Mezmurlar 27

¹Davut'un. Ey Rab, sana feryat ettim; Tanrım, benden sessizce uzaklaşma; yoksa benden sessizce uzaklaşırsın da ölüm çukuruna inenlere benzerim.

²Ben sana yakarırken ve ellerimi senin kutsal tapınağına doğru kaldırırken yalvarışımın sesini işit.

³Günahkarlarla birlikte canımı sürükleme ve haksızlık yapanlarla birlikte beni yok etme; onlar ki komşularıyla barış konuşurlar, ama yüreklerinde kötülükler vardır.

⁴Onlara işlerine göre ve eylemlerinin kötülüğüne göre ver, ey Rab; ellerinin işlerine göre ver onlara, hak ettikleri karşılığı kendilerine geri öde.

⁵Çünkü Rab'bin işlerini ve ellerinin yaptıklarını idrak etmediler; onları yıkacaksın ve bir daha asla inşa etmeyeceksin.

⁶Rab kutsanmıştır, çünkü yalvarışımın sesini işitti.

⁷Rab benim yardımcım ve koruyucumdur; yüreğim O'na güvendi ve yardım buldum; bedenim yeniden yeşerdi ve O'na kendi özgür irademle şükredeceğim.

⁸Rab kendi halkının gücüdür ve kendi meshedilmişinin kurtuluşlarının koruyucusudur.

⁹Halkını kurtar ve mirasını kutsa; onlara çobanlık et ve onları sonsuza dek yükselt.

¹Τοῦ Δαυΐδ. - ΠΡΟΣ σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, ὁ Θεός μου, μὴ παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ, μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.

²εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου ἐν τῷ δέεσθαί με πρὸς σέ, ἐν τῷ αἴρειν με χεῖράς μου πρὸς ναὸν ἅγιόν σου.

³μὴ συνελκύσῃς μετὰ ἁμαρτωλῶν τὴν ψυχήν μου καὶ μετὰ ἐργαζομένων ἀδικίαν μὴ συναπολέσῃς με τῶν λαλούντων εἰρήνην μετὰ τῶν πλησίον αὐτῶν, κακὰ δὲ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.

⁴δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν· κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν αὐτοῖς.

⁵ὅτι οὐ συνῆκαν εἰς τὰ ἔργα Κυρίου καὶ εἰς τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ· καθελεῖς αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ οἰκοδομήσεις αὐτούς.

⁶εὐλογητὸς Κύριος, ὅτι εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.

⁷Κύριος βοηθός μου καὶ ὑπερασπιστής μου· ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισεν ἡ καρδία μου, καὶ ἐβοηθήθην, καὶ ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου· καὶ ἐκ θελήματός μου ἐξομολογήσομαι αὐτῷ.

⁸Κύριος κραταίωμα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν σωτηρίων τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ ἐστι.

⁹σῶσον τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου καὶ ποίμανον αὐτοὺς καὶ ἔπαρον αὐτοὺς ἕως τοῦ αἰῶνος.

¹[[A Psalm] of David.] To thee, O Lord, have I cried; my God, be not silent toward me: lest thou be silent toward me, and so I should be likened to them that go down to the pit.

²Hearken to the voice of my supplication, when I pray to thee, when I lift up my hands toward thy holy temple.

³Draw not away my soul with sinners, and destroy me not with the workers of iniquity, who speak peace with their neighbours, but evils are in their hearts.

⁴Give them according to their works, and according to the wickedness of their devices: give them according to the works of their hands; render their recompense unto them.

⁵Because they have not attended to the works of the Lord, even to the works of his hands, thou shalt pull them down, and shalt not build them up.

⁶Blessed be the Lord, for he has hearkened to the voice of my petition.

⁷The Lord is my helper and my defender; my heart has hoped in him, and I am helped: my flesh has revived, and willingly will I give praise to him.

⁸The Lord is the strength of his people, and the saving defender of his anointed.

⁹Save thy people, and bless thine inheritance: and take care of them, and lift them up for ever.