Mezmurlar 11

¹Sona doğru, sekizinci üzerine; Davut'un bir mezmuru.

²Kurtar beni ey Rab, çünkü dindar insan kalmadı; çünkü insanların oğulları arasından sadakat yok oldu.

³Herkes kendi komşusuna boş ve asılsız sözler söylüyor; hilekar dudaklarla, bölünmüş bir yürekle kötülük konuşuyorlar.

⁴Rab bütün o hilekar dudakları ve kibirle büyük konuşan dilleri yok etsin;

⁵onlar ki, "Dilimizle üstünlük kuracağız, dudaklarımız bizim kontrolümüzdedir; kim bize efendi olabilir?" dediler.

⁶"Yoksulların uğradığı sefalet ve muhtaçların iniltisi yüzünden şimdi ayağa kalkacağım," diyor Rab, "onları kurtuluşa yerleştireceğim ve onun içinde kendimden emin şekilde konuşacağım."

⁷Rab'bin sözleri pak sözlerdir; toprak fırında eritilerek yedi kez arındırılmış, kalitesi kanıtlanmış gümüş gibidir.

⁸Sen, ey Rab, bizi koru ve bu kötü kuşaktan sonsuza dek bizi muhafaza et.

⁹Kötüler her yanda serbestçe geziniyor; oysa Sen kendi yüceliğine göre insanoğullarına çok büyük değer verdin.

¹Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῆς ὀγδόης· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ. -

²ΣΩΣΟΝ με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.

³μάταια ἐλάλησεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, χείλη δόλια ἐν καρδίᾳ, καὶ ἐν καρδίᾳ ἐλάλησε κακά.

⁴ἐξολοθρεύσαι Κύριος πάντα τὰ χείλη τὰ δόλια καὶ γλῶσσαν μεγαλοῤῥήμονα.

⁵τοὺς εἰπόντας· τὴν γλῶσσαν ἡμῶν μεγαλυνοῦμεν, τὰ χείλη ἡμῶν παρ᾿ ἡμῖν ἐστι· τίς ἡμῶν Κύριός ἐστιν;

⁶ἀπὸ τῆς ταλαιπωρίας τῶν πτωχῶν καὶ ἀπὸ τοῦ στεναγμοῦ τῶν πενήτων, νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος· θήσομαι ἐν σωτηρίῳ, παῤῥησιάσομαι ἐν αὐτῷ.

⁷τὰ λόγια Κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον τῇ γῇ κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως.

⁸σύ, Κύριε, φυλάξαις ἡμᾶς καὶ διατηρήσαις ἡμᾶς ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ εἰς τὸν αἰῶνα.

⁹κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσι· κατὰ τὸ ὕψος σου ἐπολυώρησας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

¹[For the end, A Psalm of David, upon the eighth.]

²Save me, O Lord; for the godly man has failed; for truth is diminished from among the children of men.

³Every one has spoken vanity to his neighbour: their lips are deceitful, they have spoken with a double heart.

⁴Let the Lord destroy all the deceitful lips, and the tongue that speaks great words:

⁵who have said, We will magnify our tongue; our lips are our own: who is Lord of us?

⁶Because of the misery of the poor, and because of the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord, I will set [them] in safety; I will speak [to them] thereof openly.

⁷The oracles of the Lord are pure oracles; as silver tried in the fire, proved [in] a furnace of earth, purified seven times.

⁸Thou, O Lord, shalt keep us, and shalt preserve us, from this generation, and for ever.

⁹The ungodly walk around: according to thy greatness thou hast greatly exalted the sons of men.