Sözlük Girdisi
ΣΥ
sen / Sen
Septuaginta metninde bu kelimenin 7 farklı yazımı bulundu.
ΣΥ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Kişi zamiri, ikinci tekil şahıs, yalın (nominative) hâl.
Temel Anlam
Sen.
Etimoloji
Proto-Hint-Avrupa *tú- (sen) kökenlidir.
Septuaginta'da Kullanımı
Tanrı'ya hitap ederken ('Sen Yücesin' vb.) veya peygamberlik bildirilerinde muhataba doğrudan seslenirken vurgulu biçimde kullanılır.
Συ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Kişi zamiri, 2. tekil şahıs, yalın hâl (nominative singular) (büyük harfle başlayan form)
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Hint-Avrupa kökenli ikinci tekil şahıs zamiri (Latince 'tu' ile akraba).
Septuaginta'da Kullanımı
Tanrı'ya hitap ederken veya bireysel diyaloglarda vurgulu 'sen' öznesini belirtmek için kullanılır.
Σὺ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Kişi zamiri, 2. tekil şahıs, yalın hâl
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Proto-Hint-Avrupa kökenli *tū (sen) kelimesinden türemiştir.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'attah' (erkek için sen) veya 'at' (kadın için sen) zamirlerinin birebir çevirisidir. Tanrı'ya hitap ederken sıklıkla kullanılır.
σύ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Zamir, 2. Tekil Şahıs, Yalın Hâli (Nominative)
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Hint-Avrupa dil ailesi kökenlidir, Latince 'tu' ve Türkçe 'sen' (dolaylı olarak) ile aynı kökenden gelir.
Septuaginta'da Kullanımı
Standart kullanım, özel bir anlam farkı yok. Tanrı'ya hitap ederken veya kişisel diyaloglarda sıklıkla kullanılır.
σὺ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Şahıs zamiri, 2. tekil şahıs, yalın hâl (vurgusuz/eğik aksanlı form)
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Hint-Avrupa dil ailesi kökenli, Latince 'tu' ve Sanskritçe 'tvam' ile akrabadır.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'atta' (sen) zamirinin birebir çevirisidir. Vurgu veya özne belirginliği için kullanılır.
σύ
Kök
σύ
Dilbilgisi
Şahıs zamiri, 2. tekil şahıs, yalın hâl (tiz aksanlı form)
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Hint-Avrupa dil ailesi kökenli, Latince 'tu' ile akrabadır.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'atta' zamirinin karşılığıdır. Cümlede özneyi vurgulamak amacıyla kullanılır.
σύ·
Kök
σύ
Dilbilgisi
Şahıs zamiri, 2. tekil şahıs, yalın hâl (noktalı virgül/üst nokta noktalama işaretiyle)
Temel Anlam
Sen
Etimoloji
Hint-Avrupa dil ailesi kökenli, Latince 'tu' ile akrabadır.
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'atta' zamirinin karşılığıdır; cümle sonu veya duraklama belirtir.