Mezmurlar 5

¹Son için, miras alan topluluk üzerine; Davut'un mezmuru.

²Sözlerime kulak ver, ey Rab, feryadımı kavra.

³Yakarışımın sesine dikkat kesil, ey Kralım ve Tanrım! Çünkü sana dua edeceğim, ey Rab.

⁴Sabahleyin sesimi işiteceksin; sabahleyin huzurunda hazır bulunacağım ve beni gözetleyeceksin.

⁵Çünkü sen kötülüğü arzulayan bir Tanrı değilsin; şer işleyen senin yanında konaklayamaz.

⁶Yasa tanımazlar gözlerinin önünde kalamazlar; kötülük işleyenlerin hepsinden nefret ettin.

⁷Yalan söyleyenlerin hepsini yok edeceksin; Rab eli kanlı ve hilekâr adamdan tiksinir.

⁸Bense bol merhametin sayesinde senin evine gireceğim; senin korkunla kutsal tapınağına doğru yere kapanıp tapınacağım.

⁹Ey Rab, düşmanlarım yüzünden doğruluğunla bana yol göster; senin önünde yolumu düzle.

¹⁰Çünkü onların ağzında doğruluk yoktur, yürekleri boştur; boğazları açılmış bir mezardır, dilleriyle sürekli hile yaparlar.

¹¹Onları mahkum et, ey Tanrı! Kendi kurdukları düzenlerden düşsünler; tanrısızlıklarının çokluğundan ötürü onları kov, çünkü seni gücendirdiler, ey Rab.

¹²Sana umut bağlayanların hepsi sevinsin; sonsuza dek sevinçle coşsunlar, sen de onların arasında konaklayacaksın; adını sevenlerin hepsi seninle övünecektir.

¹³Çünkü sen doğru kişiyi kutsayacaksın; ey Rab, bizi lütfunun kalkanıyla taçlandırdın.

¹Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῆς κληρονομούσης· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ. -

²ΤΑ ῥήματά μου ἐνώτισαι, Κύριε, σύνες τῆς κραυγῆς μου·

³πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου, ὁ βασιλεύς μου καὶ ὁ Θεός μου. ὅτι πρὸς σὲ προσεύξομαι, Κύριε·

⁴τὸ πρωΐ εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς μου, τὸ πρωΐ παραστήσομαί σοι καὶ ἐπόψει με,

⁵ὅτι οὐχὶ Θεὸς θέλων ἀνομίαν σὺ εἶ· οὐ παροικήσει σοι πονηρευόμενος,

⁶οὐδὲ διαμενοῦσι παράνομοι κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου. ἐμίσησας πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν·

⁷ἀπολεῖς πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος. ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος.

⁸ἐγὼ δὲ ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου εἰσελεύσομαι εἰς τὸν οἶκόν σου, προσκυνήσω πρὸς ναὸν ἅγιόν σου ἐν φόβῳ σου.

⁹Κύριε, ὁδήγησόν με ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν μου, κατεύθυνον ἐνώπιόν σου τὴν ὁδόν μου.

¹⁰ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἀλήθεια, ἡ καρδία αὐτῶν ματαία· τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν.

¹¹κρῖνον αὐτούς, ὁ Θεός. ἀποπεσάτωσαν ἀπὸ τῶν διαβουλιῶν αὐτῶν· κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβειῶν αὐτῶν ἔξωσον αὐτούς, ὅτι παρεπίκρανάν σε, Κύριε.

¹²καὶ εὐφρανθείησαν πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπὶ σέ· εἰς αἰῶνα ἀγαλλιάσονται, καὶ κατασκηνώσεις ἐν αὐτοῖς, καὶ καυχήσονται ἐν σοὶ πάντες οἱ ἀγαπῶντες τὸ ὄνομά σου.

¹³ὅτι σὺ εὐλογήσεις δίκαιον· Κύριε, ὡς ὅπλῳ εὐδοκίας ἐστεφάνωσας ἡμᾶς.

¹[For the end, a Psalm of David, concerning her that inherits.]

²Hearken to my words, O Lord, attend to my cry.

³Attend to the voice of my supplication, my King, and my God: for to thee, O Lord, will I pray.

⁴In the morning thou shalt hear my voice: in the morning will I wait upon thee, and will look up.

⁵For thou art not a God that desires iniquity; neither shall the worker of wickedness dwell with thee.

⁶Neither shall the transgressors continue in thy sight: thou hatest, O Lord, all them that work iniquity.

⁷Thou wilt destroy all that speak falsehood: the Lord abhors the bloody and deceitful man.

⁸But I will enter into thine house in the multitude of thy mercy: I will worship in thy fear toward thy holy temple.

⁹Lead me, O Lord, in thy righteousness because of mine enemies; make my way plain before thy face.

¹⁰For there is no truth in their mouth; their heart is vain; their throat is an open sepulchre; with their tongues they have used deceit.

¹¹Judge them, O God; let them fail of their counsels: cast them out according to the abundance of their ungodliness; for they have provoked thee, O Lord.

¹²But let all that trust on thee be glad in thee: they shall exult for ever, and thou shalt dwell among them; and all that love thy name shall rejoice in thee.

¹³For thou, Lord, shalt bless the righteous: thou hast compassed us as with a shield of favour.