Sözlük Girdisi
ΕΜΟΥ
Benim, benden / benim, benden
Septuaginta metninde bu kelimenin 3 farklı yazımı bulundu.
ΕΜΟΥ
Kök
ἐγώ
Dilbilgisi
Zamir, 1. Tekil Şahıs, İlgi (Genitive) Hâli, Vurgulu Form (ἐμοῦ)
Temel Anlam
Benim, benden, bana ait.
Etimoloji
Proto-Hint-Avrupa kökenli birinci tekil şahıs zamiri *me- / *mene- kökünden türemiştir.
Septuaginta'da Kullanımı
Edatlarla birlikte (örn. μετ' ἐμοῦ: benimle) veya iyelik/aidiyet belirtmek amacıyla Tanrı'nın veya konuşmacının şahsını vurgulamak için kullanılır.
ἐμοῦ
Kök
ἐγώ
Dilbilgisi
Şahıs Zamiri, 1. Tekil Şahıs, İlgi Hâli (Genitive) - Vurgulu Form
Temel Anlam
Benim, benden, bana ait.
Etimoloji
Hint-Avrupa kökenli birinci tekil şahıs zamiri *eghom (ben) kökünden türemiştir. Baştaki 'ἐ-' vurgu ve vurgulu çekimlerde ortaya çıkar (karşılaştırınız: hafif/vurgusuz form 'μου').
Septuaginta'da Kullanımı
İbranice 'bî' (bende/bana) veya 'minnî' (benden) edatlı zamir yapılarının çevirisinde vurgulu şahıs zamiri olarak kullanılır.
ἐμοῦ·
Kök
ἐγώ
Dilbilgisi
Şahıs Zamiri, 1. Tekil Şahıs, İlgi Hâli (Genitive) - Vurgulu Form (Noktalı virgül/Soru işareti veya duraklama işareti içeren form)
Temel Anlam
Benim, benden (cümle sonu veya duraklama öncesi vurgulu kullanım).
Etimoloji
Hint-Avrupa kökenli birinci tekil şahıs zamiri *eghom (ben) kökünden türemiştir. Sonundaki noktalama işareti (grekçe noktalı virgül/üst nokta) cümle içi duraklamayı veya soru tonlamasını gösterir.
Septuaginta'da Kullanımı
Metin içi duraklama veya soru cümlelerinde İbranice şahıs zamiri vurgusunu yansıtır.