Sözlük Girdisi

ΥΙΕ

ey oğul / ey oğul, ey evlat / ey oğul, oğlum

Septuaginta metninde bu kelimenin 6 farklı yazımı bulundu.

ΥΙΕ

υἱός

İsim, Eril, Seslenme (Vocative), Tekil (Aksansız büyük harf formu)

Ey oğul!, ey evlat!

Hint-Avrupa kökenli 'suhyus' (oğul) kelimesinden türemiştir.

Hitap şekli olarak kullanılır. İbranice 'Ben' (בֵּן) kelimesinin seslenme halidir.

υἱός, υἱοί

Υἱὲ

υἱός

İsim, eril, seslenme (vocative) hâli, tekil. (İlk harfi büyük yazılmıştır).

Ey oğul!, Ey evlat!

Hint-Avrupa dil ailesi kökenli *suHyus (oğul) kökünden gelir.

Hitap şekli olarak kullanılır; özellikle bilgelik edebiyatında (Süleyman'ın Özdeyişleri) babanın oğluna seslenişlerinde (υἱέ μου - oğlum) sıkça geçer.

υἱός

Υἱέ

υἱός

İsim, eril, seslenme (vocative) hâli, tekil. (Aksan farkı: sondaki hecede akut/gravis değişimi bağlama göredir).

Ey oğul!, Ey evlat!

Hint-Avrupa dil ailesi kökenli *suHyus (oğul) kökünden gelir.

Hitap şekli olarak kullanılır; İbranice 'beni' (oğlum) hitabının karşılığıdır.

υἱός

υἱὲ

υἱός

İsim, Eril, Seslenme (Vocative), Tekil (Cümle içinde kendisinden sonra kelime geldiği için ağır aksan [grave] almıştır)

Ey oğul, oğlum (hitap şekli)

Hint-Avrupa dil ailesinden *suHyus (oğul) kökünden gelir. Sanskritçe sūnú, Gotça sunus ve İngilizce son ile akrabadır.

İbranice 'beni' (בְּנִי - oğlum) veya doğrudan hitap içeren 'ben' (בֵּן) kelimesinin karşılığıdır. Özellikle bilgelik edebiyatında (Süleyman'ın Özdeyişleri) babanın oğluna hitaplarında çok sık geçer.

υἱοθεσία, υἱοποιέω

υἱέ

υἱός

İsim, Eril, Seslenme (Vocative), Tekil (Tiz aksan [acute] ile yazılmıştır, kelime tek başına veya cümle sonunda olduğunda bu biçimi alır)

Ey oğul, oğlum

Hint-Avrupa dil ailesinden *suHyus (oğul) kökünden gelir. Sanskritçe sūnú, Gotça sunus ve İngilizce son ile akrabadır.

Doğrudan hitap durumundaki İbranice 'ben' (בֵּן) karşılığıdır.

υἱοθεσία, υἱοποιέω

υἱέ·

υἱός

İsim, Eril, Seslenme (Vocative), Tekil (Noktalı virgül [grekçe üst nokta] işaretiyle biten cümle sonu veya duraklama formu)

Ey oğul, oğlum

Hint-Avrupa dil ailesinden *suHyus (oğul) kökünden gelir. Sanskritçe sūnú, Gotça sunus ve İngilizce son ile akrabadır.

Cümle sonunda veya duraklamada yer alan seslenme durumundaki İbranice 'ben' (בֵּן) karşılığıdır.

υἱοθεσία, υἱοποιέω

← Sözlükte ara