Mezmurlar 41

¹Sona doğru; Kore oğullarının idraki üzerine.

²Dişi geyik su pınarlarını nasıl özlerse, ey Tanrı, canım da seni öyle özler.

³Canım yaşayan Tanrı'ya susadı; ne zaman varıp Tanrı'nın yüzüne görüneceğim?

⁴Gündüz ve gece gözyaşlarım bana ekmek oldu, her gün bana, "Nerededir senin Tanrın?" denildiğinde.

⁵Bunları anımsıyor ve kendi üzerime içimi döküyorum: Nasıl da muhteşem çadırın kurulduğu yerden Tanrı'nın evine kadar, sevinç ve şükran sesleriyle, bayram edenlerin coşkulu gürültüsüyle yürürdüm.

⁶Neden bu kadar kederlisin ey canım ve neden beni sarsıp duruyorsun? Tanrı'ya umut bağla, çünkü O'na yine şükredeceğim; O benim yüzümün kurtuluşu ve Tanrımdır.

⁷Kendi içimde canım sarsıldı; bu yüzden seni Şeria topraklarından, Hermonlar'dan ve o küçük dağdan anıyorum.

⁸Senin çağlayanlarının sesiyle derinlik derinliğe sesleniyor; senin tüm dalga tepelerin ve dalgaların üzerimden aşıp geçti.

⁹Gündüzün Rab kendi merhametini buyuracak, geceleyin ise O'nun ezgisi bende olacak; bu benim yaşamımın Tanrısı'na duamdır.

¹⁰Tanrı'ya diyeceğim ki: "Benim koruyucumsun; neden beni unuttun? Ve düşmanımın baskısı altında neden böyle kederli bir yüzle geziniyorum?"

¹¹Düşmanlarım, her gün bana, "Nerededir senin Tanrın?" diyerek kemiklerimin kırıldığı anlardaki gibi bana hakaret ediyorlar.

¹²Neden bu kadar kederlisin ey canım ve neden beni sarsıp duruyorsun? Tanrı'ya umut bağla, çünkü O'na yine şükredeceğim; O benim yüzümün kurtuluşu ve Tanrımdır.

¹Εἰς τὸ τέλος· εἰς σύνεσιν τοῖς υἱοῖς Κορέ. -

²ΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός.

³ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;

⁴ἐγενήθη τὰ δάκρυά μου ἐμοὶ ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἐν τῷ λέγεσθαί μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;

⁵ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος.

⁶ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου.

⁷πρὸς ἐμαυτὸν ἡ ψυχή μου ἐταράχθη· διὰ τοῦτο μνησθήσομαί σου ἐκ γῆς ᾿Ιορδάνου καὶ ᾿Ερμωνιείμ, ἀπὸ ὄρους μικροῦ.

⁸ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται εἰς φωνὴν τῶν καταῤῥακτῶν σου, πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον.

⁹ἡμέρας ἐντελεῖται Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ, καὶ νυκτὸς ᾠδὴ αὐτῷ παρ᾿ ἐμοί, προσευχὴ τῷ Θεῷ τῆς ζωῆς μου.

¹⁰ἐρῶ τῷ Θεῷ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ· διατί μου ἐπελάθου; καὶ ἱνατί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου;

¹¹ἐν τῷ καταθλᾶσθαι τὰ ὀστᾶ μου ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, ἐν τῷ λέγειν αὐτούς μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;

¹²ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου. * See Appendix

¹[For the end, [a Psalm] for instruction, for the sons of Core.]

²As the hart earnestly desires the fountains of water, so my soul earnestly longs for thee, O God.

³My soul has thirsted for the living God: when shall I come and appear before God?

⁴My tears have been bread to me day and night, while they daily said to me, Where is thy God?

⁵I remembered these things, and poured out my soul in me, for I will go to the place of thy wondrous tabernacle, [even] to the house of God, with a voice of exultation and thanksgiving and of the sound of those who keep festival.*

⁶Wherefore art thou very sad, O my soul? and wherefore dost thou trouble me? hope in God; for I will give thanks to him; [he is] the salvation of my countenance.

⁷O my God, my soul has been troubled within me: therefore will I remember thee from the land of Jordan, and of the Ermonites, from the little hill.

⁸Deep calls to deep at the voice of thy cataracts: all thy billows and thy waves have gone over me.

⁹By day the Lord will command his mercy, and manifest [it] by night: with me [is] prayer to the God of my life.

¹⁰I will say to God, Thou art my helper; why hast thou forgotten me? wherefore do I go sad of countenance, while the enemy oppresses [me]?

¹¹While my bones were breaking, they that afflicted me reproached me; while they said to me daily, Where is thy God?

¹²Wherefore art thou very sad, O my soul? and wherefore dost thou trouble me? hope in God; for I will give thanks to him; [he is] the health of my countenance, and my God.