Vaiz 3

¹Her şeyin bir zamanı ve göklerin altındaki her işin uygun bir vakti vardır.

²Doğurmanın bir vakti ve ölmenin bir vakti vardır; dikmenin bir vakti ve dikilmiş olanı sökmenin bir vakti vardır.

³Öldürmenin bir vakti ve şifa vermenin bir vakti vardır; yıkmanın bir vakti ve inşa etmenin bir vakti vardır.

⁴Ağlamanın bir vakti ve gülmenin bir vakti vardır; göğsünü döverek yas tutmanın bir vakti ve dans etmenin bir vakti vardır.

⁵Taşları fırlatıp atmanın bir vakti ve taşları bir araya toplamanın bir vakti vardır; kucaklaşmanın bir vakti ve kucaklaşmaktan uzak durmanın bir vakti vardır.

⁶Aramanın bir vakti ve yitirmenin bir vakti vardır; saklamanın bir vakti ve dışarı atmanın bir vakti vardır.

⁷Yırtmanın bir vakti ve dikmenin bir vakti vardır; sessiz kalmanın bir vakti ve konuşmanın bir vakti vardır.

⁸Sevmenin bir vakti ve nefret etmenin bir vakti vardır; savaşın bir vakti ve barışın bir vakti vardır.

⁹Çalışanın, emek harcadığı şeylerden elde ettiği fazlalık nedir?

¹⁰Tanrı'nın insanoğullarına kendisiyle meşgul olsunlar diye verdiği o zihin dağıtıcı uğraşıyı gördüm.

¹¹O her şeyi kendi vaktinde güzel yaptı; hatta onların yüreğine sonsuzluğu da verdi, öyle ki insan, Tanrı'nın başlangıçtan sona dek yaptığı işi keşfedemesin.

¹²Anladım ki onlar için, kendi yaşamı boyunca sevinmekten ve iyilik yapmaktan başka iyi bir şey yoktur.

¹³Ve hatta yiyip içen ve tüm emeğinin karşılığında iyilik gören her insan için bu durum, Tanrı'nın bir armağanıdır.

¹⁴Anladım ki Tanrı'nın yaptığı her şey sonsuza dek kalacaktır; ona ne bir şey eklenebilir ne de ondan bir şey eksiltilebilir; Tanrı bunu, O'nun huzurunda saygıyla ürpersinler diye yapmıştır.

¹⁵Şimdi ne varsa zaten vardı ve gelecekte ne olacaksa geçmişte olmuştur; ve Tanrı zulüm görüp kovalananın ardına düşer.

¹⁶Güneşin altında şunu da gördüm: Adaletin yerinde tanrısızlık vardı ve doğruluğun yerinde yine tanrısızlık vardı.

¹⁷Yüreğimde dedim ki: "Tanrı doğruyu da tanrısız olanı da yargılayacaktır; çünkü orada her işin ve yapılmış her eylemin üzerinde bir vakit vardır."

¹⁸İnsanoğullarının durumu hakkında yüreğimde dedim ki: "Tanrı onları ayırt etsin ve kendilerinin birer hayvandan farksız olduğunu onlara göstersin."

¹⁹Çünkü insanoğullarının kaderi ile hayvanların kaderi birdir; birinin ölümü nasılsa, öbürünün ölümü de öyledir ve hepsinin tek bir soluğu vardır; insanın hayvana kıyasla hiçbir üstünlüğü yoktur, çünkü her şey boşluktur.

²⁰Hepsi tek bir yere gidiyor; hepsi tozdan meydana geldi ve hepsi yine toza dönecektir.

²¹Ve kim bilir insanoğlunun ruhunun yukarıya çıktığını ve hayvanın ruhunun aşağıya, yere indiğini?

²²Bu yüzden gördüm ki, insanın kendi yapıtlarıyla sevinmesinden daha iyi bir şey yoktur; çünkü onun payı budur; kendisinden sonra ne olacağını görmesi için kim onu geri getirebilir?

¹ΤΟΙΣ πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν.

²καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν, καιρὸς τοῦ φυτεῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκτῖλαι τὸ πεφυτευμένον,

³καιρὸς τοῦ ἀποκτεῖναι καὶ καιρὸς τοῦ ἰάσασθαι, καιρὸς τοῦ καθελεῖν καὶ καιρὸς τοῦ οἰκοδομεῖν,

⁴καιρὸς τοῦ κλαῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ γελάσαι, καιρὸς τοῦ κόψασθαι καὶ καιρὸς τοῦ ὀρχήσασθαι,

⁵καιρὸς τοῦ βαλεῖν λίθους καὶ καιρὸς τοῦ συναγαγεῖν λίθους, καιρὸς τοῦ περιλαβεῖν καὶ καιρὸς τοῦ μακρυνθῆναι ἀπὸ περιλήψεως,

⁶καιρὸς τοῦ ζητῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπολέσαι, καιρὸς τοῦ φυλάξαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκβαλεῖν,

⁷καιρὸς τοῦ ῥῆξαι καὶ καιρὸς τοῦ ράψαι, καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν,

⁸καιρὸς τοῦ φιλῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ μισῆσαι, καιρὸς πολέμου καὶ καιρὸς εἰρήνης.

⁹τίς περισσεία τοῦ ποιοῦντος ἐν οἷς αὐτὸς μοχθεῖ;

¹⁰εἶδον σὺν πάντα τὸν περισπασμόν, ὃν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τοῦ περισπᾶσθαι ἐν αὐτῷ.

¹¹σύμπαντα, ἃ ἐποίησε, καλὰ ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καί γε σὺν τὸν αἰῶνα ἔδωκεν ἐν καρδίᾳ αὐτῶν, ὅπως μὴ εὕρῃ ὁ ἄνθρωπος τὸ ποίημα, ὃ ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους.

¹²ἔγνων ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν ἐν αὐτοῖς, εἰ μὴ τοῦ εὐφρανθῆναι καὶ τοῦ ποιεῖν ἀγαθὸν ἐν ζωῇ αὐτοῦ.

¹³καί γε πᾶς ἄνθρωπος, ὃς φάγεται καὶ πίεται καὶ ἴδῃ ἀγαθὸν ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ, δόμα Θεοῦ ἐστιν.

¹⁴ἔγνων ὅτι πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεός, αὐτὰ ἔσται εἰς τὸν αἰῶνα· ἐπ᾿ αὐτῷ οὐκ ἔστι προσθεῖναι, καὶ ἀπ᾿ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀφελεῖν, καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησεν, ἵνα φοβηθῶσιν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ.

¹⁵τὸ γενόμενον ἤδη ἐστί, καὶ ὅσα τοῦ γίνεσθαι, ἤδη γέγονε, καὶ ὁ Θεὸς ζητήσει τὸν διωκόμενον.

¹⁶Καὶ ἔτι εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον τόπον τῆς κρίσεως, ἐκεῖ ὁ ἀσεβής, καὶ τόπον τοῦ δικαίου, ἐκεῖ ὁ ἀσεβής.

¹⁷καὶ εἶπα ἐγὼ ἐν καρδίᾳ μου· σὺν τὸν δίκαιον καὶ σὺν τὸν ἀσεβῆ κρινεῖ ὁ Θεός, ὅτι καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι καὶ ἐπὶ παντὶ τῷ ποιήματι ἐκεῖ.

¹⁸εἶπα ἐγὼ ἐν καρδίᾳ μου περὶ λαλιᾶς υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὅτι διακρινεῖ αὐτοὺς ὁ Θεός, καὶ τοῦ δεῖξαι ὅτι αὐτοὶ κτήνη εἰσί.

¹⁹καί γε αὐτοῖς συνάντημα υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου καὶ συνάντημα τοῦ κτήνους, συνάντημα ἓν αὐτοῖς· ὡς ὁ θάνατος τούτου, οὕτως καὶ ὁ θάνατος τούτου, καὶ πνεῦμα ἓν τοῖς πᾶσι· καὶ τί ἐπερίσσευσεν ὁ ἄνθρωπος παρὰ τὸ κτῆνος; οὐδέν, ὅτι πάντα ματαιότης.

²⁰τὰ πάντα εἰς τόπον ἕνα· τὰ πάντα ἐγένετο ἀπὸ τοῦ χοός, καὶ τὰ πάντα ἐπιστρέψει εἰς τὸν χοῦν.

²¹καὶ τίς οἶδε τὸ πνεῦμα υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου, εἰ ἀναβαίνει αὐτὸ ἄνω, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ κτήνους, εἰ καταβαίνει αὐτὸ κάτω εἰς τὴν γῆν;

²²καὶ εἶδον ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν εἰ μὴ ὃ εὐφρανθήσεται ὁ ἄνθρωπος ἐν ποιήμασιν αὐτοῦ, ὅτι αὐτὸ μερὶς αὐτοῦ· ὅτι τίς ἄξει αὐτὸν τοῦ ἰδεῖν ἐν ᾧ ἐὰν γένηται μετ᾿ αὐτόν;

¹To all things there is a time, and a season for every matter under heaven.

²A time of birth, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up what has been planted;

³a time to kill, and a time to heal; a time to pull down, and a time to build up;

⁴a time to weep, and a time to laugh; a time to lament, and a time to dance;

⁵a time to throw stones, and a time to gather stones together; a time to embrace, and a time to abstain from embracing;

⁶a time to seek, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away;

⁷a time to rend, and a time to sew; a time to be silent, and a time to speak;

⁸a time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace.

⁹What advantage [has] he that works in those things wherein he labours?

¹⁰I have seen all the trouble, which God has given to the sons of men to be troubled with.

¹¹All the things which he has made are beautiful in his time: he has also set the whole world in their heart, that man might not find out the work which God has wrought from the beginning even to the end.

¹²I know that there is no good in them, except [for a man] to rejoice, and to do good in his life.

¹³Also [in the case of] every man who shall eat and drink, and see good in all his labour, [this] is a gift of God.

¹⁴I know that whatsoever things God has done, they shall be for ever: it is impossible to add to it, and it is impossible to take away from it: and God has done [it], that [men] may fear before him.

¹⁵That which has been is now; and whatever things [are appointed] to be have already been; and God will seek out that which is past.

¹⁶And moreover I saw under the sun the place of judgment, there was the ungodly one; and the place of righteousness, there was the godly one.

¹⁷And I said in my heart, God will judge the righteous and the ungodly: for there is a time there for every action and for every work.

¹⁸I said in my heart, concerning the speech of the sons of man, God will judge them, and that to shew that they are beasts.

¹⁹Also to them is the event of the sons of man, and the event of the brute; one event befalls them: as is the death of the one, so also the death of the other; and there is one breath to all: and what has the man more than the brute? nothing; for all is vanity.

²⁰All [go] to one place; all were formed of the dust, and all will return to dust.

²¹And who has seen the spirit of the sons of man, whether it goes upward? and the spirit of the beast, whether it goes downward to the earth?

²²And I saw that there was no good, but that wherein a man shall rejoice in his works, for it is his portion, for who shall bring him to see any thing of that which shall be after him?