrı'ya yönelmeyi veya dua halinde bulunmayı ifade eden edatlı/edatsız kalıplarda yer alır.