Sirak 43

¹Yüceliğin övünç kaynağı berraklığın gök kubbesidir, görkemli bir görünüş içindeki gökyüzünün biçimidir.

²Güneş, doğuşundaki görünüşüyle düzeni ilan ederek, En Yüce Olan'ın eseri olan hayranlık verici bir araçtır.

³Öğle vaktinde memleketi kurutur ve onun yakıcı sıcağının karşısında kim dayanabilir?

⁴Sıcaklık işlerinde fırın üfleyen kişi gibi, güneş dağları üç kat daha fazla yakıp kavurur; ateşli buharlar dışarı üfleyerek ve parlak ışınlar saçarak gözleri kör eder.

⁵Onu yaratan Rab büyüktür ve O'nun sözleriyle güneşin yolculuğunu hızlandırdı.

⁶Ve ay da tüm yaratılış içinde kendi vaktindedir, zamanların göstergesi ve çağın işaretidir.

⁷Bayramların işareti aydandır; o, döngüsünün tamamlanmasına doğru azalan bir ışık kaynağıdır.

⁸Ay kendi adıyla adlandırılır, değişim içinde hayranlık verici şekilde büyür; gökyüzünün kubbesinde parıldayan, yükseklikteki göksel ordugahların bir aracıdır.

⁹Gökyüzünün güzelliği, yıldızların görkemidir, Rab'bin en yüksek yerlerinde aydınlatan bir süstür.

¹⁰Kutsal Olan'ın sözleriyle O'nun hükmüne göre dururlar ve nöbetlerinde asla gevşemezler.

¹¹Gökkuşağına bak ve onu yaratanı öv; onun parıltısı içinde son derece güzeldir!

¹²Gökyüzünü görkemli bir çemberle çevreledi, En Yüce Olan'ın elleri onu gerdi.

¹³O'nun buyruğuyla karı acele ettirdi ve O'nun yargısının şimşeklerini hızlandırır.

¹⁴Bu sayede göksel hazineler açıldı ve bulutlar kuşlar gibi uçup gitti.

¹⁵O'nun azametinde bulutlar güçlendi ve dolu taşları ufalandı.

¹⁶Ve O göründüğünde dağlar sarsılacaktır, O'nun isteğiyle güney rüzgarı esecektir.

¹⁷O'nun gök gürlemesinin sesi yeryüzünü sancılandırır, kuzey fırtınası ve rüzgarın kasırgası da öyle.

¹⁸Aşağı süzülen kuşlar gibi karı serper ve onun inişi konan çekirge sürüsü gibidir; göz onun beyazlığının güzelliğine hayran kalacaktır ve yürek onun yağışına şaşakalacaktır.

¹⁹Ve kırağıyı tuz gibi yeryüzüne döker ve donduğunda sivri kazıkların uçları gibi olur.

²⁰Soğuk kuzey rüzgarı esecektir ve suyun üzerinde buz donacaktır; her su birikintisinin üzerine çökecektir ve su bir göğüs zırhı gibi giyinecektir.

²¹Dağları yiyip bitirecektir, çölü yakıp kavuracaktır ve yeşilliği ateş gibi yok edecektir.

²²Her şeyin şifası hızla gelen sistir; yakıcı sıcaktan sonra gelen çiy herkesi ferahlatacaktır.

²³O kendi tasarısıyla derinliği yatıştırdı ve onun içine adalar dikti.

²⁴Denizde yolculuk edenler onun tehlikesini anlatırlar ve kulaklarımızın işitmesiyle biz şaşarız.

²⁵Ve orada olağanüstü ve hayranlık verici işler, her türden canlının çeşitliliği, deniz canavarlarının yaratılışı vardır.

²⁶O'nun sayesinde O'nun habercisi başarılı bir yol bulur ve O'nun sözüyle her şey bir arada durur.

²⁷Çok şey söyleyeceğiz ama asla sonuna erişemeyeceğiz; ve sözlerin özü şudur: Her şey O'dur.

²⁸O'nu yücelterek nerede güç bulacağız? Çünkü O, kendi bütün eserlerinden daha büyüktür.

²⁹Rab heybetlidir ve son derece büyüktür ve O'nun egemenliği hayranlık vericidir.

³⁰Rab'bi yücelterek O'nu gücünüz yettiğince yükseltin, çünkü O daha da ötesinde olacaktır; ve O'nu yükselterek gücünüzü artırın, yorulmayın, çünkü asla sonuna erişemeyeceksiniz.

³¹Kim O'nu görmüştür ki anlatacaktır? Ve kim O'nu olduğu gibi yüceltecektir?

³²Bunlardan daha büyük pek soul çok gizli şey vardır, çünkü O'nun eserlerinin sadece az bir kısmını gördük.

³³Çünkü her şeyi Rab yarattı ve dindar olanlara bilgelik verdi.

¹ΓΑΥΡΙΑΜΑ ὕψους στερέωμα καθαριότητος, εἶδος οὐρανοῦ ἐν ὁράματι δόξης.

²ἥλιος ἐν ὀπτασίᾳ διαγγέλων ἐν ἐξόδῳ, σκεῦος θαυμαστόν, ἔργον ῾Υψίστου.

³ἐν μεσημβρίᾳ αὐτοῦ ἀναξηραίνει χώραν, καὶ ἐναντίον καύματος αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται;

⁴κάμινον φυσῶν ἐν ἔργοις καύματος, τριπλασίως ἥλιος ἐκκαίων ὄρη· ἀτμίδας πυρώδεις ἐκφυσῶν καὶ ἐκλάμπων ἀκτῖνας ἀμαυροῖ ὀφθαλμούς.

⁵μέγας Κύριος ὁ ποιήσας αὐτόν, καὶ ἐν λόγοις αὐτοῦ κατέσπευσε πορείαν. -

⁶Καὶ ἡ σελήνη ἐν πᾶσιν εἰς καιρὸν αὐτῆς, ἀνάδειξιν χρόνων καὶ σημεῖον αἰῶνος.

⁷ἀπὸ σελήνης σημεῖον ἑορτῆς, φωστὴρ μειούμενος ἐπὶ συντελείας.

⁸μὴν κατὰ τὸ ὄνομα αὐτῆς ἐστιν, αὐξανομένη θαυμαστῶς ἐν ἀλλοιώσει, σκεῦος παρεμβολῶν ἐν ὕψει, ἐν στερεώματι οὐρανοῦ ἐκλάμπων.

⁹κάλλος οὐρανοῦ, δόξα ἄστρων, κόσμος φωτίζων ἐν ὑψίστοις Κυρίου·

¹⁰ἐν λόγοις ἁγίου στήσονται κατὰ κρίμα καὶ οὐ μὴ ἐκλυθῶσιν ἐν φυλακαῖς αὐτῶν.

¹¹ἰδὲ τόξον καὶ εὐλόγησον τὸν ποιήσαντα αὐτό, σφόδρα ὡραῖον ἐν τῷ αὐγάσματι αὐτοῦ·

¹²ἐγύρωσεν οὐρανὸν ἐν κυκλώσει δόξης, χεῖρες ῾Υψίστου ἐτάνυσαν αὐτό. -

¹³Προστάγματι αὐτοῦ κατέσπευσε χιόνα καὶ ταχύνει ἀστραπὰς κρίματος αὐτοῦ.

¹⁴διὰ τοῦτο ἠνεῴχθησαν θησαυροί, καὶ ἐξέπτησαν νεφέλαι ὡς πετεινά·

¹⁵ἐν μεγαλείῳ αὐτοῦ ἴσχυσε νεφέλας, καὶ διεθρύβησαν λίθοι χαλάζης·

¹⁶καὶ ἐν ὀπτασίαις αὐτοῦ σαλευθήσεται ὄρη, ἐν θελήματι πνεύσεται νότος.

¹⁷φωνὴ βροντῆς αὐτοῦ ὠδίνησε γῆν καὶ καταιγὶς Βορέου καὶ συστροφὴ πνεύματος.

¹⁸ὡς πετεινὰ καθιπτάμενα πάσσει χιόνα, καὶ ὡς ἀκρὶς καταλύουσα ἡ κατάβασς αὐτῆς· κάλλος λευκότητος αὐτῆς ἐκθαυμάσει ὀφθαλμός, καὶ ἐπὶ τοῦ ὑετοῦ αὐτῆς ἐκστήσεται καρδία.

¹⁹καὶ πάχνην ὡς ἅλα ἐπὶ γῆς χέει, καὶ παγεῖσα γίνεται σκολόπων ἄκρα.

²⁰ψυχρὸς ἄνεμος Βορέης πνεύσει, καὶ παγήσεται κρύσταλλος ἐφ᾿ ὕδατος· ἐπὶ πᾶσαν συναγωγὴν ὕδατος καταλύσει, καὶ ὡς θώρακα ἐνδύσεται τὸ ὕδωρ.

²¹καταφάγεται ὄρη καὶ ἔρημον ἐκκαύσει καὶ ἀποσβέσει χλόην ὡς πῦρ.

²²ἴασις πάντων κατὰ σπουδὴν ὁμίχλη, δρόσος ἀπαντῶσα ἀπὸ καύσωνος ἱλαρώσει. -

²³Λογισμῷ αὐτοῦ ἐκόπασεν ἄβυσσον, καὶ ἐφύτευσεν ἐν αὐτῇ νήσους.

²⁴οἱ πλέοντες τὴν θάλασσαν διηγοῦνται τὸν κίνδυνον αὐτῆς, καὶ ἀκοαῖς ὠτίων ἡμῶν θαυμάζομεν.

²⁵καὶ ἐκεῖ τὰ παράδοξα καὶ θαυμάσια ἔργα, ποικιλία παντὸς ζῴου, κτίσις κητῶν.

²⁶δι᾿ αὐτὸν εὐοδοῖ ἄγγελος αὐτοῦ, καὶ ἐν λόγῳ αὐτοῦ σύγκειται πάντα.

²⁷Πολλὰ ἐροῦμεν καὶ οὐ μὴ ἐφικώμεθα, καὶ συντέλεια λόγων· τὸ πᾶν ἐστιν αὐτός.

²⁸δοξάζοντες ποῦ ἰσχύσομεν; αὐτὸς γὰρ ὁ μέγας παρὰ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ.

²⁹φοβερὸς Κύριος καὶ σφόδρα μέγας, καὶ θαυμαστὴ ἡ δυναστεία αὐτοῦ.

³⁰δοξάζοντες Κύριον ὑψώσατε, καθόσον ἂν δύνησθε, ὑπερέξει γὰρ καὶ ἔτι· καὶ ὑψοῦντες αὐτὸν πληθύνατε ἐν ἰσχύϊ· μὴ κοπιᾶτε, οὐ γὰρ μὴ ἐφίκησθε.

³¹τίς ἑώρακεν αὐτὸν καὶ ἐκδιηγήσεται; καὶ τίς μεγαλυνεῖ αὐτὸν καθώς ἐστι;

³²πολλὰ ἀπόκρυφά ἐστι μείζονα τούτων, ὀλίγα γὰρ ἑωράκαμεν τῶν ἔργων αὐτοῦ·

³³πάντα γὰρ ἐποίησεν ὁ Κύριος, καὶ τοῖς εὐσεβέσιν ἔδωκε σοφίαν.

¹The pride of the height, the clear firmament, the beauty of heaven, with his glorious shew;

²The sun when it appeareth, declaring at his rising a marvellous instrument, the work of the most High:

³At noon it parcheth the country, and who can abide the burning heat thereof?

⁴A man blowing a furnace is in works of heat, but the sun burneth the mountains three times more; breathing out fiery vapours, and sending forth bright beams, it dimmeth the eyes.

⁵Great is the Lord that made it; and at his commandment runneth hastily.

⁶He made the moon also to serve in her season for a declaration of times, and a sign of the world.

⁷From the moon is the sign of feasts, a light that decreaseth in her perfection.

⁸The month is called after her name, increasing wonderfully in her changing, being an instrument of the armies above, shining in the firmament of heaven;

⁹The beauty of heaven, the glory of the stars, an ornament giving light in the highest places of the Lord.

¹⁰At the commandment of the Holy One they will stand in their order, and never faint in their watches.

¹¹Look upon the rainbow, and praise him that made it; very beautiful it is in the brightness thereof.

¹²It compasseth the heaven about with a glorious circle, and the hands of the most High have bended it.

¹³By his commandment he maketh the snow to fall apace, and sendeth swiftly the lightnings of his judgment.

¹⁴Through this the treasures are opened: and clouds fly forth as fowls.

¹⁵By his great power he maketh the clouds firm, and the hailstones are broken small.

¹⁶At his sight the mountains are shaken, and at his will the south wind bloweth.

¹⁷The noise of the thunder maketh the earth to tremble: so doth the northern storm and the whirlwind: as birds flying he scattereth the snow, and the falling down thereof is as the lighting of grasshoppers:

¹⁸The eye marvelleth at the beauty of the whiteness thereof, and the heart is astonished at the raining of it.

¹⁹The hoarfrost also as salt he poureth on the earth, and being congealed, it lieth on the top of sharp stakes.

²⁰When the cold north wind bloweth, and the water is congealed into ice, it abideth upon every gathering together of water, and clotheth the water as with a breastplate.

²¹It devoureth the mountains, and burneth the wilderness, and consumeth the grass as fire.

²²A present remedy of all is a mist coming speedily, a dew coming after heat refresheth.

²³By his counsel he appeaseth the deep, and planteth islands therein.

²⁴They that sail on the sea tell of the danger thereof; and when we hear it with our ears, we marvel thereat.

²⁵For therein be strange and wondrous works, variety of all kinds of beasts and whales created.

²⁶By him the end of them hath prosperous success, and by his word all things consist.

²⁷We may speak much, and yet come short: wherefore in sum, he is all.

²⁸How shall we be able to magnify him? for he is great above all his works.

²⁹The Lord is terrible and very great, and marvellous is his power.

³⁰When ye glorify the Lord, exalt him as much as ye can; for even yet will he far exceed: and when ye exalt him, put forth all your strength, and be not weary; for ye can never go far enough.

³¹Who hath seen him, that he might tell us? and who can magnify him as he is?

³²There are yet hid greater things than these be, for we have seen but a few of his works.

³³For the Lord hath made all things; and to the godly hath he given wisdom.