Yeremya 24

¹Rab bana, Babil Kralı Nabukadonosor’un, Yehoyakim oğlu Yahuda Kralı Yehonyas’ı, önderleri, zanaatkarları, mahkumları ve zenginleri Yeruşalim’den sürgün edip Babil’e götürmesinden sonra, Rab’bin tapınağının önünde duran iki sepet incir gösterdi.

²Sepetlerden birinde, ilk yetişen erkenci incirler gibi son derece iyi incirler vardı; diğer sepet ise kötülüklerinden ötürü kesinlikle yenmeyecek durumda olan son derece kötü incirlerle doluydu.

³Rab bana, “Ne görüyorsun, Yeremya?” diye sordu. Ben de, “İncirler görüyorum” dedim, “İyiler son derece iyi, kötüler ise kötülüklerinden ötürü kesinlikle yenmeyecek kadar son derece kötü.”

⁴Rab’bin sözü bana şöyle geldi:

⁵“İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: Bu iyi incirler gibi, bu yerden Keldanilerin ülkesine iyilikleri için sürgüne gönderdiğim Yahuda sürgünlerini de öylece kendi halkım olarak kabul edip gözeteceğim.

⁶Gözlerimi iyilikleri için onların üzerine dikeceğim ve onları bu ülkeye iyilikle geri getireceğim; onları inşa edeceğim ve kesinlikle yıkmayacağım, onları dikeceğim ve kesinlikle kökünden sökmeyceğim.

⁷Beni Rab olarak tanımaları için onlara bir yürek vereceğim; onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım, çünkü bütün yürekleriyle bana dönecekler.

⁸Ama kötülüklerinden ötürü yenmeyecek olan o kötü incirlere gelince, Rab şöyle diyor: Yahuda Kralı Sidkiya’yı, onun soylularını, Yeruşalim’den bu ülkede geride bırakılanları ve Mısır ülkesinde yaşayanları da işte böyle teslim edeceğim.

⁹Onları yeryüzünün bütün krallıkları arasına darmadağın edilmek üzere dağıtacağım; onları sürdüğüm her yerde bir utanç, bir darbımesel, bir nefret ve bir lanet konusu olacaklar.

¹⁰Kendilerine verdiğim topraklardan tamamen yok olup gidene dek üzerlerine kıtlığı, ölümü ve kılıcı göndereceğim.”

¹ΕΔΕΙΞΕ μοι Κύριος δύο καλάθους σύκων κειμένους κατὰ πρόσωπον ναοῦ Κυρίου μετὰ τὸ ἀποικίσαι Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλῶνος τὸν ᾿Ιεχονίαν υἱὸν ᾿Ιωακεὶμ βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς τεχνίτας καὶ τοὺς δεσμώτας καὶ τοὺς πλουσίους ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς Βαβυλῶνα·

²ὁ κάλαθος ὁ εἷς σύκων χρηστῶν σφόδρα, ὡς τὰ σύκα τὰ πρώϊμα, καὶ ὁ κάλαθος ὁ ἕτερος σύκων πονηρῶν σφόδρα, ἃ οὐ βρωθήσεται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν.

³καὶ εἶπε Κύριος πρός με· τί σὺ ὁρᾷς, ῾Ιερεμία; καὶ εἶπα· σύκα· τὰ χρηστὰ χρηστὰ λίαν, καὶ τὰ πονηρὰ πονηρὰ λίαν, ἃ οὐ βρωθήσεται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν.

⁴καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων·

⁵τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ὡς τὰ σύκα τὰ χρηστὰ ταῦτα, οὕτως ἐπιγνώσομαι τοὺς ἀποικισθέντας ᾿Ιούδα, οὓς ἐξαπέσταλκα ἐκ τοῦ τόπου τούτου εἰς γῆν Χαλδαίων εἰς ἀγαθά. καὶ στηριῶ τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐπ’ αὐτοὺς εἰς ἀγαθὰ καὶ ἀποκαταστήσω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ταύτην εἰς ἀγαθὰ καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ καθελῶ καὶ καταφυτεύσω αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ ἐκτίλω.

⁷καὶ δώσω αὐτοῖς καρδίαν τοῦ εἰδέναι αὐτοὺς ἐμέ, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος, καὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν, ὅτι ἐπιστραφήσονται ἐπ’ ἐμὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτῶν.

⁸καὶ ὡς τὰ σύκα τὰ πονηρά, ἃ οὐ βρωθήσονται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν, τάδε λέγει Κύριος, οὕτως παραδώσω τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ καὶ τὸ κατάλοιπον ῾Ιερουσαλὴμ τοὺς ὑπολελειμμένους ἐν τῇ γῇ ταύτῃ καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν Αἰγύπτῳ.

⁹καὶ δώσω αὐτοὺς εἰς διασκορπισμὸν εἰς πάσας τὰς βασιλείας τῆς γῆς, καὶ ἔσονται εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς παραβολὴν καὶ εἰς μῖσος καὶ εἰς κατάραν ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἔξωσα αὐτοὺς ἐκεῖ.

¹⁰καὶ ἀποστελῶ εἰς αὐτοὺς τὸν λιμὸν καὶ τὸν θάνατον καὶ τὴν μάχαιραν, ἕως ἂν ἐκλείπωσιν ἀπὸ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα αὐτοῖς.

¹The Lord shewed me two baskets of figs, lying in front of the temple of the Lord, after Nabuchodonosor king of Babylon had carried captive Jechonias son of Joakim king of Juda, and the princes, and the artificers, and the prisoners, and the rich men out of Jerusalem, and had brought them to Babylon.

²The one basket was [full] of very good figs, as the early figs; and the other basket was [full] of very bad figs, which could not be eaten, for their badness.

³And the Lord said to me, What seest thou, Jeremias? and I said, Figs; the good figs, very good; and the bad, very bad, which cannot be eaten, for their badness.

⁴And the word of the Lord came to me, saying,

⁵Thus saith the Lord, the God of Israel; As these good figs, so will I acknowledge the Jews that have been carried away captive, whom I have sent forth out of this place into the land of the Chaldeans for good.

⁶And I will fix mine eyes upon them for good, and I will restore them into this land for good: and I will build them up, and not pull them down; and I will plant them, and not pluck them up.

⁷And I will give them a heart to know me, that I am the Lord: and they shall be to me a people, and I will be to them a God: for they shall turn to me with all their heart.

⁸And as the bad figs, which cannot be eaten, for their badness; thus saith the Lord, So will I deliver Sedekias king of Juda, and his nobles, and the remnant of Jerusalem, them that are left in this land, and the dwellers in Egypt.

⁹And I will cause them to be dispersed into all the kingdoms of the earth, and they shall be for a reproach, and a proverb, and an [object of] hatred, and a curse, in every place whither I have driven them out.

¹⁰And I will send against them famine, and pestilence, and the sword, until they are consumed from off the land which I gave them.