Sözlük Girdisi
συντετριμμένην
ezilmiş, kırılmış, parçalanmış (dişil nesne için)
Kök
συντρίβω
Dilbilgisi
Fiil, Perfect (Tamamlanmış) Zaman, Orta/Edilgen Çatı, Ortaç (Participle), Dişil, Tekil, Belirtme Hâli (Accusative).
Temel Anlam
Kırılmış, ezilmiş, parçalanmış, harap edilmiş; mecazi olarak kederli, pişman, alçakgönüllü.
Etimoloji
σύν (birlikte, tamamen) edatı ile τρίβω (sürtmek, ezmek, aşındırmak) fiilinin birleşiminden türetilmiştir.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'şabar' (kırmak) fiilinin karşılığıdır. Fiziksel yıkımın yanı sıra, Mezmur 51:17'de olduğu gibi Tanrı'nın hoşnut olduğu 'kırılmış ve ezilmiş ruh/yürek' (ruhani pişmanlık ve alçakgönüllülük) durumunu tasvir eder.