Amos 8

¹Rab bana böyle gösterdi: Ve işte, bir kuş avcısının sepeti duruyordu.

²Ve sordu: "Ne görüyorsun, Amos?" Ben de, "Bir kuş avcısının sepetini" dedim. Bunun üzerine Rab bana şöyle dedi: "Halkım İsrail’in sonu geldi; artık onları cezalandırmadan geçip gitmeyeceğim.

³Ve o gün tapınağın tavan panelleri feryat edecek," diyor Rab; "her yerde çok sayıda ceset olacak, üzerlerine derin bir sessizlik fırlatacağım."

⁴Dinleyin bunu, ey sabah vakti yoksulu ezip tüketenler ve ülkenin fakirlerine zulmedenler!

⁵Şöyle diyenler: "Yeni ay ne zaman geçecek ki ticaret yapalım? Şabat ne zaman bitecek ki depoyu açalım; ölçeği küçültelim, ağırlıkları büyütelim ve hileli teraziler yapalım?

⁶Fakirleri gümüşle, yoksulu bir çift çarık karşılığında satın almak ve her türlü üründen kazanç sağlamak için."

⁷Rab Yakup’un gururu üzerine ant içti: "Yaptıklarınızın hiçbirini sonsuza dek asla unutmayacağım."

⁸Bunlardan ötürü yeryüzü sarsılmayacak mı, üzerinde yaşayan herkes yas tutmayacak mı? Nihai yıkım bir nehir gibi yükselecek ve Mısır’ın nehri gibi alçalacak.

⁹"O gün," diyor Rab Tanrı, "güneşi öğle vakti batıracağım ve güpegündüz yeryüzündeki ışığı karartacağım.

¹⁰Bayramlarınızı yasa, bütün şarkılarınızı ağıta dönüştüreceğim; her bele çul sardıracak, her başı kel edeceğim. Onu biricik evladın yası gibi, onunla birlikte olanları da acı bir gün gibi kılacağım.

¹¹"İşte, günler geliyor," diyor Rab, "ülkeye bir kıtlık göndereceğim; ekmek kıtlığı ya da su susuzluğu değil, Rab'bin sözünü işitme kıtlığı.

¹²Sular denizden denize sarsılacak, kuzeyden doğuya Rab'bin sözünü arayarak koşuşturacaklar, ama asla bulamayacaklar.

¹³O gün güzel bakireler ve genç adamlar susuzluktan tükenecekler.

¹⁴Samiriye'nin kefaret sunusu üzerine ant içenler ve 'Ey Dan, senin Tanrın yaşıyor!' ve 'Ey Beer-Şeba, senin Tanrın yaşıyor!' diyenler; işte onlar düşecek ve bir daha asla ayağa kalkamayacaklar."

¹ΟΥΤΩΣ ἔδειξέ μοι Κύριος καὶ ἰδοὺ ἄγγος ἰξευτοῦ.

²καὶ εἶπε· τί σὺ βλέπεις, ᾿Αμώς; καὶ εἶπα· ἄγγος ἰξευτοῦ. καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἥκει τὸ πέρας ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ, οὐ προσθήσω ἔτι τοῦ παρελθεῖν αὐτόν·

³καὶ ὀλολύξει τὰ φατνώματα τοῦ ναοῦ· ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, λέγει Κύριος, πολὺς ὁ πεπτωκὼς ἐν παντὶ τόπῳ, ἐπιρρίψω σιωπήν. -

⁴᾿Ακούσατε δὴ ταῦτα οἱ ἐκτρίβοντες εἰς τὸ πρωΐ πένητα καὶ καταδυναστεύοντες πτωχοὺς ἀπὸ τῆς γῆς,

⁵οἱ λέγοντες· πότε διελεύσεται ὁ μὴν καὶ ἐμπολεμήσομεν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἀνοίξομεν θησαυρὸν τοῦ ποιῆσαι μέτρον μικρὸν καὶ τοῦ μεγαλῦναι στάθμια καὶ ποιῆσαι ζυγὸν ἄδικον

⁶τοῦ κτᾶσθαι ἐν ἀργυρίῳ καὶ πτωχοὺς καὶ πένητα ἀντὶ ὑποδημάτων καὶ ἀπὸ παντὸς γεννήματος ἐμπορευσόμεθα;

⁷ὀμνύει Κύριος κατὰ τῆς ὑπερηφανίας ᾿Ιακώβ, εἰ ἐπιλησθήσεται εἰς νῖκος πάντα τὰ ἔργα ὑμῶν.

⁸καὶ ἐπὶ τούτοις οὐ ταραχθήσεται ἡ γῆ, καὶ πενθήσει πᾶς ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ, καὶ ἀναβήσεται ὡς ποταμὸς συντέλεια καὶ καταβήσεται ὡς ποταμὸς Αἰγύπτου.

⁹καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, λέγει Κύριος ὁ Θεός, καὶ δύσεται ὁ ἥλιος μεσημβρίας, καὶ συσκοτάσει ἐπὶ τῆς γῆς ἐν ἡμέρᾳ τὸ φῶς·

¹⁰καὶ μεταστρέψω τὰς ἑορτὰς ὑμῶν εἰς πένθος καὶ πάσας τὰς ὠδὰς ὑμῶν εἰς θρῆνον καὶ ἀναβιβῶ ἐπὶ πᾶσαν ὀσφὺν σάκκον καὶ ἐπὶ πᾶσαν κεφαλὴν φαλάκρωμα καὶ θήσομαι αὐτὸν ὡς πένθος ἀγαπητοῦ καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ ὡς ἡμέραν ὀδύνης.

¹¹ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἐξαποστελῶ λιμὸν ἐπὶ τὴν γῆν, οὐ λιμὸν ἄρτων οὐδὲ δίψαν ὕδατος, ἀλλὰ λιμὸν τοῦ ἀκοῦσαι τὸν λόγον Κυρίου·

¹²καὶ σαλευθήσονται ὕδατα ἀπὸ τῆς θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ βορρᾶ ἕως ἀνατολῶν περιδραμοῦνται ζητοῦντες τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ οὐ μὴ εὕρωσιν.

¹³ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐκλείψουσιν αἱ παρθένοι αἱ καλαὶ καὶ οἱ νεανίσκοι ἐν δίψει,

¹⁴οἱ ὀμνύοντες κατὰ τοῦ ἱλασμοῦ Σαμαρείας καὶ οἱ λέγοντες· ζῇ ὁ Θεός σου, Δάν, καὶ ζῇ ὁ Θεός σου, Βηρσαβεέ· καὶ πεσοῦνται καὶ οὐ μὴ ἀναστῶσιν ἔτι.

¹Thus has the Lord God shewed me; and behold a fowler’s basket.

²And he said, What seest thou, Amos? And I said, A fowler’s basket. And the Lord said to me, The end is come upon my people Israel; I will not pass by them any more.

³And the ceilings of the temple shall howl in that day, saith the Lord God: [there shall be] many a fallen one in every place; I will bring silence upon [them].

⁴Hear now this, ye that oppress the poor in the morning, and drive the needy ones by tyranny from the earth,

⁵saying, When will the month pass away, and we shall sell, and the sabbath, and we shall open the treasure, to make the measure small, and to enlarge the weight, and make the balance unfair?

⁶That we may buy the poor for silver, and the needy for shoes; and we will trade in every kind of fruit.

⁷The Lord swears against the pride of Jacob, None of your works shall ever be forgotten.

⁸And shall not the land be troubled for these things, and shall not every one who dwells in it mourn? whereas destruction shall come up as a river, and shall descend as the river of Egypt.

⁹And it shall come to pass in that day, saith the Lord God, [that] the sun shall go down at noon, and the light shall be darkened on the earth by day:

¹⁰and I will turn your feasts into mourning, and all your songs into lamentation; and I will bring up sackcloth on all loins, and baldness on every head; and I will take them as the mourning of a beloved [friend], and those with them as a day of grief.

¹¹Behold, the days come, saith the Lord, that I will send forth a famine on the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but a famine of hearing the word of the Lord.

¹²And the waters shall be troubled from sea to sea, and from the north to the east shall [men] run hither and thither, seeking the word of the Lord, and they shall not find [it].

¹³In that day shall the fair virgins and the young men faint for thirst;

¹⁴they who swear by the propitiation of Samaria, and who say, Thy god, O Dan, lives; and, Thy god, O Bersabee, lives; and they shall fall, and shall no more rise again.