Tobit 10

¹Babası Tobit her bir günün sayısını hesaplıyordu; yolculuğun günleri tamamlandığı ve onlar dönmediği zaman,

²Tobit şöyle dedi: "Acaba hayal kırıklığına mı uğratıldılar? Yoksa Gabael öldü de parayı ona teslim edecek kimse mi kalmadı?"

³Ve aşırı derecede kederleniyordu.

⁴Karısı ise ona, "Çocuk öldü, çünkü çok gecikti" dedi ve onun için ağıt yakmaya başlayarak şöyle feryat etti:

⁵"Gözlerimin ışığı olan çocuğum, seni gitmeye bıraktıktan sonra artık hiçbir şeyin benim için önemi yok."

⁶Tobit ona, "Sus, endişe etme, o sağlıklıdır" dedi.

⁷Ama kadın ona, "Sus, beni aldatma! Çocuğum öldü" dedi. Her gün dışarıya, oğlunun gittiği yola çıkıyor, gündüzleri ekmek yemiyor, Raguel'in orada kalması için yemin ettiği on dört günlük düğün şöleni tamamlanıncaya dek geceleri oğlu Tobias için ağıt yakmayı bırakmıyordu. Sonunda Tobias Raguel'e, "Beni gönder, çünkü babam ve annem artık beni göreceklerine dair umutlarını yitirdiler" dedi.

⁸Kayınpederi ona, "Benimle kal, ben babana haberciler gönderirim ve senin durumunu ona bildirirler" dedi.

⁹Ama Tobias, "Hayır, beni babamın yanına gönder" dedi.

¹⁰Bunun üzerine Raguel kalktı ve karısı Sara'yı, ayrıca varlığının yarısını, köleleri, hayvanları ve parayı ona verdi.

¹¹Onları kutsayarak uğurladı ve şöyle dedi: "Ben ölmeden önce göklerin Tanrısı yolunuzu başarılı kılsın, çocuklarım."

¹²Kızına da şöyle dedi: "Kayınpederine ve kayınvalidene saygı göster, çünkü artık onlar senin anne babandır. Senin hakkında hep iyi haberler duyayım." Sonra onu öptü. Edna da Tobias'a şöyle dedi: "Sevgili kardeşim, göklerin Rabbi seni sağ salim geri ulaştırsın ve kızım Sara'dan doğacak çocuklarını görmeyi bana nasip etsin ki Rabbin önünde sevineyim. İşte, kızımı sana bir emanet olarak bırakıyorum, onu hiçbir zaman üzme."

¹³Bundan sonra Tobias, yolunu başarılı kıldığı için Tanrı'yı kutsayarak yola koyuldu; Raguel ile karısı Edna'yı da yürekten kutsadı.

¹ΚΑΙ Τωβὶτ ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐλογίσατο ἑκάστης ἡμέρας· καὶ ὡς ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τῆς πορείας καὶ οὐκ ἤρχοντο,

²εἶπε· μήποτε κατῄσχυνται; ἢ μήποτε ἀπέθανε Γαβαὴλ καὶ οὐδεὶς αὐτῷ δίδωσι τὸ ἀργύριον;

³καὶ ἐλυπεῖτο λίαν.

⁴εἶπε δὲ αὐτῷ ἡ γυνή· ἀπώλετο τὸ παιδίον, διότι κεχρόνικε· καὶ ἤρξατο θρηνεῖν αὐτὸν καὶ εἶπεν·

⁵οὐ μέλοι μοι, τέκνον, ὅτι ἀφῆκά σε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου;

⁶καὶ Τωβὶτ λέγει αὐτῇ· σίγα, μὴ λόγον ἔχει, ὑγιαίνει.

⁷καὶ εἶπεν αὐτῷ· σίγα, μὴ πλάνα με, ἀπώλετο τὸ παιδίον μου. καὶ ἐπορεύετο καθ᾿ ἡμέραν εἰς τὴν ὁδὸν ἔξω, οἵας ἀπῆλθεν, ἡμέρας τε ἄρτον οὐκ ἤσθιε, τὰς δέ νύκτας οὐ διελίμπανε θρηνοῦσα Τωβίαν τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἕως οὗ συνετελέσθησαν αἱ δεκατέσσαρες ἡμέραι τοῦ γάμου, ἃς ὤμοσε Ῥαγουὴλ ποιῆσαι αὐτὸν ἐκεῖ· εἶπε δὲ Τωβίας τῷ Ῥαγουήλ· ἐξαπόστειλόν με, ὅτι ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου οὐκέτι ἐλπίζουσιν ὄψεσθαί με.

⁸εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ πενθερός· μεῖνον παρ᾿ ἐμοί, κἀγὼ ἐξαποστελῶ πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ δηλώσουσιν αὐτῷ τὰ κατὰ σέ.

⁹καὶ Τωβίας λέγει· ἐξαπόστειλόν με πρὸς τὸν πατέρα μου.

¹⁰ἀναστὰς δὲ Ῥαγουὴλ ἔδωκεν αὐτῷ Σάρραν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ ἥμισυ τῶν ὑπαρχόντων, σώματα καὶ κτήνη καὶ ἀργύριον,

¹¹καὶ εὐλογήσας αὐτοὺς ἐξαπέστειλε λέγων· εὐοδώσει ὑμᾶς, τέκνα, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ πρὸ τοῦ με ἀποθανεῖν.

¹²καὶ εἶπε τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ· τίμα τοὺς πενθερούς σου, αὐτοὶ νῦν γονεῖς σού εἰσιν· ἀκούσαιμί σου ἀκοὴν καλήν, καὶ ἐφίλησεν αὐτήν. καὶ ῎Εδνα εἶπε πρὸς Τωβίαν· ἀδελφὲ ἀγαπητέ, ἀποκαταστήσαι σε ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ δῴη μοι ἰδεῖν σου παιδία ἐκ Σάρρας τῆς θυγατρός μου, ἵνα εὐφρανθῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἰδοὺ παρατίθεμαί σοι τὴν θυγατέρα μου ἐν παρακαταθήκῃ, μὴ λυπήσῃς αὐτήν.

¹³μετὰ ταῦτα ἐπορεύετο καὶ Τωβίας εὐλογῶν τὸν Θεόν, ὅτι εὐώδωσε τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ κατευλόγει Ῥαγουὴλ καὶ ῎Εδναν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ.

¹Now Tobit his father counted every day: and when the days of the journey were expired, and they came not,

²Then Tobit said, Are they detained? or is Gabael dead, and there is no man to give him the money?

³Therefore he was very sorry.

⁴Then his wife said unto him, My son is dead, seeing he stayeth long; and she began to wail him, and said,

⁵Now I care for nothing, my son, since I have let thee go, the light of mine eyes.

⁶To whom Tobit said, Hold thy peace, take no care, for he is safe.

⁷But she said, Hold thy peace, and deceive me not; my son is dead. And she went out every day into the way which they went, and did eat no meat on the daytime, and ceased not whole nights to bewail her son Tobias, until the fourteen days of the wedding were expired, which Raguel had sworn that he should spend there. Then Tobias said to Raguel,

⁸Let me go, for my father and my mother look no more to see me.

⁹But his father in law said unto him, Tarry with me, and I will send to thy father, and they shall declare unto him how things go with thee.

¹⁰But Tobias said, No; but let me go to my father.

¹¹Then Raguel arose, and gave him Sara his wife, and half his goods, servants, and cattle, and money:

¹²And he blessed them, and sent them away, saying, The God of heaven give you a prosperous journey, my children. And he said to his daughter, Honour thy father and thy mother in law, which are now thy parents, that I may hear good report of thee. And he kissed her. Edna also said to Tobias, The Lord of heaven restore thee, my dear brother, and grant that I may see thy children of my daughter Sara before I die, that I may rejoice before the Lord: behold, I commit my daughter unto thee of special trust; where are do not entreat her evil.

¹³After these things Tobias went his way, praising God that he had given him a prosperous journey, and blessed Raguel and Edna his wife.