Septuaginta
Mezmurlar 143
1Davut'un, Golyat'a karşı ezgisi. Ellerimi savaş düzenine girmek için, parmaklarımı savaşmak için eğiten Tanrım Rab övülmeye layıktır!
2O benim merhametim ve sığınağım, yardımcım ve kurtarıcım, koruyucu kalkanımdır; O'na güvendim, halkımı bana boyun eğdiren O'dur.
3Ey Rab, insan ne ki ona kendini bildirdin? Ya da insanoğlu ne ki onu hesaba katarsın?
4İnsan bir boşluğa benzetildi, günleri ise geçip giden bir gölge gibidir.
5Ey Rab, gökleri eğip aşağı in; dağlara dokun ki tütsünler.
6Şimşek çaktırıp onları dağıtacaksın, oklarını fırlatıp onları perişan edeceksin.
7Yücelerden elini uzat; beni kurtar ve çok sulardan, yabancı oğulların elinden çıkar.
8Onların ağzı boş sözler fısıldadı, sağ elleri ise adaletsizliğin sağ elidir.
9Ey Tanrı, sana yeni bir ezgi söyleyeceğim; on telli çenkle seni mezmurlarla öveceğim.
10Krallara kurtuluş veren, kulu Davut'u şer kılıçtan kurtaran Sensin.
11Kurtar beni ve yabancı oğulların elinden çıkar; onların ağzı boş sözler fısıldadı, sağ elleri ise adaletsizliğin sağ elidir.
12Onların oğulları gençliklerinde dikilmiş taze fidanlar gibidir; kızları ise bir tapınağın sureti gibi her yanı bezenip süslenmiştir.
13Ambarları doludur, birinden diğerine taşar; koyunları binlerce doğurur, kendi otlaklarında çoğalır.
14Sığırları semizdir; çitlerinde yıkılma yoktur, ne bir kaçış yolu vardır ne de meydanlarında bir feryat duyulur.
15Bu nimetlere sahip olan halkı mutlu saydılar; ne mutlu Tanrısı Rab olan halka!
1Τῷ Δαυΐδ, πρὸς τὸν Γολιάδ. - ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Κύριος ὁ Θεός μου ὁ διδάσκων τὰς χεῖράς μου εἰς παράταξιν, τοὺς δακτύλους μου εἰς πόλεμον·
2ἔλεός μου καὶ καταφυγή μου, ἀντιλήπτωρ μου καὶ ῥύστης μου, ὑπερασπιστής μου, καὶ ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισα, ὁ ὑποτάσσων τὸν λαόν μου ὑπ᾿ ἐμέ.
3Κύριε, τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι λογίζῃ αὐτῷ;
4ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη, αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεὶ σκιὰ παράγουσι.
5Κύριε, κλῖνον οὐρανοὺς καὶ κατάβηθι, ἅψαι τῶν ὀρέων, καὶ καπνισθήσονται.
6ἄστραψον ἀστραπὴν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς, ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς.
7ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους, ἐξελοῦ με καὶ ρῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν, ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων,
8ὧν τὸ στόμα ἐλάλησε ματαιότητα, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.
9ὁ Θεός, ᾠδὴν καινὴν ᾄσομαί σοι, ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλῶ σοι
10τῷ διδόντι τὴν σωτηρίαν τοῖς βασιλεῦσι, τῷ λυτρουμένῳ Δαυΐδ τὸν δοῦλον αὐτοῦ ἐκ ρομφαίας πονηρᾶς.
11ρῦσαί με καὶ ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων, ὧν τὸ στόμα ἐλάλησε ματαιότητα καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.
12ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἱδρυμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν, αἱ θυγατέρες αὐτῶν κεκαλλωπισμέναι, περικεκοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναοῦ,
13τὰ ταμιεῖα αὐτῶν πλήρη, ἐξερευγόμενα ἐκ τούτου εἰς τοῦτο, τὰ πρόβατα αὐτῶν πολύτοκα, πληθύνοντα ἐν ταῖς ἐξόδοις αὐτῶν,
14οἱ βόες αὐτῶν παχεῖς, οὐκ ἔστι κατάπτωμα φραγμοῦ, οὐδὲ διέξοδος, οὐδὲ κραυγὴ ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῶν,
15ἐμακάρισαν τὸν λαόν, ᾧ ταῦτά ἐστι· μακάριος ὁ λαός, οὗ Κύριος ὁ Θεὸς αὐτοῦ.
1[[A Psalm] of David concerning Goliad.] Blessed [be] the Lord my God, who instructs my hands for battle, [and] my fingers for war.
2My mercy, and my refuge; my helper, and my deliverer; my protector, in whom I have trusted; who subdues my people under me.
3Lord, what is man, that thou art made known to him? or the son of man, that thou takest account of him?
4Man is like to vanity: his days pass as a shadow.
5O Lord, bow thy heavens, and come down: touch the mountains, and they shall smoke.
6Send lightning, and thou shalt scatter them: send forth thine arrows, and thou shalt discomfit them.
7Send forth thine hand from on high; rescue me, and deliver me out of great waters, out of the hand of strange children;
8whose mouth has spoken vanity, and their right hand is a right hand of iniquity.
9O God, I will sing a new song to thee: I will play to thee on a psaltery of ten strings.
10[Even] to him who gives salvation to kings: who redeems his servant David from the hurtful sword.
11Deliver me, and rescue me from the hand of strange children, whose mouth has spoken vanity, and their right hand is a right hand of iniquity;
12whose children are as plants, strengthened in their youth: their daughters are beautiful, sumptuously adorned after the similitude of a temple.
13Their garners are full, and bursting with one kind of store after another; their sheep are prolific, multiplying in their streets.
14Their oxen are fat: there is no falling down of a hedge, nor going out, nor cry in their folds.
15Men bless the people to whom this lot belongs, [but] blessed is the people whose God is the Lord.
Açıklamalar
- Ayet 1
Grekçe Septuaginta (LXX) metninin başlığında yer alan "πρὸς τὸν Γολιάδ" (Golyat'a karşı) ifadesi Masoretik İbranice metinde bulunmaz; bu ekleme Helenistik dönem Yahudi teolojisinin mezmuru tarihselleştirmek amacıyla yaptığı bir katkıdır.
- Ayet 12
Kızların "tapınak benzeri gibi süslenmesi" tasviri, antik Grek mimarisindeki karyatid (kadın heykeli şeklindeki sütunlar) estetiğine ve Helenistik tapınak süslemelerine doğrudan bir kültürel atıf barındırır.
- Ayet 15
"Mutlu saydılar" (ἐμακάρισαν) eyleminin geçmiş zaman yapısı, Masoretik metindeki şimdiki zaman/genelleme ifadesinden farklı olarak, dış gözlemcilerin bu halkın refahına tanıklık edip onları gıptayla andığı tarihsel bir sürece işaret eder.