Mezmurlar 29

¹Sona doğru; evin adanma töreni için ezgi mezmuru; Davut'un.

²Seni yücelteceğim ey Rab, çünkü beni alttan alıp kaldırdın ve düşmanlarımı üzerime sevindirmedin.

³Ey Rab Tanrım, sana feryat ettim ve bana şifa verdin.

⁴Ey Rab, canımı Hades'ten yukarı çıkardın; çukura inenlerin arasından beni kurtarıp yaşattın.

⁵Rab'be ezgiler söyleyin, ey O'nun kutsalları, ve O'nun kutsallığının anısına şükranınızı sunun.

⁶Çünkü O'nun gazabında öfke vardır, O'nun hoşnutluğunda ise yaşam; ağlayış akşamleyin konaklar, sabahleyin ise coşkulu bir sevinç çığlığı yükselir.

⁷Ben ise refahım içinde şöyle demiştim: "Sonsuza dek asla sarsılmayacağım."

⁸Ey Rab, senin hoşnutluğunla görkemime güç sağladın; ama yüzünü çevirdiğinde dehşete düştüm.

⁹Sana feryat edeceğim ey Rab, ve Tanrıma yalvarıp yakaracağım.

¹⁰Ben çürümeye doğru aşağı indiğimde kanımın ne yararı olur? Toprak sana şükreder mi ya da senin gerçeğini ilan eder mi?

¹¹Rab işitti ve bana merhamet etti; Rab yardımcım oldu.

¹²Benim için dövünmemi sevince döndürdün, yas giysimi yırttın ve beni neşeyle kuşattın;

¹³öyle ki, görkemim sana ezgiler söylesin ve kederle sessiz kalmasın. Ey Rab Tanrım, sonsuza dek sana şükredeceğim.

¹Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς ᾠδῆς τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου· Δαυΐδ. -

²ΥΨΩΣΩ σε, Κύριε, ὅτι ὑπέλαβές με καὶ οὐκ εὔφρανας τοὺς ἐχθρούς μου ἐπ᾿ ἐμέ.

³Κύριε ὁ Θεός μου, ἐκέκραξα πρὸς σέ, καὶ ἰάσω με·

⁴Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου τὴν ψυχήν μου, ἔσωσάς με ἀπὸ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον.

⁵ψάλατε τῷ Κυρίῳ, οἱ ὅσιοι αὐτοῦ, καὶ ἐξομολογεῖσθε τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ·

⁶ὅτι ὀργὴ ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ, καὶ ζωὴ ἐν τῷ θελήματι αὐτοῦ· τὸ ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμὸς καὶ εἰς τὸ πρωΐ ἀγαλλίασις.

⁷ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ εὐθηνίᾳ μου· οὐ μὴ σαλευθῶ εἰς τὸν αἰῶνα.

⁸Κύριε, ἐν τῷ θελήματί σου παρέσχου τῷ κάλλει μου δύναμιν· ἀπέστρεψας δὲ τὸ πρόσωπόν σου καὶ ἐγενήθην τεταραγμένος.

⁹πρὸς σέ, Κύριε, κεκράξομαι, καὶ πρὸς τὸν Θεόν μου δεηθήσομαι.

¹⁰τίς ὠφέλεια ἐν τῷ αἵματί μου ἐν τῷ καταβαίνειν με εἰς διαφθοράν; μὴ ἐξομολογήσεταί σοι χοῦς ἢ ἀναγγελεῖ τὴν ἀλήθειάν σου;

¹¹ἤκουσε Κύριος, καὶ ἠλέησέ με, Κύριος ἐγενήθη βοηθός μου.

¹²ἔστρεψας τὸν κοπετόν μου εἰς χαρὰν ἐμοί, διέῤῥηξας τὸν σάκκον μου καὶ περιέζωσάς με εὐφροσύνην,

¹³ὅπως ἂν ψάλῃ σοι ἡ δόξα μου καὶ οὐ μὴ κατανυγῶ. Κύριε ὁ Θεός μου, εἰς τὸν αἰῶνα ἐξομολογήσομαί σοι.

¹[For the end, a Psalm and Song at the dedication of the house of David.]

²I will exalt thee, O Lord; for thou hast lifted me up, and not caused mine enemies to rejoice over me.

³O Lord my God, I cried to thee, and thou didst heal me.

⁴O Lord, thou hast brought up my soul from Hades, thou hast delivered me from [among] them that go down to the pit.

⁵Sing to the Lord, ye his saints, and give thanks for the remembrance of his holiness.

⁶For anger is in his wrath, but life in his favour: weeping shall tarry for the evening, but joy shall be in the morning.

⁷And I said in my prosperity, I shall never be moved.

⁸O Lord, in thy good pleasure thou didst add strength to my beauty: but thou didst turn away thy face, and I was troubled.

⁹To thee, O Lord, will I cry; and to my God will I make supplication.

¹⁰What profit is there in my blood, when I go down to destruction? Shall the dust give praise to thee? or shall it declare thy truth?

¹¹The Lord heard, and had compassion upon me; the Lord is become my helper.

¹²Thou hast turned my mourning into joy for me: thou hast rent off my sackcloth, and girded me with gladness;

¹³that my glory may sing praise to thee, and I may not be pierced [with sorrow]. O Lord my God, I will give thanks to thee for ever.