1. Krallar (1. Samuel) 29

¹Yabancılar bütün ordularını Afek te topladılar; İsrail ise Yizreel deki Aendor da ordugâh kurdu.

²Yabancıların satrapları yüzer yüzer ve biner biner ilerliyorlardı; Davut ile adamları ise Akis ile birlikte en arkadan gidiyorlardı.

³Yabancıların satrapları, "Geçip giden bu adamlar kim?" dediler. Akis yabancıların komutanlarına şöyle yanıt verdi: "Bu, İsrail Kralı Saul un kulu Davut değil mi? Bizimle günlerdir, hatta bu ikinci yıldır kalıyor; bana sığındığı günden bugüne dek onda hiçbir kusur bulamadım."

⁴Ama yabancıların komutanları ona öfkelendiler ve şöyle dediler: "Bu adamı geri gönder; onu atadığın yere geri dönsün. Bizimle savaşa gelmesin, yoksa ordugâhta bize karşı bir düşman kesilir. Bu adam efendisiyle kendini nasıl barıştırabilir? Şu adamların başlarıyla değil mi?"

⁵Danslar eşliğinde karşılıklı şarkı söyleyerek, "Saul vurdu binlercesini, Davut ise on binlercesini!" diye adına övgüler dizdikleri Davut bu değil mi?

⁶Bunun üzerine Akis Davut u çağırıp ona şöyle dedi: "Rabbin hayatı hakkı için, sen doğru bir adamsın; ordugâhta benimle birlikte her askeri hareketin gözümde iyidir. Bana geldiğin günden bugüne dek sana karşı hiçbir kötülük bulmadım. Ne var ki, satrapların gözünde makbul değilsin."

⁷Şimdi esenlikle geri dön ve git; öyle ki yabancıların satraplarının gözünde kötü bir şey yapmış olmayasın.

⁸Davut Akis e, "Ben ne yaptım?" dedi, "Huzurunda bulunduğum günden bugüne dek kulunda ne buldun ki, gidip efendim kralın düşmanlarıyla savaşmayayım?"

⁹Akis Davut a şöyle yanıt verdi: "Gözümde iyi bir insan olduğunu biliyorum; ama yabancıların satrapları, 'Bizimle savaşa gelmeyecek' diyorlar."

¹⁰Bu yüzden şimdi, sen ve seninle gelen efendinin kulları sabah erkenden kalkın; sizi atadığım yere gidin ve yüreğinde kötü bir düşünceye yer verme, çünkü benim gözümde iyisin. Sabah erkenden yola çıkın, ortalık aydınlanınca gidin.

¹¹Böylece Davut ve adamları, yola çıkıp yabancıların topraklarını korumak üzere sabah erkenden kalktılar; yabancılar ise İsrail e karşı savaşmak için yukarı çıktılar.

¹ΚΑΙ συναθροίζουσιν ἀλλόφυλοι πάσας τὰς παρεμβολὰς αὐτῶν εἰς ᾿Αφέκ, καὶ ᾿Ισραὴλ παρενέβαλεν ἐν ᾿Αενδὼρ τὴν ἐν ᾿Ιεζραέλ.

²καὶ οἱ σατράπαι τῶν ἀλλοφύλων παρεπορεύοντο εἰς ἑκατοντάδας καὶ χιλιάδας, καὶ Δαυὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ παρεπορεύοντο ἐπ᾿ ἐσχάτων μετὰ ᾿Αγχοῦς.

³καὶ εἶπον οἱ σατράπαι τῶν ἀλλοφύλων· τίνες οἱ διαπορευόμενοι οὗτοι; καὶ εἶπεν ᾿Αγχοῦς πρὸς τοὺς στρατηγοὺς τῶν ἀλλοφύλων· οὐχ οὗτος Δαυὶδ ὁ δοῦλος Σαοὺλ βασιλέως ᾿Ισραήλ; γέγονε μεθ᾿ ἡμῶν ἡμέρας τοῦτο δεύτερον ἔτος, καὶ οὐχ εὕρηκα ἐν αὐτῷ οὐθὲν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐνέπεσε πρός με καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.

⁴καὶ ἐλυπήθησαν ἐπ᾿ αὐτῷ οἱ στρατηγοὶ τῶν ἀλλοφύλων καὶ λέγουσιν αὐτῷ· ἀπόστρεψον τὸν ἄνδρα καὶ ἀποστραφήτω εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ, οὗ κατέστησας αὐτὸν ἐκεῖ, καὶ μὴ ἐρχέσθω μεθ᾿ ἡμῶν εἰς τὸν πόλεμον καὶ μὴ γινέσθω ἐπίβουλος τῆς παρεμβολῆς· καὶ ἐν τίνι διαλλαγήσεται οὗτος τῷ κυρίῳ αὐτοῦ; οὐχὶ ἐν ταῖς κεφαλαῖς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων;

⁵οὐχ οὗτος Δαυίδ, ᾧ ἐξῆρχον ἐν χοροῖς λέγοντες· ἐπάταξε Σαοὺλ ἐν χιλιάσιν αὐτοῦ καὶ Δαυὶδ ἐν μυριάσιν αὐτοῦ;

⁶καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αγχοῦς τὸν Δαυὶδ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ζῇ Κύριος, ὅτι εὐθὴς σὺ καὶ ἀγαθὸς ἐν ὀφθαλμοῖς μου, καὶ ἡ ἔξοδός σου και ἡ εἴσοδός σου μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῇ παρεμβολῇ, καὶ ὅτι οὐχ εὕρηκα κατὰ σοῦ κακίαν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἥκεις πρός με ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας· καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν σατραπῶν οὐκ ἀγαθὸς σύ·

⁷καὶ νῦν ἀνάστρεφε καὶ πορεύου εἰς εἰρήνην, καὶ οὐ μὴ ποιήσῃς κακίαν ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν σατραπῶν τῶν ἀλλοφύλων.

⁸καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Αγχοῦς· τί πεποίηκά σοι καὶ τί εὗρες ἐν τῷ δούλῳ σου ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἤμην ἐνώπιόν σου καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, ὅτι οὐ μὴ ἔλθω πολεμήσας τοὺς ἐχθροὺς τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως;

⁹καὶ ἀπεκρίθη ᾿Αγχοῦς πρὸς Δαυίδ· οἶδα ὅτι ἀγαθὸς σὺ ἐν ὀφθαλμοῖς μου, ἀλλ᾿ οἱ σατράπαι τῶν ἀλλοφύλων λέγουσιν· οὐχ ἥξει μεθ᾿ ἡμῶν εἰς πόλεμον.

¹⁰καὶ νῦν ὄρθρισον τὸ πρωΐ σὺ καὶ οἱ παῖδες τοῦ κυρίου σου οἱ ἥκοντες μετὰ σοῦ, καὶ πορεύεσθε εἰς τὸν τόπον, οὗ κατέστησα ὑμᾶς ἐκεῖ, καὶ λόγον λοιμὸν μὴ θῇς ἐν καρδίᾳ σου, ὅτι ἀγαθὸς σὺ ἐνώπιόν μου· καὶ ὀρθρίσατε ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ φωτισάτω ὑμῖν, καὶ πορεύθητε.

¹¹καὶ ὤρθρισε Δαυὶδ αὐτὸς καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἀπελθεῖν καὶ φυλάσσειν τὴν γῆν τῶν ἀλλοφύλων, καὶ οἱ ἀλλόφυλοι ἀνέβησαν πολεμεῖν ἐπὶ ᾿Ισραήλ.

¹And the Philistines gather all their armies to Aphec, and Israel encamped in Aendor, which is in Jezrael.

²And the lords of the Philistines went on by hundreds and thousands, and David and his men went on in the rear with Anchus.

³And the lords of the Philistines said, Who [are] these that pass by? And Anchus said to the captains of the Philistines, [Is] not this David the servant of Saul king of Israel? He has been with us some time, even this second year, and I have not found any fault in him from the day that he attached himself to me even until this day.

⁴And the captains of the Philistines were displeased at him, and they say to him, Send the man away, and let him return to his place, where thou didst set him; and let him not come with us to the war, and let him not be a traitor in the camp: and wherewith will he be reconciled to his master? Will it not be with the heads of those men?

⁵[Is] not this David whom they celebrated in dances, saying, Saul has smitten his thousands, and David his ten thousands?

⁶And Anchus called David, and said to him, [As] the Lord lives, thou [art] right and approved in my eyes, and [so is] thy going out and thy coming in with me in the army, and I have not found [any] evil to charge against thee from the day that thou camest to me until this day: but thou art not approved in the eyes of the lords.

⁷Now then return and go in peace, thus thou shalt not do evil in the sight of the lords of the Philistines.

⁸And David said to Anchus, What have I done to thee? and what hast thou found in thy servant from the [first] day that I was before thee even until this day, that I should not come and war against the enemies of the lord my king?

⁹And Anchus answered David, I know that thou [art] good in my eyes, but the lords of the Philistines say, He shall not come with us to the war.

¹⁰Now then rise up early in the morning, thou and the servants of thy lord that are come with thee, and go to the place where I appointed you, and entertain no evil thought in thy heart, for thou [art] good in my sight: and rise early for your journey when it is light, and depart.

¹¹So David arose early, he and his men, to depart and guard the land of the Philistine: and the Philistines went up to Jezrael to battle.