Eyüp 7

¹İnsanın yeryüzündeki yaşamı zorunlu bir askeri hizmet değil midir ve ömrü günlük bir ücretli işçinin günleri gibi değil midir?

²Tıpkı efendisinden korkan ve sıcaktan kaçıp gölgeye kavuşan bir köle gibi ya da ücretini sabırsızlıkla bekleyen bir paralı asker gibi değil midir?

³İşte böylece ben de boş aylara maruz bırakıldım ve bana acı dolu geceler pay edildi.

⁴Yattığım zaman, "Ne zaman sabah olacak?" diyorum; kalktığımda ise yine, "Ne zaman akşam olacak?" diyorum ve akşamdan sabaha dek acılarla dolup taşıyorum.

⁵Bedenim kurtçukların çürüklüğüyle kaplandı, yaralarımdan sızan irinle toprağın topaklarını kazıyarak eriyip gidiyorum.

⁶Ömrüm boş bir lakırdıdan daha hafiftir, asılsız bir umut içinde yok olup gitti.

⁷Hatırla ki, yaşamım sadece bir soluktur ve gözüm iyiliği görmek için bir daha geri dönmeyecek.

⁸Beni görenin gözü bir daha beni arayıp seçmeyecek; senin gözlerin üzerimde olacak, ama ben artık var olmayacağım.

⁹Gökyüzünden süpürülüp giden bir bulut gibi; çünkü bir insan Hades'e indi mi, bir daha asla yukarı çıkamaz.

¹⁰Kendi evine bir daha asla dönmeyecek ve artık kendi yeri onu bir daha asla tanımayacaktır.

¹¹Bu yüzden ben de ağzımı tutmayacağım, baskı altındayken konuşacağım; ruhumun acısıyla içimi dökeceğim.

¹²Ben bir deniz miyim, yoksa bir deniz canavarı mıyım ki üzerime bir nöbetçi diktin?

¹³"Yatağım beni teselli edecek, döşeğimle baş başa kendi davamı sunacağım" dediğimde,

¹⁴Beni uykudaki düşlerle korkutuyor, görümlerle dehşete düşürüyorsun.

¹⁵Canımı soluğumdan ayıracaksın, kemiklerimi ise ölümden kurtaracaksın.

¹⁶Sonsuza dek yaşayacak değilim ki tahammül edeyim; çekil benden, çünkü ömrüm boş bir şeyden ibaret.

¹⁷İnsan kimdir ki onu bu kadar yücelttin ya da zihnini onun üzerine yöneltiyorsun?

¹⁸Sabaha dek onu denetleyesin ve huzura kavuşana dek onu yargılayasın?

¹⁹Ne zamana kadar beni kendi halime bırakmayacaksın, acı içinde tükürüğümü yutana kadar bile beni salıvermeyeceksin?

²⁰Günah işlediysem ne yapabilirim sana, ey insanların zihnini bilen? Neden beni kendine karşı çıkan bir davacı yaptın, neden senin üzerine bir yük oldum?

²¹Neden yasa tanımazlığımı unutulmaya terk etmiyorsun ve günahımı arındırmıyorsun? Çünkü şimdi toprağa gideceğim, sabah beni erkenden arayacaksın ama ben artık olmayacağım.

¹ΠΟΤΕΡΟΝ οὐχὶ πειρατήριόν ἐστιν ὁ βίος ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὥσπερ μισθίου αὐθημερινοῦ ἡ ζωὴ αὐτοῦ;

²ἢ ὥσπερ θεράπων δεδοικὼς τὸν Κύριον αὐτοῦ καὶ τετευχὼς σκιᾶς; ἢ ὥσπερ μισθωτὸς ἀναμένων τὸν μισθὸν αὐτοῦ;

³οὕτως κἀγὼ ὑπέμεινα μῆνας κενούς, νύκτες δὲ ὀδυνῶν δεδομέναι μοί εἰσιν.

⁴ἐὰν κοιμηθῶ, λέγω· πότε ἡμέρα; ὡς δ᾿ ἂν ἀναστῶ, πάλιν· πότε ἑσπέρα; πλήρης δὲ γίνομαι ὀδυνῶν ἀπὸ ἑσπέρας ἕως πρωΐ.

⁵φύρεται δέ μου τὸ σῶμα ἐν σαπρίᾳ σκωλήκων, τήκω δὲ βώλακας γῆς ἀπὸ ἰχῶρος ξύων.

⁶ὁ δὲ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος λαλιᾶς, ἀπόλωλε δὲ ἐν κενῇ ἐλπίδι.

⁷μνήσθητι οὖν ὅτι πνεῦμά μου ἡ ζωὴ καὶ οὐκέτι ἐπανελεύσεται ὀφθαλμός μου ἰδεῖν ἀγαθόν.

⁸οὐ περιβλέψεταί με ὀφθαλμὸς ὁρῶντός με· οἱ ὀφθαλμοί σου ἐν ἐμοί, καὶ οὐκέτι εἰμὶ

⁹ὥσπερ νέφος ἀποκαθαρθὲν ἀπ᾿ οὐρανοῦ. ἐὰν γὰρ ἄνθρωπος καταβῇ εἰς ᾄδην, οὐκέτι μὴ ἀναβῇ,

¹⁰οὐδ᾿ οὐ μὴ ἐπιστρέψῃ ἔτι εἰς τὸν ἴδιον οἶκον, οὐδ’ οὐ μὴ ἐπιγνῷ αὐτὸν ἔτι ὁ τόπος αὐτοῦ.

¹¹ἀτὰρ οὖν οὐδὲ ἐγὼ φείσομαι τῷ στόματί μου, λαλήσω ἐν ἀνάγκῃ ὤν, ἀνοίξω πικρίαν ψυχῆς μου συνεχόμενος.

¹²πότερον θάλασσά εἰμι ἢ δράκων, ὅτι κατέταξας ἐπ᾿ ἐμὲ φυλακήν;

¹³εἶπα ὅτι παρακαλέσει με ἡ κλίνη μου, ἀνοίσω δὲ πρὸς ἐμαυτὸν ἰδίᾳ λόγον τῇ κοίτῃ μου.

¹⁴ἐκφοβεῖς με ἐνυπνίοις καὶ ὁράμασί με καταπλήσσεις.

¹⁵ἀπαλλάξεις ἀπὸ πνεύματός μου τὴν ψυχήν μου, ἀπὸ δὲ θανάτου τὰ ὀστᾶ μου·

¹⁶οὐ γὰρ εἰς τὸν αἰῶνα ζήσομαι, ἵνα μακροθυμήσω· ἀπόστα ἀπ᾿ ἐμοῦ, κενὸς γάρ μου ὁ βίος.

¹⁷τί γάρ ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐμεγάλυνας αὐτὸν ἢ ὅτι προσέχεις τὸν νοῦν εἰς αὐτὸν

¹⁸ἢ ἐπισκοπὴν αὐτοῦ ποιήσῃ ἕως τὸ πρωΐ καὶ εἰς ἀνάπαυσιν αὐτὸν κρινεῖς;

¹⁹ἕως τίνος οὐκ ἐᾷς με οὐδὲ προΐῃ με, ἕως ἂν καταπίω τὸν πτύελόν μου ἐν ὀδύνῃ;

²⁰εἰ ἐγὼ ἥμαρτον, τί δυνήσομαι πρᾶξαι, ὁ ἐπιστάμενος τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων; διατί ἔθου με κατεντευκτήν σου, εἰμὶ δὲ ἐπὶ σοὶ φορτίον;

²¹καὶ διατί οὐκ ἐποιήσω τῆς ἀνομίας μου λήθην καὶ καθαρισμὸν τῆς ἁμαρτίας μου; νυνὶ δὲ εἰς γῆν ἀπελεύσομαι, ὀρθρίζων δὲ οὐκέτι εἰμί.

¹Is not the life of man upon earth a state of trial? and his existence as that of a hireling by the day?

²Or as a servant that fears his master, and one who has grasped a shadow? or as a hireling waiting for his pay?

³So have I also endured months of vanity, and nights of pain have been appointed me.

⁴Whenever I lie down, I say, When [will it be] day? and whenever I rise up, again [I say] when [will it be] evening? and I am full of pains from evening to morning.

⁵And my body is covered with loathsome worms; and I waste away, scraping off clods of dust from my eruption.

⁶And my life is lighter than a word, and has perished in vain hope.

⁷Remember then that my life is breath, and mine eye shalt not yet again see good.

⁸The eye of him that sees me shall not see me [again]: thine eyes are upon me, and I am no more.

⁹[I am] as a cloud that is cleared away from the sky: for if a man go down to the grave, he shall not come up again:

¹⁰and he shall surely not return to his own house, neither shall his place know him any more.

¹¹Then neither will I refrain my mouth: I will speak being in distress; being in anguish I will disclose the bitterness of my soul.

¹²Am I a sea, or a serpent, that thou hast set a watch over me?

¹³I said that my bed should comfort me, and I would privately counsel with myself on my couch.

¹⁴Thou scarest me with dreams, and dost terrify me with visions.

¹⁵Thou wilt separate life from my spirit; and yet [keep] my bones from death.

¹⁶For I shall not live for ever, that I should patiently endure: depart from me, for my life [is] vain.

¹⁷For what is man, that thou hast magnified him? or that thou givest heed to him?

¹⁸Wilt thou visit him till the morning, and judge him till [the time of] rest?

¹⁹How long dost thou not let me alone, nor let me go, until I shall swallow down my spittle?

²⁰If I have sinned, what shall I be able to do, O thou that understandest the mind of men? why hast thou made me as thine accuser, and [why] am I a burden to thee?

²¹Why hast thou not forgotten my iniquity, and purged my sin? but now I shall depart to the earth; and in the morning I am no more.