Mezmurlar 131

¹Derecelerin ezgisi. Hatırla ya Rab, Davut'u ve onun gösterdiği tüm alçakgönüllü sabrı;

²Nasıl ant içtiğini Rab'be ve Yakup'un Güçlü Tanrısı'na adaklar adadığını:

³“Asla girmeyeceğim evimin çadırına, asla çıkmayacağım yatağımın döşeğine;

⁴Gözlerime uyku vermeyeceğim, göz kapaklarıma uyuklama ve şakaklarıma dinlenme tanımayacağım;

⁵Rab için bir yer, Yakup'un Tanrısı için kutsal bir konut bulana dek.”

⁶İşte, biz onu Efrata'da duyduk ve onu ormanlık alanın düzlüklerinde bulduk.

⁷“Girelim O'nun kutsal konutlarına, O'nun ayaklarının bastığı yerde tapınalım!”

⁸Kalk ya Rab, dinlenme yerine; Sen ve Senin kutsallığının sandığı!

⁹Kahinlerin doğruluk kuşansın ve Senin sadık dindarların sevinçle coşsun.

¹⁰Kulun Davut'un hatırı için, kendi meshettiğin kralın yüzünü geri çevirme.

¹¹Rab, Davut'a asla dönmeyeceği gerçek bir ant içti: “Senin bedeninin meyvesinden kendi tahtına oturtacağım.

¹²Eğer oğulların antlaşmamı ve onlara öğreteceğim bu tanıklıklarımı korurlarsa, onların oğulları da sonsuza dek senin tahtında oturacaklar.”

¹³Çünkü Rab Siyon'u seçti, onu kendisi için konut olarak beğendi:

¹⁴“Sonsuzlar sonsuzunca dinlenme yerim burasıdır; burada oturacağım, çünkü onu kendim için seçtim.

¹⁵Onun kapısını bereketledikçe bereketleyeceğim, yoksullarını ekmekle doyuracağım.

¹⁶Kahinlerine kurtuluş giydireceğim ve onun sadık dindarları büyük bir coşkuyla coşacaklar.

¹⁷Orada Davut için bir güç boynuzu yükselteceğim, meshettiğim kralım için sönmez bir kandil hazırladım.

¹⁸Düşmanlarını utançla giydireceğim, fakat onun üzerinde kendi kutsal tacım çiçeklenecek.”

¹᾿ῼδὴ τῶν ἀναβαθμῶν. - ΜΝΗΣΘΗΤΙ, Κύριε, τοῦ Δαυΐδ καὶ πάσης τῆς πρᾳότητος αὐτοῦ,

²ὡς ὤμοσε τῷ Κυρίῳ, ηὔξατο τῷ Θεῷ ᾿Ιακώβ·

³εἰ εἰσελεύσομαι εἰς σκήνωμα οἴκου μου, εἰ ἀναβήσομαι ἐπὶ κλίνης στρωμνῆς μου,

⁴εἰ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου,

⁵ἕως οὗ εὕρω τόπον τῷ Κυρίῳ, σκήνωμα τῷ Θεῷ ᾿Ιακώβ.

⁶ἰδοὺ ἠκούσαμεν αὐτὴν ἐν ᾿Εφραθᾷ, εὕρομεν αὐτὴν ἐν τοῖς πεδίοις τοῦ δρυμοῦ·

⁷εἰσελευσόμεθα εἰς τὰ σκηνώματα αὐτοῦ, προσκυνήσομεν εἰς τὸν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ.

⁸ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου·

⁹οἱ ἱερεῖς σου ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται.

¹⁰ἕνεκεν Δαυΐδ τοῦ δούλου σου μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπον τοῦ χριστοῦ σου.

¹¹ὤμοσε Κύριος τῷ Δαυΐδ ἀλήθειαν καὶ οὐ μὴ ἀθετήσει αὐτήν· ἐκ καρποῦ τῆς κοιλίας σου θήσομαι ἐπὶ τοῦ θρόνου σου·

¹²ἐὰν φυλάξωνται οἱ υἱοί σου τὴν διαθήκην μου καὶ τὰ μαρτύριά μου ταῦτα, ἃ διδάξω αὐτούς, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἕως τοῦ αἰῶνος καθιοῦνται ἐπὶ τοῦ θρόνου σου.

¹³ὅτι ἐξελέξατο Κύριος τὴν Σιών, ᾑρετίσατο αὐτὴν εἰς κατοικίαν ἑαυτῷ·

¹⁴αὕτη ἡ κατάπαυσίς μου εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ᾧδε κατοικήσω, ὅτι ᾑρετισάμην αὐτήν·

¹⁵τὴν θύραν αὐτῆς εὐλογῶν εὐλογήσω, τοὺς πτωχοὺς αὐτῆς χορτάσω ἄρτων,

¹⁶τοὺς ἱερεῖς αὐτῆς ἐνδύσω σωτηρίαν, καὶ οἱ ὅσιοι αὐτῆς ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.

¹⁷ἐκεῖ ἐξανατελῶ κέρας τῷ Δαυΐδ, ἡτοίμασα λύχνον τῷ χριστῷ μου·

¹⁸τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ἐνδύσω αἰσχύνην, ἐπὶ δὲ αὐτὸν ἐξανθήσει τὸ ἁγίασμά μου.

¹[A Song of Degrees.] Lord, remember David, and all his meekness:

²how he sware to the Lord, [and] vowed to the God of Jacob, [saying],

³I will not go into the tabernacle of my house; I will not go up to the couch of my bed;

⁴I will not give sleep to mine eyes, nor slumber to mine eyelids, nor rest to my temples,

⁵until I find a place for the Lord, a tabernacle for the God of Jacob.

⁶Behold, we heard of it in Ephratha; we found it in the fields of the wood.

⁷Let us enter into his tabernacles: let us worship at the place where his feet stood.

⁸Arise, O Lord, into thy rest; thou, and the ark of thine holiness.

⁹Thy priests shall clothe themselves with righteousness; and thy saints shall exult.

¹⁰For the sake of thy servant David turn not away the face of thine anointed.

¹¹The Lord sware [in] truth to David, and he will not annul it, [saying], Of the fruit of thy body will I set [a king] upon thy throne.

¹²If thy children will keep my covenant, and these my testimonies which I shall teach them, their children also shall sit upon thy throne for ever.

¹³For the Lord has elected Sion, he has chosen her for a habitation for himself, [saying],

¹⁴This is my rest for ever: here will I dwell; for I have chosen it.

¹⁵I will surely bless her provision: I will satisfy her poor with bread.

¹⁶I will clothe her priests with salvation; and her saints shall greatly exult.

¹⁷There will I cause to spring up a horn to David: I have prepared a lamp for mine anointed.

¹⁸His enemies will I clothe with a shame; but upon himself shall my holiness flourish.