Sirak 4

¹Ey oğul, yoksulu yaşamından yoksun bırakma ve muhtaç gözleri bekletip durma.

²Aç bir canı kedere boğma ve çaresizliği içindeki bir insanı öfkelendirme.

³Zaten kışkırtılmış bir yüreği daha da sarsma ve muhtacın alacağı bağışı geciktirme.

⁴Sıkıntı çeken yalvarıcıyı geri çevirme ve yüzünü yoksuldan öteye döndürme.

⁵Gözünü muhtaçtan çevirme ve bir insana sana lanet etmesi için fırsat verme.

⁶Çünkü o, canının acılığı içinde sana lanet ederse, onu Yaratan onun yalvarışını işitecektir.

⁷Topluluğa kendini sevdir ve soylunun önünde başını eğ.

⁸Yoksula kulağını eğ ve ona alçakgönüllülükle, barışçıl bir yanıt ver.

⁹Haksızlığa uğrayanı zorbanın elinden kurtar ve hüküm verirken cesaretsiz olma.

¹⁰Öksüzlere bir baba gibi, annelerine de bir koca yerine ol; o zaman Yüceler Yücesi'nin oğlu gibi olursun ve O seni öz annenden daha çok sever.

¹¹Bilgelik kendi çocuklarını yüceltir ve kendisini arayanların elinden tutar.

¹²Onu seven yaşamı sever ve ona erkenden yönelenler sevinçle dolar.

¹³Ona sımsıkı sarılan yüceliği miras alacaktır ve onun girdiği her yeri Rab kutsayacaktır.

¹⁴Ona hizmet edenler Kutsal Olan'a ibadet etmiş olurlar ve onu sevenleri Rab sever.

¹⁵Onu dinleyen ulusları yargılayacaktır ve ona kulak veren güven içinde mesken kuracaktır.

¹⁶Eğer ona güvenirse, onu miras alacaktır ve nesilleri ona sahip olmaya devam edecektir.

¹⁷Çünkü bilgelik başlangıçta onunla zorlu yollardan yürüyecek, üzerine korku ve dehşet salacak, onun canına güvenene ve onu kendi buyruklarıyla sınayana dek terbiyesiyle ona acı çektirecektir.

¹⁸Sonra ona doğruca geri dönecek, onu sevindirecek ve sırlarını ona açıklayacaktır.

¹⁹Ama yoldan saparsa, onu terk edecek ve kendi yıkımının ellerine teslim edecektir.

²⁰Uygun zamanı kolla ve kötülükten sakın; kendi canın konusunda utanma.

²¹Çünkü günah getiren utanç vardır, yücelik ve lütuf getiren utanç da vardır.

²²Kendi canının zararına hatır sayma ve yıkımına yol açacak şekilde başkalarından utanıp çekinme.

²³Kurtuluş zamanında sözünü esirgeme.

²⁴Çünkü bilgelik konuşmayla, eğitim ise dilin sözleriyle anlaşılır.

²⁵Gerçeğe asla karşı gelme ve bilgisizliğinden ötürü utan.

²⁶Günahlarını itiraf etmekten utanma ve nehrin akıntısına karşı koymaya çalışma.

²⁷Kendini aptal bir adamın ayakları altına serme ve güçlü hükümdarın hatırını sayma.

²⁸Ölene dek gerçek için mücadele et, Rab Tanrı senin için savaşacaktır.

²⁹Dilinde hızlı, işlerinde ise uyuşuk ve gevşek olma.

³⁰Evinde aslan gibi, hizmetçilerinin arasında ise kuruntulu ve şüpheci olma.

³¹Elin almak için açık, geri verirken ise kapalı olmasın.

¹ΤΕΚΝΟΝ, τὴν ζωὴν τοῦ πτωχοῦ μὴ ἀποστερήσῃς καὶ μὴ παρελκύσῃς ὀφθαλμοὺς ἐπιδεεῖς.

²ψυχὴν πεινῶσαν μὴ λυπήσῃς καὶ μὴ παροργίσῃς ἄνδρα ἐν ἀπορίᾳ αὐτοῦ.

³καρδίαν παρωργισμένην μὴ προσταράξῃς καὶ μὴ παρελκύσῃς δόσιν προσδεομένου.

⁴ἱκέτην θλιβόμενον μὴ ἀπαναίνου καὶ μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ πτωχοῦ.

⁵ἀπὸ δεομένου μὴ ἀποστρέψῃς ὀφθαλμὸν καὶ μὴ δῷς τόπον ἀνθρώπῳ καταράσασθαί σε·

⁶καταρωμένου γάρ σε ἐν πικρίᾳ ψυχῆς αὐτοῦ, τῆς δεήσεως αὐτοῦ ἐπακούσεται ὁ ποιήσας αὐτόν.

⁷προσφιλῇ συναγωγῇ σεαυτὸν ποίει καὶ μεγιστᾶνι ταπείνου τὴν κεφαλήν σου.

⁸κλῖνον πτωχῷ τὸ οὖς σου καὶ ἀποκρίθητι αὐτῷ εἰρηνικὰ ἐν πραΰτητι.

⁹ἐξελοῦ ἀδικούμενον ἐκ χειρὸς ἀδικοῦντος καὶ μὴ ὀλιγοψυχήσῃς ἐν τῷ κρίνειν σε.

¹⁰γίνου ὀρφανοῖς ὡς πατὴρ καὶ ἀντὶ ἀνδρὸς τῇ μητρὶ αὐτῶν· καὶ ἔσῃ ὡς υἱὸς ῾Υψίστου, καὶ ἀγαπήσει σε μᾶλλον ἢ μήτηρ σου.

¹¹῾Η σοφία υἱοὺς αὐτῆς ἀνύψωσε καὶ ἐπιλαμβάνεται τῶν ζητούντων αὐτήν.

¹²ὁ ἀγαπῶν αὐτὴν ἀγαπᾷ ζωήν, καὶ οἱ ὀρθρίζοντες πρὸς αὐτὴν ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης.

¹³ὁ κρατῶν αὐτῆς κληρονομήσει δόξαν, καὶ οὗ εἰσπορεύεται, εὐλογήσει Κύριος.

¹⁴οἱ λατρεύοντες αὐτῇ λειτουργήσουσιν ἁγίῳ, καὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὴν ἀγαπᾷ ὁ Κύριος.

¹⁵ὁ ὑπακούων αὐτῆς κρινεῖ ἔθνη, καὶ ὁ προσέχων αὐτῇ κατασκηνώσει πεποιθώς.

¹⁶ἐὰν ἐμπιστεύσῃ, κατακληρονομήσει αὐτήν, καὶ ἐν κατασχέσει ἔσονται αἱ γενεαὶ αὐτοῦ·

¹⁷ὅτι διεστραμμένως πορεύεται μετ᾿ αὐτοῦ ἐν πρώτοις, φόβον δὲ καὶ δειλίαν ἐπάξει ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ βασανίσει αὐτὸν ἐν παιδείᾳ αὐτῆς, ἕως οὗ ἐμπιστεύσῃ τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, καὶ πειράσῃ αὐτὸν ἐν τοῖς δικαιώμασιν αὐτῆς.

¹⁸καὶ πάλιν ἐπανήξει κατ᾿ εὐθεῖαν πρὸς αὐτὸν καὶ εὐφρανεῖ αὐτὸν καὶ ἀποκαλύψει αὐτῷ τὰ κρυπτὰ αὐτῆς.

¹⁹ἐὰν ἀποπλανηθῇ, ἐγκαταλείψει αὐτὸν καὶ παραδώσει αὐτὸν εἰς χεῖρας πτώσεως αὐτοῦ.

²⁰Συντήρησον καιρὸν καὶ φύλαξαι ἀπὸ πονηροῦ καὶ περὶ τῆς ψυχῆς σου μὴ αἰσχυνθῇς·

²¹ἔστι γὰρ αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν, καὶ ἔστιν αἰσχύνη δόξα καὶ χάρις.

²²μὴ λάβῃς πρόσωπον κατὰ τῆς ψυχῆς σου καὶ μὴ ἐντραπῇς εἰς πτῶσίν σου.

²³μὴ κωλύσῃς λόγον ἐν καιρῷ σωτηρίας·

²⁴ἐν γὰρ λόγῳ γνωσθήσεται σοφία καὶ παιδεία ἐν ῥήματι γλώσσης.

²⁵μὴ ἀντίλεγε τῇ ἀληθείᾳ καὶ περὶ τῆς ἀπαιδευσίας σου ἐντράπηθι.

²⁶μὴ αἰσχυνθῇς ὁμολογῆσαι ἐφ᾿ ἁμαρτίαις σου καὶ μὴ βιάζου ροῦν ποταμοῦ.

²⁷καὶ μὴ ὑποστρώσῃς σεαυτὸν ἀνθρώπῳ μωρῷ καὶ μὴ λάβῃς πρόσωπον δυνάστου.

²⁸ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ.

²⁹μὴ γίνου ταχὺς ἐν γλώσσῃ σου καὶ νωθρὸς καὶ παρειμένος ἐν τοῖς ἔργοις σου.

³⁰μὴ ἴσθι ὡς λέων ἐν τῷ οἴκῳ σου καὶ φαντασιοκοπῶν ἐν τοῖς οἰκέταις σου.

³¹μὴ ἔστω ἡ χείρ σου ἐκτεταμένη εἰς τὸ λαβεῖν καὶ ἐν τῷ ἀποδιδόναι συνεσταλμένη.

¹My son, defraud not the poor of his living, and make not the needy eyes to wait long.

²Make not an hungry soul sorrowful; neither provoke a man in his distress.

³Add not more trouble to an heart that is vexed; and defer not to give to him that is in need.

⁴Reject not the supplication of the afflicted; neither turn away thy face from a poor man.

⁵Turn not away thine eye from the needy, and give him none occasion to curse thee:

⁶For if he curse thee in the bitterness of his soul, his prayer shall be heard of him that made him.

⁷Get thyself the love of the congregation, and bow thy head to a great man.

⁸Let it not grieve thee to bow down thine ear to the poor, and give him a friendly answer with meekness.

⁹Deliver him that suffereth wrong from the hand of the oppressor; and be not fainthearted when thou sittest in judgment.

¹⁰Be as a father unto the fatherless, and instead of an husband unto their mother: so shalt thou be as the son of the most High, and he shall love thee more than thy mother doth.

¹¹Wisdom exalteth her children, and layeth hold of them that seek her.

¹²He that loveth her loveth life; and they that seek to her early shall be filled with joy.

¹³He that holdeth her fast shall inherit glory; and wheresoever she entereth, the Lord will bless.

¹⁴They that serve her shall minister to the Holy One: and them that love her the Lord doth love.

¹⁵Whoso giveth ear unto her shall judge the nations: and he that attendeth unto her shall dwell securely.

¹⁶If a man commit himself unto her, he shall inherit her; and his generation shall hold her in possession.

¹⁷For at the first she will walk with him by crooked ways, and bring fear and dread upon him, and torment him with her discipline, until she may trust his soul, and try him by her laws.

¹⁸Then will she return the straight way unto him, and comfort him, and shew him her secrets.

¹⁹But if he go wrong, she will forsake him, and give him over to his own ruin.

²⁰Observe the opportunity, and beware of evil; and be not ashamed when it concerneth thy soul.

²¹For there is a shame that bringeth sin; and there is a shame which is glory and grace.

²²Accept no person against thy soul, and let not the reverence of any man cause thee to fall.

²³And refrain not to speak, when there is occasion to do good, and hide not thy wisdom in her beauty.

²⁴For by speech wisdom shall be known: and learning by the word of the tongue.

²⁵In no wise speak against the truth; but be abashed of the error of thine ignorance.

²⁶Be not ashamed to confess thy sins; and force not the course of the river.

²⁷Make not thyself an underling to a foolish man; neither accept the person of the mighty.

²⁸Strive for the truth unto death, and the Lord shall fight for thee.

²⁹Be not hasty in thy tongue, and in thy deeds slack and remiss.

³⁰Be not as a lion in thy house, nor frantick among thy servants.

³¹Let not thine hand be stretched out to receive, and shut when thou shouldest repay.