Mezmurlar 89

¹Tanrı adamı Musa’nın duası. Ey Rab, kuşaklar boyunca bizim için sığınak oldun.

²Dağlar var edilmeden, yer ve dünya şekillendirilmeden önce, öncesizlikten sonsuzluğa dek Sen varsın.

³İnsanı alçalışa geri döndürme; ve "Geri dönün, ey insanoğulları!" dedin.

⁴Çünkü Senin gözünde bin yıl, geçip gitmiş olan dünkü gün gibidir, geceleyin bir nöbet kadardır.

⁵Onların değersizlikleri yıllar olacaktır; sabahleyin ot gibi geçip gitsin,

⁶Sabahleyin çiçeklensin ve geçip gitsin; akşamleyin ise düşsün, sertleştirilsin ve kurutulsun.

⁷Çünkü Senin öfkenle tükendik ve Senin gazabınla sarsıldık.

⁸Kötülüklerimizi önüne koydun; ömrümüzü yüzünün ışığıyla aydınlattın.

⁹Çünkü bütün günlerimiz tükendi ve Senin öfkenle yok olduk; yıllarımız bir örümcek gibi mırıldanıp duruyordu.

¹⁰Yıllarımızın günleri yetmiş yıldır, eğer güçlüysek seksen yıl; onların fazlası ise sadece emek ve acıdır. Çünkü üzerimize bir uysallık geldi ve bizler terbiye edileceğiz.

¹¹Kim bilir öfkenin gücünü? Ve Senin korkundan ötürü gazabını kim sayıp dökebilir?

¹²Sağ elini bana böyle bildir ve yürekte bilgelikle eğitilmiş olanları bana tanıt.

¹³Dön, ey Rab! Ne zamana dek sürecek bu? Ve kulların konusunda merhamete gel.

¹⁴Sabahleyin Senin merhametinle doyurulduk, ey Rab; ve bütün günlerimiz boyunca coştuk ve şenlendik; evet, şenlenelim.

¹⁵Bizi alçalttığın günlerin ve kötülük gördüğümüz yılların karşılığında bizi sevindir.

¹⁶Kullarının üzerine ve Senin işlerinin üzerine bak, onların çocuklarına yol göster.

¹⁷Ve Tanrımız Rab’bin parlaklığı üzerimizde olsun; ellerimizin işlerini üzerimizde doğrult, evet, ellerimizin işini doğrult.

¹Προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. - ΚΥΡΙΕ, καταφυγὴ ἐγενήθης ἡμῖν ἐν γενεᾷ καὶ γενεᾷ·

²πρὸ τοῦ ὄρη γενηθῆναι καὶ πλασθῆναι τὴν γῆν καὶ τὴν οἰκουμένην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος σὺ εἶ.

³μὴ ἀποστρέψῃς ἄνθρωπον εἰς ταπείνωσιν· καὶ εἶπας· ἐπιστρέψατε υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων.

⁴ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καὶ φυλακὴ ἐν νυκτί.

⁵τὰ ἐξουδενώματα αὐτῶν ἔτη ἔσονται. τὸ πρωΐ ὡσεὶ χλόη παρέλθοι,

⁶τὸ πρωΐ ἀνθήσαι καὶ παρέλθοι, τὸ ἑσπέρας ἀποπέσοι, σκληρυνθείη καὶ ξηρανθείη.

⁷ὅτι ἐξελίπομεν ἐν τῇ ὀργῇ σου καὶ ἐν τῷ θυμῷ σου ἐταράχθημεν.

⁸ἔθου τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἐναντίον σου· αἰὼν ἡμῶν εἰς φωτισμὸν τοῦ προσώπου σου.

⁹ὅτι πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐξέλιπον, καὶ ἐν τῇ ὀργῇ σου ἐξελίπομεν· τὰ ἔτη ἡμῶν ὡσεὶ ἀράχνη ἐμελέτων.

¹⁰αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη, καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος· ὅτι ἐπῆλθε πρᾳότης ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ παιδευθησόμεθα.

¹¹τίς γινώσκει τὸ κράτος τῆς ὀργῆς σου καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου σου τὸν θυμόν σου ἐξαριθμήσασθαι;

¹²τὴν δεξιάν σου οὕτω γνώρισόν μοι καὶ τοὺς πεπαιδευμένους τῇ καρδίᾳ ἐν σοφίᾳ.

¹³ἐπίστρεψον, Κύριε· ἕως πότε; καὶ παρακλήθητι ἐπὶ τοῖς δούλοις σου.

¹⁴ἐνεπλήσθημεν τὸ πρωΐ τοῦ ἐλέους σου, Κύριε, καὶ ἠγαλλιασάμεθα καὶ εὐφράνθημεν ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις ἡμῶν· εὐφρανθείημεν

¹⁵ἀνθ᾿ ὧν ἡμερῶν ἐταπείνωσας ἡμᾶς, ἐτῶν, ὧν εἴδομεν κακά.

¹⁶καὶ ἴδε ἐπὶ τοὺς δούλους σου καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα σου καὶ ὁδήγησον τοὺς υἱοὺς αὐτῶν,

¹⁷καὶ ἔστω ἡ λαμπρότης Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ τὸ ἔργον τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον.

¹[A Prayer of Moses the man of God.] Lord, thou hast been our refuge in all generations.

²Before the mountains existed, and [before] the earth and the world were formed, even from age to age, Thou art.

³Turn not man back to [his] low place, whereas thou saidst, Return, ye sons of men?

⁴For a thousand years in thy sight are as the yesterday which is past, and as a watch in the night.

⁵Years shall be vanity to them: let the morning pass away as grass.

⁶In the morning let it flower, and pass away: in the evening let it droop, let it be withered and dried up.

⁷For we have perished in thine anger, and in thy wrath we have been troubled.

⁸Thou hast set our transgressions before thee: our age is in the light of thy countenance.

⁹For all our days are gone, and we have passed away in thy wrath: our years have spun out their tale as a spider.

¹⁰[As for] the days of our years, in them are seventy years; and if [men should be] in strength, eighty years: and the greater part of them would be labour and trouble; for weakness overtakes us, and we shall be chastened.

¹¹Who knows the power of thy wrath?

¹²and [who knows how] to number [his days] because of the fear of thy wrath? So manifest thy right hand, and those that are instructed in wisdom in the heart.

¹³Return, O Lord, how long? and be intreated concerning thy servants.

¹⁴We have been satisfied in the morning with thy mercy; and we did exult and rejoice:

¹⁵let us rejoice in all our days, in return for the days wherein thou didst afflict us, the years wherein we saw evil.

¹⁶And look upon thy servants, and upon thy works; and guide their children.

¹⁷And let the brightness of the Lord our God be upon us: and do thou direct for us the works of our hands.