Mezmurlar 72

¹Asaf'ın mezmuru. Tanrı İsrail'e, yüreği doğru olanlara karşı ne kadar da iyidir!

²Benimse ayaklarım neredeyse sarsılmıştı, adımlarım az kalsın kayıp dökülecekti.

³Çünkü günahkarların esenliğini gördükçe, yasa tanımazlara karşı kıskançlık duydum.

⁴Çünkü onların ölümünde bir kaçış yoktur ve çektikleri azapta bir dayanıklılıkları yoktur.

⁵İnsanların çileli işlerinde onlar bulunmazlar ve diğer insanlar gibi kırbaçlanmazlar.

⁶Bu yüzden kibir onlara gerdanlık gibi egemen oldu, kendi haksızlıklarını ve tanrısızlıklarını bir giysi gibi kuşandılar.

⁷Onların haksızlıkları sanki iç yağından fışkırır, yüreklerinin tasarılarına göre geçip giderler.

⁸Kötülükle düşünüp konuştular, yüksekten haksızlık fısıldadılar.

⁹Ağızlarını göklere karşı açtılar, dilleri ise yeryüzünü dolaştı.

¹⁰Bu yüzden halkım buraya dönecektir ve onlarda dolu dolu günler bulunacaktır.

¹¹Ve dediler ki: "Tanrı nasıl bilir? En Yüce Olan'da bilgi var mıdır?"

¹²İşte böyledir günahkarlar; her zaman refah içinde olup zenginliği ellerinde tutarlar.

¹³Ve dedim ki: "Gerçekten de boş yere mi yüreğimi doğru kıldım ve ellerimi suçsuzlar arasında yıkadım?"

¹⁴Çünkü gün boyunca kırbaçlandım ve her sabah azarlanıp sorgulandım.

¹⁵Eğer "Ben de onlar gibi konuşacağım" deseydim, işte senin çocuklarının kuşağına ihanet etmiş olurdum.

¹⁶Bunu anlamak için düşündüğümde, bu benim gözümde çok büyük bir zorluktu;

¹⁷Ta ki Tanrı'nın kutsal tapınağına girene ve onların son akıbetlerini kavrayana dek.

¹⁸Gerçekten de sen onların hilekarlıkları yüzünden önlerine kötülükler koydun, kibirlenip yükseldiklerinde onları yıkıma uğrattın.

¹⁹Nasıl da bir anda dehşet verici bir yıkıma düştüler! Yok olup gittiler, yasa tanımazlıkları yüzünden mahvoldular.

²⁰Uyanan birinin rüyası gibi, ya Rab, kendi şehrinde onların hayali suretini hiçe sayacaksın.

²¹Çünkü yüreğim acıyla tutuştuğunda ve böbreklerim sarsılıp başkalaştığında,

²²Ben hiçe sayılmıştım ve anlamıyordum; senin önünde bir hayvan gibiydim.

²³Yine de ben her zaman seninleyim; sen benim sağ elimden sıkıca tuttun.

²⁴Öğüdünle bana yol gösterdin ve beni görkemle yanına kabul ettin.

²⁵Göklerde benim için senden başka kim var? Yeryüzünde de senden başka hiçbir şey istemedim.

²⁶Bedenim ve yüreğim tükenebilir, ama Tanrı yüreğimin kayası ve sonsuza dek benim payımdır.

²⁷Çünkü işte, senden uzaklaşanlar mahvolacak; senden uzaklaşıp vefasızca zina eden herkesi yok ettin.

²⁸Benim içinse Tanrı'ya sımsıkı bağlanmak iyidir; senin bütün övgülerini Siyon kızının kapılarında ilan etmek için umudumu Rab'be bağladım.

¹Ψαλμὸς τῷ ᾿Ασάφ. - ΩΣ ΑΓΑΘΟΣ ὁ Θεὸς τῷ ᾿Ισραήλ, τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ.

²ἐμοῦ δὲ παραμικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες, παρ᾿ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου.

³ὅτι ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν,

⁴ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν καὶ στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν·

⁵ἐν κόποις ἀνθρώπων οὐκ εἰσὶ καὶ μετὰ ἀνθρώπων οὐ μαστιγωθήσονται.

⁶διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία, περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν.

⁷ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν, διῆλθον εἰς διάθεσιν καρδίας·

⁸διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ, ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν·

⁹ἔθεντο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς.

¹⁰διὰ τοῦτο ἐπιστρέψει ὁ λαός μου ἐνταῦθα, καὶ ἡμέραι πλήρεις εὑρεθήσονται ἐν αὐτοῖς.

¹¹καὶ εἶπαν· πῶς ἔγνω ὁ Θεός; καὶ εἰ ἔστι γνῶσις ἐν τῷ ῾Υψίστῳ;

¹²ἰδοὺ οὗτοι οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ εὐθηνοῦντες· εἰς τὸν αἰῶνα κατέσχον πλούτου.

¹³καὶ εἶπα· ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τὴν καρδίαν μου καὶ ἐνιψάμην ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου·

¹⁴καὶ ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ ὁ ἔλεγχός μου εἰς τὰς πρωΐας.

¹⁵εἰ ἔλεγον· διηγήσομαι οὕτως, ἰδοὺ τῇ γενεᾷ τῶν υἱῶν σου ἠσυνθέτηκα.

¹⁶καὶ ὑπέλαβον τοῦ γνῶναι τοῦτο· κόπος ἐστὶν ἐνώπιόν μου,

¹⁷ἕως εἰσέλθω εἰς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ καὶ συνῶ εἰς τὰ ἔσχατα αὐτῶν.

¹⁸πλὴν διὰ τὰς δολιότητας αὐτῶν ἔθου αὐτοῖς κακά, κατέβαλες αὐτοὺς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι.

¹⁹πῶς ἐγένοντο εἰς ἐρήμωσιν ἐξάπινα· ἐξέλιπον, ἀπώλοντο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν.

²⁰ὡσεὶ ἐνύπνιον ἐξεγειρομένου, Κύριε, ἐν τῇ πόλει σου τὴν εἰκόνα αὐτῶν ἐξουδενώσεις.

²¹ὅτι ἐξεκαύθη ἡ καρδία μου, καὶ οἱ νεφροί μου ἠλλοιώθησαν,

²²κἀγὼ ἐξουδενωμένος καὶ οὐκ ἔγνων, κτηνώδης ἐγενόμην παρά σοι.

²³κἀγὼ διαπαντὸς μετὰ σοῦ, ἐκράτησας τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου

²⁴καὶ ἐν τῇ βουλῇ σου ὡδήγησάς με καὶ μετὰ δόξης προσελάβου με.

²⁵τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ παρὰ σοῦ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς;

²⁶ἐξέλιπεν ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου, ὁ Θεὸς τῆς καρδίας μου καὶ ἡ μερίς μου ὁ Θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα.

²⁷ὅτι ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται, ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ.

²⁸ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι, τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα μου τοῦ ἐξαγγεῖλαί με πάσας τὰς αἰνέσεις σου ἐν ταῖς πύλαις τῆς θυγατρὸς Σιών.

¹[A Psalm for Asaph.] How good is God to Israel, to the upright in heart!

²But my feet were almost overthrown; my goings very nearly slipped.

³For I was jealous of the transgressors, beholding the tranquility of sinners.

⁴For there is no sign of reluctance in their death: and [they have] firmness under their affliction.

⁵They are not in the troubles of [other] men; and they shall not be scourged with [other] men.

⁶Therefore pride has possessed them; they have clothed themselves with their injustice and ungodliness.

⁷Their injustice shall go forth as out of fatness: they have fulfilled their intention.

⁸They have taken counsel and spoken in wickedness: they have uttered unrighteousness loftily.

⁹They have set their mouth against heaven, and their tongue has gone through upon the earth.

¹⁰Therefore shall my people return hither: and full days shall be found with them.

¹¹And they said, How does God know? and is there knowledge in the Most High?

¹²Behold, these [are] the sinners, and they that prosper always: they have possessed wealth.

¹³And I said, Verily in vain have I justified my heart, and washed my hands in innocency.

¹⁴For I was plagued all the day, and my reproof [was] every morning.

¹⁵If I said, I will speak thus; behold, I [should] have broken covenant with the generation of thy children.

¹⁶And I undertook to understand this, [but] it is too hard for me,

¹⁷until I go into the sanctuary of God; [and so] understand the latter end.

¹⁸Surely thou hast appointed [judgments] to them because of their crafty dealings: thou hast cast them down when they were lifted up.

¹⁹How have they become desolate! suddenly they have failed: they have perished because of their iniquity.

²⁰As the dream of one awakening, O Lord, in thy city thou wilt despise their image.

²¹For my heart has rejoiced, and my reins have been gladdened.

²²But I [was] vile and knew not: I became brutish before thee.

²³Yet I am continually with thee: thou hast holden my right hand.

²⁴Thou hast guided me by thy counsel, and thou hast taken me to thyself with glory.

²⁵For what have I in heaven [but thee]? and what have I desired upon the earth beside thee?

²⁶My heart and my flesh have failed: [but] God [is the strength] of my heart, and God is my portion for ever.

²⁷For, behold, they that remove themselves far from thee shall perish: thou hast destroyed every one that goes a whoring from thee.

²⁸But it is good for me to cleave close to God, to put my trust in the Lord; that I may proclaim all thy praises in the gates of the daughter of Sion.