Mezmurlar 76

¹Son için, İditun lehine; Asaf'a ait bir mezmur.

²Sesimle Rab'be feryat ettim, sesimle Tanrı'ya yakardım ve O bana yöneldi.

³Sıkıntımın gününde Tanrı'yı gayretle aradım; geceleyin ellerimle O'nun huzurundaydım ve hayal kırıklığına uğratılmadım; canım teselli edilmeyi reddetti.

⁴Tanrı'yı andım ve sevinçle doldum; derin derin düşündüm ve ruhum tükendi. (Müzikal ara).

⁵Gözlerime uyku girmedi, sarsıldım ve konuşamadım.

⁶Eski günleri enine boyuna düşündüm, geçmiş çağların yıllarını hatırlayıp zihnimde evirdim.

⁷Geceleyin yüreğimle mırıldandım ve ruhum içimi didik didik etti.

⁸Rab sonsuz çağlar boyunca bizi kendinden uzaklaştırıp itecek mi ve artık bizden hoşnut olmaktan vaz mı geçecek?

⁹Yoksa merhameti sonsuza dek kesilip atıldı mı? Sözünü nesiller boyunca sona mı erdirdi?

¹⁰Tanrı acımayı unutacak mı acaba? Yoksa öfkesiyle şefkatlerini zapt edip tutacak mı? (Müzikal ara).

¹¹Ve dedim ki: "Şimdi başladım; bu, En Yüce Olan'ın sağ elinin değişimidir."

¹²Rab'bin işlerini hatırladım; evet, başlangıçtan beri yaptığın harikalarını anacağım.

¹³Bütün işlerin üzerinde çalışacağım ve senin eylemlerin üzerine derin derin düşüneceğim.

¹⁴Ey Tanrı, senin yolun kutsallıktadır; bizim Tanrımız gibi büyük hangi tanrı var?

¹⁵Harikalar yapan Tanrı sensin; halklar arasında gücünü bildirdin.

¹⁶Güçlü kolunla halkını, Yakup ve Yusuf'un oğullarını kendin için fidyeyle kurtardın. (Müzikal ara).

¹⁷Sular seni gördü ey Tanrı, sular seni gördü ve korkuyla doldu; derinlikler sarsıldı.

¹⁸Suların gürültülü sesiyle bulutlar ses verdi; çünkü gerçekten senin okların her yana saçılıp geçiyor.

¹⁹Gök gürlemenin sesi gök kubbenin girdabındaydı, şimşeklerin yeryüzünü aydınlattı; yeryüzü sarsıldı ve titredi.

²⁰Yolların denizin içinden geçti, patikaların derin sulardan; ama ayak izlerin asla bilinmeyecek.

²¹Musa ve Harun'un eliyle halkına koyun sürüsü gibi rehberlik ettin.

¹Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ ᾿Ιδιθούν· ψαλμὸς τῷ ᾿Ασάφ. -

²ΦΩΝῌ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς τὸν Θεόν, καὶ προσέσχε μοι.

³ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν Θεὸν ἐξεζήτησα, ταῖς χερσί μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠπατήθην· ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου.

⁴ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ εὐφράνθην· ἠδολέσχησα, καὶ ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμά μου. (διάψαλμα).

⁵προκατελάβοντο φυλακὰς οἱ ὀφθαλμοί μου, ἐταράχθην καὶ οὐκ ἐλάλησα.

⁶διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίας, καὶ ἔτη αἰώνια ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα·

⁷νυκτὸς μετὰ τῆς καρδίας μου ἠδολέσχουν, καὶ ἔσκαλλε τὸ πνεῦμά μου.

⁸μὴ εἰς τοὺς αἰῶνας ἀπώσεται Κύριος καὶ οὐ προσθήσει τοῦ εὐδοκῆσαι ἔτι;

⁹ἢ εἰς τέλος τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀποκόψει; συνετέλεσε ῥῆμα ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν;

¹⁰μὴ ἐπιλήσεται τοῦ οἰκτειρῆσαι ὁ Θεός; ἢ συνέξει ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὐτοῦ; (διάψαλμα).

¹¹καὶ εἶπα· νῦν ἠρξάμην, αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ ῾Υψίστου.

¹²ἐμνήσθην τῶν ἔργων Κυρίου, ὅτι μνησθήσομαι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν θαυμασίων σου

¹³καὶ μελετήσω ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασί σου ἀδολεσχήσω.

¹⁴ὁ Θεός, ἐν τῷ ἁγίῳ ἡ ὁδός σου· τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν;

¹⁵σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια, ἐγνώρισας ἐν τοῖς λαοῖς τὴν δύναμίν σου·

¹⁶ἐλυτρώσω ἐν τῷ βραχίονί σου τὸν λαόν σου, τοὺς υἱοὺς ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ιωσήφ. (διάψαλμα).

¹⁷εἴδοσάν σε ὕδατα, ὁ Θεός, εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν, ἐταράχθησαν ἄβυσσοι,

¹⁸πλῆθος ἤχους ὑδάτων, φωνὴν ἔδωκαν αἱ νεφέλαι, καὶ γὰρ τὰ βέλη σου διαπορεύονται·

¹⁹φωνὴ τῆς βροντῆς σου ἐν τῷ τροχῷ, ἔφαναν αἱ ἀστραπαί σου τῇ οἰκουμένῃ, ἐσαλεύθη καὶ ἔντρομος ἐγενήθη ἡ γῆ.

²⁰ἐν τῇ θαλάσσῃ αἱ ὁδοί σου, καὶ αἱ τρίβοι σου ἐν ὕδασι πολλοῖς, καὶ τὰ ἴχνη σου οὐ γνωσθήσονται.

²¹ὡδήγησας ὡς πρόβατα τὸν λαόν σου ἐν χειρὶ Μωϋσῆ καὶ ᾿Ααρών.

¹[For the end, for Idithun, a Psalm of Asaph.]

²I cried to the Lord with my voice, yea, my voice [was addressed] to God; and he gave heed to me.

³In the day of mine affliction I earnestly sought the Lord; [even] with my hands by night before him, and I was not deceived; my soul refused to be comforted.

⁴I remembered God, and rejoiced; I poured out my complaint, and my soul fainted. Pause.

⁵All mine enemies set a watch [against me]: I was troubled, and spoke not.

⁶I considered the days of old, and remembered ancient years.

⁷And I meditated; I communed with my heart by night, and diligently searched my spirit, [saying],

⁸Will the Lord cast off for ever? and will he be well pleased no more?

⁹Will he cut off his mercy for ever, even for ever and ever?

¹⁰Will God forget to pity? or will he shut up his compassions in his wrath? Pause.

¹¹And I said, Now I have begun; this is the change of the right hand of the Most High.

¹²I remembered the works of the Lord; for I will remember thy wonders from the beginning.

¹³And I will meditate on all thy works, and will consider thy doings.

¹⁴O God, thy way is in the sanctuary; who is a great God as our God?

¹⁵Thou art the God that doest wonders; thou hast made known thy power among the nations.

¹⁶Thou hast with thine arm redeemed thy people, the sons of Jacob and Joseph. Pause.

¹⁷The waters saw thee, O God, the waters saw thee, and feared; and the depths were troubled.

¹⁸[There was] an abundant sound of waters: the clouds uttered a voice; for thine arrows went abroad.

¹⁹The voice of thy thunder was abroad, and around thy lightnings appeared to the world; the earth trembled and quaked.

²⁰Thy way is in the sea, and thy paths in many waters, and thy footsteps cannot be known.

²¹Thou didst guide thy people as sheep by the hand of Moses and Aaron.