Mezmurlar 136

¹Davut’un ve Yeremya’nın. Babil nehirlerinin kıyısında, orada oturduk ve Siyon’u hatırladığımızda ağladık.

²Söğütlerin üzerine, oranın ortasında astık enstrümanlarımızı.

³Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgilerin sözlerini, bizi alıp götürenler ise bir ilahi istediler: "Söyleyin bize Siyon’un ezgilerinden!" dediler.

⁴Nasıl söyleyelim Rab’bin ezgisini yabancı bir toprakta?

⁵Eğer seni unutursam, ey Yeruşalim, unutulsun sağ elim.

⁶Eğer seni anmazsam, eğer Yeruşalim’i sevincimin baş tacı etmezsem, dilim damağıma yapışsın.

⁷Yeruşalim’in düştüğü günü anımsa, ya Rab, Edom oğullarına karşı; hani, "Boşaltın, boşaltın temellerine kadar!" diyorlardı.

⁸Ey Babil’in sefil kızı, ne mutlu bize çektirdiğin acıların karşılığını sana aynen ödeyecek olana!

⁹Ne mutlu senin yavrularını yakalayıp kayaya vurarak yere serecek olana!

¹Τῷ Δαυΐδ ῾Ιερεμίου. - ΕΠΙ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

²ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν·

³ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν καὶ οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶς ὕμνον· ᾄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιών.

⁴πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;

⁵ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·

⁶κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ, ἐὰν μὴ προανατάξωμαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου.

⁷μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν ᾿Εδὼμ τὴν ἡμέραν ῾Ιερουσαλὴμ τῶν λεγόντων· ἐκκενοῦτε, ἐκκενοῦτε, ἕως τῶν θεμελίων αὐτῆς.

⁸θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος, μακάριος ὃς ἀνταποδώσει σοι τὸ ἀνταπόδομά σου, ὃ ἀνταπέδωκας ἡμῖν·

⁹μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν.

¹[For David, [a Psalm] of Jeremias.] By the rivers of Babylon, there we sat; and wept when we remembered Sion.

²We hung our harps on the willows in the midst of it.

³For there they that had taken us captive asked of us the words of a song; and they that had carried us away [asked] a hymn, [saying], Sing us [one] of the songs of Sion.

⁴How should we sing the Lord’s song in a strange land?

⁵If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget [its skill].

⁶May my tongue cleave to my throat, if I do not remember thee; if I do not prefer Jerusalem as the chief of my joy.

⁷Remember, O Lord, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase [it], rase [it], even to its foundations.

⁸Wretched daughter of Babylon! blessed [shall he be] who shall reward thee as thou hast rewarded us.

⁹Blessed [shall he be] who shall seize and dash thine infants against the rock.