Ezgiler Ezgisi 2

¹Ben ovanın çiçeğiyim, vadilerin zambağıyım.

²Dikenlerin ortasındaki bir zambak gibidir kızlar arasında sevgilim.

³Orman ağaçları arasındaki bir elma ağacı gibidir oğullar arasında sevgilim; onun gölgesinde büyük bir arzuyla oturdum ve meyvesi damağımda pek tatlıdır.

⁴Beni şarap evine götürün ve üzerime sevgiyi bir düzen içinde yerleştirin.

⁵Beni mür yağlarıyla güçlendirin, etrafımı elmalarla doldurun; çünkü ben sevgiyle yaralanmış biriyim.

⁶Sol eli başımın altında olsun ve sağ eli beni kucaklayacaktır.

⁷Ey Yeruşalim kızları, kırın güçleri ve kuvvetleri üzerine size ant içiriyorum: Sevgiyi uyandırmayın ve kendi isteyene kadar onu harekete geçirmeyin.

⁸Sevgilimin sesi! İşte, dağların üzerinden sıçrayarak, tepelerin üzerinden atlayarak geliyor.

⁹Sevgilim, Beytel dağlarındaki bir ceylana ya da geyik yavrusuna benzer. İşte, duvarımızın arkasında durmuş, pencerelerden eğilip bakıyor, parmaklıkların arasından gözlüyor.

¹⁰Sevgilim bana sesleniyor ve şöyle diyor: "Kalk, gel sevgilim, güzelim, güvercinim.

¹¹Çünkü bak, kış geçti, yağmur dindi ve kendi yoluna gitti.

¹²Yeryüzünde çiçekler göründü, budama vakti geldi; toprağımızda kumrunun sesi işitiliyor.

¹³İncir ağacı ham incirlerini verdi, asmalar çiçeklendi ve koku yayıyor. Kalk, gel sevgilim, güzelim, güvercinim, gel artık.

¹⁴Ey kayanın kovuğunda, sığınağın duvarı kenarında olan güvercinim! Yüzünü göster bana, sesini işittir; çünkü sesin tatlı ve yüzün güzeldir."

¹⁵Yakalayın bizim için o küçük tilkileri, bağları tahrip eden tilkileri; çünkü asmalarımız çiçek açmaktadır.

¹⁶Sevgilim benimdir, ben de onunum; o, zambaklar arasında sürüsünü güder.

¹⁷Gün esip gölgeler uzayana dek; dön ey sevgilim, oyuklar dağındaki bir ceylan ya da geyik yavrusu gibi ol.

¹ΕΓΩ ἄνθος τοῦ πεδίου, κρίνον τῶν κοιλάδων.

²ὡς κρίνον ἐν μέσῳ ἀκανθῶν, οὕτως ἡ πλησίον μου ἀνὰ μέσον τῶν θυγατέρων.

³ὡς μῆλον ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ, οὕτως ἀδελφιδός μου ἀνὰ μέσον τῶν υἱῶν· ἐν τῇ σκιᾷ αὐτοῦ ἐπεθύμησα καὶ ἐκάθισα, καὶ καρπὸς αὐτοῦ γλυκὺς ἐν λάρυγγί μου.

⁴εἰσαγάγετέ με εἰς οἶκον τοῦ οἴνου, τάξατε ἐπ᾿ ἐμὲ ἀγάπην.

⁵στηρίσατέ με ἐν μύροις, στοιβάσατέ με ἐν μήλοις, ὅτι τετρωμένη ἀγάπης ἐγώ.

⁶εὐώνυμος αὐτοῦ ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ περιλήψεταί με.

⁷ὥρκισα ὑμᾶς, θυγατέρες ῾Ιερουσαλήμ, ἐν δυνάμεσι καὶ ἐν ἰσχύσεσι τοῦ ἀγροῦ, ἐὰν ἐγείρητε καὶ ἐξεγείρητε τὴν ἀγάπην, ἕως οὗ θελήσῃ.

⁸Φωνὴ ἀδελφιδοῦ μου· ἰδοὺ οὗτος ἥκει πηδῶν ἐπὶ τὰ ὄρη, διαλλόμενος ἐπὶ τοὺς βουνούς.

⁹ὅμοιός ἐστιν ἀδελφιδός μου τῇ δορκάδι ἢ νεβρῷ ἐλάφων ἐπὶ τὰ ὄρη Βαιθήλ. ἰδοὺ οὗτος ὀπίσω τοῦ τοίχου ἡμῶν παρακύπτων διὰ τῶν θυρίδων, ἐκκύπτων διὰ τῶν δικτύων.

¹⁰ἀποκρίνεται ἀδελφιδός μου, καὶ λέγει μοι· ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου,

¹¹ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ,

¹²τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακε, φωνὴ τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν,

¹³ἡ συκῆ ἐξήνεγκεν ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν. ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, καὶ ἐλθέ,

¹⁴σὺ περιστερά μου, ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας, ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος· δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου, καὶ ἀκούτισόν με τὴν φωνήν σου, ὅτι ἡ φωνή σου ἡδεῖα, καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία.

¹⁵πιάσατε ἡμῖν ἀλώπεκας μικροὺς ἀφανίζοντας ἀμπελῶνας, καὶ αἱ ἄμπελοι ἡμῶν κυπρίζουσιν.

¹⁶ἀδελφιδός μου ἐμοί, κἀγὼ αὐτῷ, ὁ ποιμαίνων ἐν τοῖς κρίνοις,

¹⁷ἕως οὗ διαπνεύσῃ ἡ ἡμέρα καὶ κινηθῶσιν αἱ σκιαί. ἀπόστρεψον, ὁμοιώθητι σύ, ἀδελφιδέ μου, τῷ δόρκωνι ἢ νεβρῷ ἐλάφων ἐπὶ ὄρη κοιλωμάτων.

¹I am a flower of the plain, a lily of the valleys.

²As a lily among thorns, so is my companion among the daughters.

³As the apple among the trees of the wood, so is my kinsman among the sons. I desired his shadow, and sat down, and his fruit was sweet in my throat.

⁴Bring me into the wine house; set love before me.

⁵Strengthen me with perfumes, stay me with apples: for I [am] wounded with love.

⁶His left [hand shall be] under my head, and his right hand shall embrace me.

⁷I have charged you, ye daughters of Jerusalem, by the powers and by the virtues of the field, that ye do not rouse or wake [my] love, until he please.

⁸The voice of my kinsman! behold, he comes leaping over the mountains, bounding over the hills.

⁹My kinsman is like a roe or a young hart on the mountains of Baethel: behold, he is behind our wall, looking through the windows, peeping through the lattices.

¹⁰My kinsman answers, and says to me, Rise up, come, my companion, my fair one, my dove.

¹¹For, behold, the winter is past, the rain is gone, it has departed.

¹²The flowers are seen in the land; the time of pruning has arrived; the voice of the turtle-dove has been heard in our land.

¹³The fig-tree has put forth its young figs, the vines put forth the tender grape, they yield a smell: arise, come, my companion, my fair one, my dove; yea, come.

¹⁴[Thou art] my dove, in the shelter of the rock, near the wall: shew me thy face, and cause me to hear thy voice; for thy voice is sweet, and thy countenance is beautiful.

¹⁵Take us the little foxes that spoil the vines: for our vines put forth tender grapes.

¹⁶My kinsman is mine, and I am his: he feeds [his flock] among the lilies.

¹⁷Until the day dawn, and the shadows depart, turn, my kinsman, be thou like to a roe or young hart on the mountains of the ravines.