Yaratılış 15

¹Bu olaylardan sonra bir görümde Abram'a Rab'bin sözü geldi ve şöyle dedi: "Korkma Abram, ben senin kalkanınım; ödülün son derece büyük olacak."

²Abram ise şöyle dedi: "Ey Efendi Rab, bana ne vereceksin? Ben çocuksuz olarak hayata veda etmekteyim; evimde doğan kölenin oğlu ise bu Şamlı Eliezer'dir."

³Ve Abram ekledi: "Mademki bana bir soy vermedin, işte evimde doğan köle bana mirasçı olacak."

⁴Ve hemen Rab'bin sesi ona gelip şöyle dedi: "Bu adam sana mirasçı olmayacak; aksine bizzat senin bedeninden çıkacak olan sana mirasçı olacaktır."

⁵Onu dışarı çıkarıp, "Şimdi gökyüzüne bak ve yıldızları say, eğer onları saymaya gücün yetebilirse" dedi ve ekledi: "Senin soyun da böyle olacak."

⁶Abram Tanrı'ya güvendi ve bu ona doğruluk olarak hesaba katıldı.

⁷Ona, "Miras olarak edinmen için bu toprağı sana vermek üzere seni Keldanilerin ülkesinden çıkaran Tanrı benim" dedi.

⁸Abram ise, "Ey Efendi Rab, burayı miras alacağımı neye dayanarak bileceğim?" dedi.

⁹Rab ona, "Benim için üç yaşında bir düve, üç yaşında bir keçi, üç yaşında bir koç, bir kumru ve bir güvercin al" dedi.

¹⁰Abram bunların hepsini kendisi için getirdi, onları ortadan ikiye bölüp parçaları birbirinin karşısına gelecek şekilde yerleştirdi; ancak kuşları bölmedi.

¹¹Yırtıcı kuşlar leşlerin, bölünmüş parçaların üzerine konuyordu; Abram da onlarla birlikte oturdu.

¹²Güneş batarken Abram'ın üzerine derin bir vecd hali çöktü; ve işte, üzerine büyük, karanlık bir korku çökmekteydi.

¹³Abram'a şöyle denildi: "Şunu kesinlikle bil ki, senin soyun kendilerine ait olmayan bir ülkede yabancı olacak; onları köleleştirecekler, onlara kötü davranacaklar ve dört yüz yıl boyunca onları alçaltacaklar."

¹⁴Ama kölelik edecekleri ulusu ben yargılayacağım; ondan sonra buradan büyük bir mal varlığıyla çıkacaklar.

¹⁵Sen ise esenlik içinde atalarına kavuşacak, güzel bir yaşlılıkta iyi bakılmış olarak toprağa verileceksin.

¹⁶Dördüncü kuşakta soyun buraya dönecek. Çünkü Amorluların günahları şimdiye kadar henüz tamamlanıp dolmadı.

¹⁷Güneş batıp karanlık çökünce bir alev belirdi; işte, tüten bir fırın ve yanan ateş meşaleleri bu bölünmüş parçaların arasından geçti.

¹⁸O gün Rab Abram'la bir antlaşma keserek şöyle dedi: "Mısır Irmağı'ndan büyük Fırat Irmağı'na kadar uzanan bu toprakları senin soyuna vereceğim:"

¹⁹Kenlilerin, Kenizlilerin, Kadmonluların,

²⁰Hititlerin, Perizlilerin, Refalıların,

²¹Amorluların, Kenanlıların, Hevailerin, Girgaşlıların ve Yevusluların topraklarını.

¹ΜΕΤΑ δὲ τὰ ρήματα ταῦτα ἐγενήθη ρῆμα Κυρίου πρὸς ῞Αβραμ ἐν ὁράματι, λέγων· μὴ φοβοῦ ῞Αβραμ, ἐγὼ ὑπερασπίζω σου· ὁ μισθός σου πολὺς ἔσται σφόδρα.

²λέγει δὲ ῞Αβραμ· δέσποτα Κύριε, τί μοι δώσεις; ἐγὼ δὲ ἀπολύομαι ἄτεκνος· ὁ δὲ υἱὸς Μασὲκ τῆς οἰκογενοῦς μου, οὗτος Δαμασκὸς ᾿Ελιέζερ.

³καὶ εἶπεν ῞Αβραμ· ἐπειδὴ ἐμοὶ οὐκ ἔδωκας σπέρμα, ὁ δὲ οἰκογενής μου κληρονομήσει μοι.

⁴καὶ εὐθὺς φωνὴ Κυρίου ἐγένετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα· οὐ κληρονομήσει σε οὗτος, ἀλλ᾿ ὃς ἐξελεύσεται ἐκ σοῦ, οὗτος κληρονομήσει σε.

⁵ἐξήγαγε δὲ αὐτὸν ἔξω καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον δὴ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἀρίθμησον τοὺς ἀστέρας, εἰ δυνήσῃ ἐξαριθμῆσαι αὐτούς. καὶ εἶπεν· οὕτως ἔσται τὸ σπέρμα σου.

⁶καὶ ἐπίστευσεν ῞Αβραμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.

⁷εἶπε δὲ πρὸς αὐτόν· ἐγὼ ὁ Θεὸς ὁ ἐξαγαγών σε ἐκ χώρας Χαλδαίων, ὥστε δοῦναί σοι τὴν γῆν ταύτην κληρονομῆσαι.

⁸εἶπε δέ, Δέσποτα Κύριε, κατὰ τί γνώσομαι ὅτι κληρονομήσω αὐτήν;

⁹εἶπε δὲ αὐτῷ· λάβε μοι δάμαλιν τριετίζουσαν καὶ αἶγα τριετίζουσαν καὶ κριὸν τριετίζοντα καὶ τρυγόνα καὶ περιστεράν.

¹⁰ἔλαβε δὲ αὐτῷ πάντα ταῦτα καὶ διεῖλεν αὐτὰ μέσα καὶ ἔθηκεν αὐτὰ ἀντιπρόσωπα ἀλλήλοις, τὰ δὲ ὄρνεα οὐ διεῖλε.

¹¹κατέβη δὲ ὄρνεα ἐπὶ τὰ σώματα, ἐπὶ τὰ διχοτομήματα αὐτῶν, καὶ συνεκάθησεν αὐτοῖς ῞Αβραμ.

¹²περὶ δὲ ἡλίου δυσμὰς ἔκστασις ἐπέπεσε τῷ ῞Αβραμ, καὶ ἰδοὺ φόβος σκοτεινὸς μέγας ἐπιπίπτει αὐτῷ.

¹³καὶ ἐρρέθη πρὸς ῞Αβραμ· γινώσκων γνώσῃ ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ, καὶ δουλώσουσιν αὐτοὺς καὶ κακώσουσιν αὐτοὺς καὶ ταπεινώσουσιν αὐτοὺς τετρακόσια ἔτη.

¹⁴τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ· μετὰ δὲ ταῦτα ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς.

¹⁵σὺ δὲ ἀπελεύσῃ πρὸς τοὺς πατέρας σου ἐν εἰρήνῃ, τραφεὶς ἐν γήρᾳ καλῷ.

¹⁶τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἀποστραφήσονται ὧδε· οὔπω γὰρ ἀναπεπλήρωνται αἱ ἁμαρτίαι τῶν ᾿Αμορραίων ἕως τοῦ νῦν.

¹⁷ἐπεὶ δὲ ὁ ἥλιος ἐγένετο πρὸς δυσμάς, φλὸξ ἐγένετο, καὶ ἰδοὺ κλίβανος καπνιζόμενος καὶ λαμπάδες πυρός, αἳ διῆλθον ἀνὰ μέσον τῶν διχοτομημάτων τούτων.

¹⁸ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ διέθετο Κύριος τῷ ῞Αβραμ διαθήκην λέγων· τῷ σπέρματί σου δώσω τὴν γῆν ταύτην, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου ἕως τοῦ ποταμοῦ τοῦ μεγάλου, ποταμοῦ Εὐφράτου,

¹⁹τοὺς Κεναίους καὶ τοὺς Κενεζαίους καὶ τούς Κεδμωναίους

²⁰καὶ τοὺς Χετταίους καὶ τοὺς Φερεζαίους καὶ Ραφαεὶν

²¹καὶ τοὺς Ἀμορραίους καὶ τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς Εὐαίους καὶ τοὺς Γεργεσαίους καὶ τοὺς Ἰεβουσαίους.

¹AND after these things the word of the Lord came to Abram in a vision, saying, Fear not, Abram, I shield thee, thy reward shall be very great.

²And Abram said, Master [and] Lord, what wilt thou give me? whereas I am departing without a child, but the son of Masek my home-born female slave, this Eliezer of Damascus [is mine heir.]

³And Abram said, [I am grieved] since thou hast given me no seed, but my home-born [servant] shall succeed me.

⁴And immediately there was a voice of the Lord to him, saying, This shall not be thine heir; but he that shall come out of thee shall be thine heir.

⁵And he brought him out and said to him, Look up now to heaven, and count the stars, if thou shalt be able to number them fully, and he said, Thus shall thy seed be.

⁶And Abram believed God, and it was counted to him for righteousness.

⁷And he said to him, I am God that brought thee out of the land of the Chaldeans, so as to give thee this land to inherit.

⁸And he said, Master [and] Lord, how shall I know that I shall inherit it?

⁹And he said to him, Take for me an heifer in her third year, and a she-goat in her third year, and a ram in his third year, and a dove and a pigeon.

¹⁰So he took to him all these, and divided them in the midst, and set them opposite to each other, but the birds he did not divide.

¹¹And birds came down upon the bodies, [even] upon the divided parts of them, and Abram sat down by them.

¹²And about sunset a trance fell upon Abram, and lo! a great gloomy terror falls upon him.

¹³And it was said to Abram, Thou shalt surely know that thy seed shall be a sojourner in a land not their own, and they shall enslave them, and afflict them, and humble them four hundred years.

¹⁴And the nation whomsoever they shall serve I will judge; and after this, they shall come forth hither with much property.

¹⁵But thou shalt depart to thy fathers in peace, nourished in a good old age.

¹⁶And in the fourth generation they shall return hither, for the sins of the Amorites are not yet filled up, even until now.

¹⁷And when the sun was about to set, there was a flame, and behold a smoking furnace and lamps of fire, which passed between these divided pieces.

¹⁸In that day the Lord made a covenant with Abram, saying, To thy seed I will give this land, from the river of Egypt to the great river Euphrates.

¹⁹The Kenites, and the Kenezites, and the Kedmoneans,

²⁰and the Chettites, and the Pherezites, and the Raphaim,

²¹and the Amorites, and the Chananites, and the Evites, and the Gergesites, and the Jebusites.