Mezmurlar 87

¹Korah oğullarının mezmur ezgisi; şefe sunulmak üzere, karşılıklı söylenecek Mahelet makamında; İsrailli Heman'ın öğreti mezmuru.

²Ey kurtuluşumun Tanrısı Rab, gündüz feryat ettim ve geceleyin de senin huzurundayım.

³Duam senin huzuruna erişsin; kulağını yakarışıma eğ.

⁴Çünkü canım acılarla dolup taştı ve yaşamım Hades'in sınırına yaklaştı.

⁵Çukura inenlerle bir tutuldum; ölüler arasında serbest bırakılmış, yardımsız bir adam gibi oldum.

⁶Mezarda uyuyan katledilmiş yaralılar gibiyim; o yaralılar ki onları artık anmazsın ve onlar senin elinden uzağa itilmişlerdir.

⁷Beni en derin çukura, karanlıkların içine ve ölümün gölgesine koydular.

⁸Gazabın üzerime ağır bir yük gibi çöktü ve üzerime gönderdin bütün o coşkun dalgalarını.

⁹Tanıdıklarımı benden uzaklaştırdın, beni kendileri için bir iğrençlik nesnesi yaptılar; kapalı kaldım ve dışarı çıkamıyorum.

¹⁰Gözlerimin feri sefaletten ötürü söndü; her gün sana yakardım ey Rab, ellerimi sana doğru açtım.

¹¹Ölülere mi harikalar göstereceksin? Yoksa hekimler mi onları diriltecek ki sana şükretsinler?

¹²Mezarda senin merhametin, yıkım diyarında ise sadakatin anlatılır mı hiç?

¹³Karanlıkta harikaların, unutulmuşluk toprağında ise doğruluğun bilinir mi hiç?

¹⁴Ama ben sana feryat ettim ey Rab; sabahleyin duam senin huzuruna çıkacaktır.

¹⁵Neden ey Rab, canımı uzağa itiyorsun, yüzünü benden gizliyorsun?

¹⁶Gençliğimden beri yoksulum ve acılar içindeyim; yüceltilmişken alçaltıldım ve çaresiz kaldım.

¹⁷Gazabın üzerimden gelip geçti, dehşetlerin beni tamamen altüst etti.

¹⁸Bütün gün su gibi çevremi sardılar, beni hep birlikte kuşattılar.

¹⁹Dostu, yakını ve tanıdıklarımı sefaletim yüzünden benden uzaklaştırdın.

¹᾿ῼδὴ ψαλμοῦ τοῖς υἱοῖς Κορέ· εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ μαελὲθ τοῦ ἀποκριθῆναι· συνέσεως Αἰμὰν τῷ ᾿Ισραηλίτῃ. -

²ΚΥΡΙΕ ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἡμέρας ἐκέκραξα καὶ ἐν νυκτὶ ἐναντίον σου·

³εἰσελθέτω ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου, κλῖνον τὸ οὖς σου εἰς τὴν δέησίν μου.

⁴ὅτι ἐπλήσθη κακῶν ἡ ψυχή μου, καὶ ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ ἤγγισε·

⁵προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον, ἐγενήθην ὡσεὶ ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος,

⁶ὡσεὶ τραυματίαι καθεύδοντες ἐν τάφῳ, ὧν οὐκ ἐμνήσθης ἔτι καὶ αὐτοὶ ἐκ τῆς χειρός σου ἀπώσθησαν.

⁷ἔθεντό με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου.

⁸ἐπ᾿ ἐμὲ ἐπεστηρίχθη ὁ θυμός σου, καὶ πάντας τοὺς μετεωρισμούς σου ἐπήγαγες ἐπ᾿ ἐμέ. (διάψαλμα).

⁹ἐμάκρυνας τοὺς γνωστούς μου ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἔθεντό με βδέλυγμα ἑαυτοῖς, παρεδόθην καὶ οὐκ ἐξεπορευόμην.

¹⁰οἱ ὀφθαλμοί μου ἠσθένησαν ἀπὸ πτωχείας· ἐκέκραξα πρὸς σέ, Κύριε, ὅλην τὴν ἡμέραν, διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου·

¹¹μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια; ἢ ἰατροὶ ἀναστήσουσι, καὶ ἐξομολογήσονταί σοι;

¹²μὴ διηγήσεταί τις ἐν τῷ τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ;

¹³μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ;

¹⁴κἀγὼ πρὸς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, καὶ τὸ πρωΐ ἡ προσευχή μου προφθάσει σε.

¹⁵ἱνατί, Κύριε, ἀπωθῇ τὴν ψυχήν μου, ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ;

¹⁶πτωχός εἰμι ἐγὼ καὶ ἐν κόποις ἐκ νεότητός μου, ὑψωθεὶς δὲ ἐταπεινώθην καὶ ἐξηπορήθην.

¹⁷ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον αἱ ὀργαί σου, οἱ φοβερισμοί σου ἐξετάραξάν με,

¹⁸ἐκύκλωσάν με ὡσεὶ ὕδωρ ὅλην τὴν ἡμέραν, περιέσχον με ἅμα.

¹⁹ἐμάκρυνας ἀπ᾿ ἐμοῦ φίλον καὶ πλησίον καὶ τοὺς γνωστούς μου ἀπὸ ταλαιπωρίας.

¹[A song of a Psalm for the sons of Core for the end, upon Maeleth for responsive [strains], of instruction for Aeman the Israelite.]

²O Lord God of my salvation, I have cried by day and in the night before thee.

³Let my prayer come in before thee; incline thine ear to my supplication, O Lord.

⁴For my soul is filled with troubles, and my life has drawn nigh to Hades.

⁵I have been reckoned with them that go down to the pit; I became as a man without help;

⁶free among the dead, as the slain ones cast out, who sleep in the tomb; whom thou rememberest no more; and they are rejected from thy hand.

⁷They laid me in the lowest pit, in dark [places], and in the shadow of death.

⁸Thy wrath has pressed heavily upon me, and thou hast brought upon me all thy billows. Pause.

⁹Thou hast removed my acquaintance far from me; they have made me an abomination to themselves; I have been delivered up, and have not gone forth.

¹⁰Mine eyes are dimmed from poverty; but I cried to thee, O Lord, all the day; I spread forth my hands to thee.

¹¹Wilt thou work wonders for the dead? or shall physicians raise [them] up, that they shall praise thee?

¹²Shall any one declare thy mercy in the tomb? and thy truth in destruction?

¹³Shall thy wonders be known in darkness? and thy righteousness in a forgotten land?

¹⁴But I cried to thee, O Lord; and in the morning shall my prayer prevent thee.

¹⁵Wherefore, O Lord, dost thou reject my prayer, [and] turn thy face away from me?

¹⁶I am poor and in troubles from my youth; and having been exalted, I was brought low and into despair.

¹⁷Thy wrath has passed over me; and thy terrors have greatly disquieted me.

¹⁸They compassed me like water; all the day they beset me together.

¹⁹Thou hast put far from me [every] friend, and mine acquaintances because of [my] wretchedness.