Mezmurlar 40

¹Son için; Davut'a ait bir mezmur.

²Ne mutludur yoksul ve düşkün olanı bilgece anlayana! Kötülük dolu günde Rab onu kurtaracaktır.

³Rab onu esirgesin, onu yaşatsın, ülkede onu kutlu kılsın ve onu düşmanlarının ellerine teslim etmesin.

⁴Rab acı yatağında onun yardımına koşsun; hastalığı boyunca onun tüm yatağını tersyüz edip şifaya çevirdin.

⁵Ben dedim ki: "Ey Rab, merhamet et bana; canıma şifa ver, çünkü sana karşı günah işledim."

⁶Düşmanlarım hakkımda kötülükler fısıldayarak konuştu: "Ne zaman ölecek de adı yok olup gidecek?"

⁷Biri beni görmeye gelse boş yere konuşuyordu; yüreği kendisi için yasa tanımazlık topluyor, dışarı çıkıyor ve hep birlikte fısıldaşıyorlardı.

⁸Bana karşı fısıldaşıyordu tüm düşmanlarım; bana karşı kötülükler tasarlıyorlardı:

⁹"Yasa dışı bir söz karar kıldı üzerinde; yatağa düşen bu adam bir daha asla ayağa kalkamayacak mı?" dediler.

¹⁰Güvendiğim, ekmeğimi paylaşan barışımın insanı, o yakın dostum bile bana karşı büyük bir hileyle topuk kaldırdı.

¹¹Ama sen, ey Rab, merhamet et bana ve ayağa kaldır beni ki onlara hak ettikleri karşılığı vereyim.

¹²Benden razı olduğunu şuradan bildim: Düşmanım bana karşı asla zafer çığlığı atmayacaktır.

¹³Beni ise masumiyetimden ötürü destekledin ve sonsuza dek kendi huzurunda sabitleyip pekiştirdin.

¹⁴Ebediyetten ebediyete dek, İsrail'in Tanrısı Rab'be övgüler olsun! Amin, amin.

¹Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ. -

²ΜΑΚΑΡΙΟΣ ὁ συνιῶν ἐπὶ πτωχὸν καὶ πένητα· ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ ῥύσεται αὐτὸν ὁ Κύριος.

³Κύριος διαφυλάξαι αὐτὸν καὶ ζήσαι αὐτὸν καὶ μακαρίσαι αὐτὸν ἐν τῇ γῇ καὶ μὴ παραδῷ αὐτὸν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτοῦ.

⁴Κύριος βοηθήσαι αὐτῷ ἐπὶ κλίνης ὀδύνης αὐτοῦ· ὅλην τὴν κοίτην αὐτοῦ ἔστρεψας ἐν τῇ ἀῤῥωστίᾳ αὐτοῦ.

⁵ἐγὼ εἶπα· Κύριε, ἐλέησόν με, ἴασαι τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἥμαρτόν σοι.

⁶οἱ ἐχθροί μου εἶπαν κακά μοι· πότε ἀποθανεῖται, καὶ ἀπολεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ;

⁷καὶ εἰσεπορεύετο τοῦ ἰδεῖν, μάτην ἐλάλει· ἡ καρδία αὐτοῦ συνήγαγεν ἀνομίαν ἑαυτῷ, ἐξεπορεύετο ἔξω καὶ ἐλάλει ἐπὶ τὸ αὐτό.

⁸κατ᾿ ἐμοῦ ἐψιθύριζον πάντες οἱ ἐχθροί μου, κατ᾿ ἐμοῦ ἐλογίζοντο κακά μοι·

⁹λόγον παράνομον κατέθεντο κατ᾿ ἐμοῦ· μὴ ὁ κοιμώμενος οὐχὶ προσθήσει τοῦ ἀναστῆναι;

¹⁰καὶ γὰρ ὁ ἄνθρωπος τῆς εἰρήνης μου, ἐφ᾿ ὃν ἤλπισα, ὁ ἐσθίων ἄρτους μου, ἐμεγάλυνεν ἐπ᾿ ἐμὲ πτερνισμόν.

¹¹σὺ δέ, Κύριε, ἐλέησόν με καὶ ἀνάστησόν με, καὶ ἀνταποδώσω αὐτοῖς.

¹²ἐν τούτῳ ἔγνων ὅτι τεθέληκάς με, ὅτι οὐ μὴ ἐπιχαρῇ ὁ ἐχθρός μου ἐπ᾿ ἐμέ.

¹³ἐμοῦ δὲ διὰ τὴν ἀκακίαν ἀντελάβου, καὶ ἐβεβαίωσάς με ἐνώπιόν σου εἰς τὸν αἰῶνα.

¹⁴εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ εἰς τὸν αἰῶνα. γένοιτο, γένοιτο.

¹[For the end, a Psalm of David.]

²Blessed [is the man] who thinks on the poor and needy: the Lord shall deliver him in an evil day.

³May the Lord preserve him and keep him alive, and bless him on the earth, and not deliver him into the hands of his enemy.

⁴May the Lord help him upon the bed of his pain; thou hast made all his bed in his sickness.

⁵I said, O Lord, have mercy upon me; heal my soul; for I have sinned against thee.

⁶Mine enemies have spoken evil against me, [saying], When shall he die, and his name perish?

⁷And if he came to see [me], his heart spoke vainly; he gathered iniquity to himself; he went forth and spoke in like manner.

⁸All my enemies whispered against me; against me they devised my hurt.

⁹They denounced a wicked word against me, [saying], Now that he lies, shall he not rise up again?

¹⁰For even the man of my peace, in whom I trusted, who ate my bread, lifted up [his] heel against me.

¹¹But thou, O Lord, have compassion upon me, and raise me up, and I shall requite them.

¹²By this I know that thou hast delighted in me, because mine enemy shall not rejoice over me.

¹³But thou didst help me because of [mine] innocence, and hast established me before thee for ever.

¹⁴Blessed [be] the Lord God of Israel from everlasting, and to everlasting. So be it, so be it.