Mezmurlar 93

¹Davut'un bir mezmuru, haftanın dördüncü günü için. Öçlerin Tanrısı'dır Rab; öçlerin Tanrısı açıkça ve cesaretle eyleme geçti.

²Yüceltil, ey yeryüzünü yargılayan! Kibirlilere hak ettikleri karşılığı geri ver!

³Ne zamana dek günahkarlar, ey Rab, ne zamana dek günahkarlar böbürlenip duracak?

⁴Haksızlığı haykırıp konuşacaklar; kötülük yapanların hepsi kibirle laf salatası yapacak.

⁵Senin halkını, ey Rab, küçük düşürdüler ve senin mirasını hırpaladılar.

⁶Dul kadını ve öksüzü öldürdüler, yabancı konuğu ise katlettiler.

⁷Ve dediler ki: "Rab görmeyecek, Yakup'un Tanrısı da bunu idrak etmeyecek."

⁸Halkın içindeki ey budalalar, artık anlayın! Ve ey aptallar, nihayet aklınızı başınıza alın!

⁹Kulağı yerine yerleştiren işitmez mi? Yoksa gözü biçimlendiren derinlemesine algılamaz mı?

¹⁰Ulusları eğiten azarlamayacak mı? İnsana bilgiyi öğreten bilmeyecek mi?

¹¹Rab insanların akıl yürütmelerini ve bunların ne kadar boş olduğunu bilir.

¹²Ne mutludur o insana ki, ey Rab, onu kendi yasanla eğitir ve ona öğretirsin;

¹³Kötü günlerde onu sakinleştirmek için, ta ki günahkar için bir çukur kazılana dek.

¹⁴Çünkü Rab kendi halkını dışlamayacak ve kendi mirasını asla terk etmeyecek.

¹⁵Ta ki adalet yeniden yargıya dönene dek; ve yüreği temiz olanların hepsi o adalete sımsıkı tutunacaktır. (Selah)

¹⁶Kötülük yapanlara karşı benim için kim ayağa kalkacak? Ya da yasasızlığı işleyenlere karşı yanımda kim duracak?

¹⁷Eğer Rab bana yardım etmeseydi, canım neredeyse ölüler diyarında geçici konuk olacaktı.

¹⁸Ne zaman "Ayağım sarsıldı" desem, senin merhametin, ey Rab, bana yardım ediyordu.

¹⁹Ey Rab, yüreğimdeki acıların çokluğuna göre, senin tesellilerin canımı şenlendirdi.

²⁰Yasaya karşı zahmet ve sömürü tasarlayan o kötülük tahtı seninle asla ortak olmasın!

²¹Doğrunun canını avlayacaklar ve suçsuz kanı ölüme mahkum edecekler.

²²Ama Rab bana bir sığınak oldu ve Tanrım umudumun yardımcısı haline geldi.

²³Rab onlara yasasızlıklarının karşılığını ödeyecek ve kötülükleri yüzünden onları ortadan kaldıracak; Rab Tanrı onları yok edecektir.

¹Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ, τετράδι σαββάτου. - ΘΕΟΣ ἐκδικήσεων Κύριος, Θεὸς ἐκδικήσεων ἐπαρρησιάσατο.

²ὑψώθητι ὁ κρίνων τὴν γῆν, ἀπόδος ἀνταπόδοσιν τοῖς ὑπερηφάνοις.

³ἕως πότε ἁμαρτωλοί, Κύριε, ἕως πότε ἁμαρτωλοὶ καυχήσονται,

⁴φθέγξονται καὶ λαλήσουσιν ἀδικίαν, λαλήσουσι πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν;

⁵τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν καὶ τὴν κληρονομίαν σου ἐκάκωσαν,

⁶χήραν καὶ ὀρφανὸν ἀπέκτειναν, καὶ προσήλυτον ἐφόνευσαν

⁷καὶ εἶπαν· οὐκ ὄψεται Κύριος, οὐδὲ συνήσει ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ιακώβ.

⁸σύνετε δή, ἄφρονες ἐν τῷ λαῷ· καί, μωροί, ποτὲ φρονήσατε.

⁹ὁ φυτεύσας τὸ οὖς οὐχὶ ἀκούει; ἢ ὁ πλάσας τὸν ὀφθαλμὸν οὐχὶ κατανοεῖ;

¹⁰ὁ παιδεύων ἔθνη οὐχὶ ἐλέγξει; ὁ διδάσκων ἄνθρωπον γνῶσιν;

¹¹Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν ἀνθρώπων ὅτι εἰσὶ μάταιοι.

¹²μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ὃν ἂν παιδεύσῃς, Κύριε, καὶ ἐκ τοῦ νόμου σου διδάξῃς αὐτὸν

¹³τοῦ πραΰναι αὐτὸν ἀφ᾿ ἡμερῶν πονηρῶν, ἕως οὗ ὀρυγῇ τῷ ἁμαρτωλῷ βόθρος.

¹⁴ὅτι οὐκ ἀπώσεται Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ οὐκ ἐγκαταλείψει,

¹⁵ἕως οὗ δικαιοσύνη ἐπιστρέψῃ εἰς κρίσιν καὶ ἐχόμενοι αὐτῆς πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ. (διάψαλμα).

¹⁶τίς ἀναστήσεταί μοι ἐπὶ πονηρευομένοις; ἢ τίς συμπαραστήσεταί μοι ἐπὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν;

¹⁷εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἐβοήθησέ μοι, παρὰ βραχὺ παρῴκησε τῷ ᾅδῃ ἡ ψυχή μου.

¹⁸εἰ ἔλεγον· σεσάλευται ὁ πούς μου, τὸ ἔλεός σου, Κύριε, ἐβοήθει μοι.

¹⁹Κύριε, κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυνῶν μου ἐν τῇ καρδίᾳ μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυχήν μου.

²⁰μὴ συμπροσέστω σοι θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα.

²¹θηρεύσουσιν ἐπὶ ψυχὴν δικαίου καὶ αἷμα ἀθῷον καταδικάσονται.

²²καὶ ἐγένετό μοι Κύριος εἰς καταφυγὴν καὶ ὁ Θεός μου εἰς βοηθὸν ἐλπίδος μου·

²³καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός.

¹[A Psalm of David for the fourth [day] of the week.] The Lord is a God of vengeance; the God of vengeance has declared himself.

²Be thou exalted, thou that judgest the earth: render a reward to the proud.

³How long shall sinners, O Lord, how long shall sinners boast?

⁴They will utter and speak unrighteousness; all the workers of iniquity will speak [so].

⁵They have afflicted thy people, O Lord, and hurt thine heritage.

⁶They have slain the widow and fatherless, and murdered the stranger.

⁷And they said, The Lord shall not see, neither shall the God of Jacob understand.

⁸Understand now, ye simple among the people; and ye fools, at length be wise.

⁹He that planted the ear, does he not hear? or he that formed the eye, does not he perceive?

¹⁰He that chastises the heathen, shall not he punish, [even] he that teaches man knowledge?

¹¹The Lord knows the thoughts of men, that they are vain.

¹²Blessed is the man whomsoever thou shalt chasten, O Lord, and shalt teach him out of thy law;

¹³to give him rest from evil days, until a pit be digged for the sinful one.

¹⁴For the Lord will not cast off his people, neither will he forsake his inheritance;

¹⁵until righteousness return to judgment, and all the upright in heart shall follow it. Pause.

¹⁶Who will rise up for me against the transgressors? or who will stand up with me against the workers of iniquity?

¹⁷If the Lord had not helped me, my soul had almost sojourned in Hades.

¹⁸If I said, My foot has been moved;

¹⁹thy mercy, O Lord, helped me. O Lord, according to the multitude of my griefs within my heart, thy consolation have soothed my soul.

²⁰Shall the throne of iniquity have fellowship with thee, which frames mischief by an ordinance?

²¹They will hunt for the soul of the righteous, and condemn innocent blood.

²²But the Lord was my refuge; and my God the helper of my hope.

²³And he will recompense to them their iniquity and their wickedness: the Lord our God shall utterly destroy them.