Yaratılış 28

¹İshak Yakup'u yanına çağırıp onu kutsadı ve ona, "Kenanlıların kızlarından kendin için eş alma" diyerek buyurdu.

²"Hemen kalk, Mezopotamya'ya, annenin babası Betuel'in evine kaç; oradan, annenin kardeşi Lavan'ın kızlarından kendin için bir eş al."

³"Benim Tanrım seni kutsasın, seni verimli kılıp çoğaltsın; öyle ki, ulusların cemaatleri haline gelesin."

⁴"Babam İbrahim'in kutsamasını sana ve seninle birlikte soyuna bahşetsin; öyle ki, Tanrı'nın İbrahim'e vermiş olduğu bu geçici ikamet toprağını miras edinesin."

⁵Böylece İshak Yakup'u gönderdi; Yakup da Mezopotamya'ya, Suriyeli Betuel'in oğlu, Yakup ile Esav'ın annesi Rebeka'nın kardeşi Lavan'ın yanına gitti.

⁶Esav, İshak'ın Yakup'u kutsadığını ve oradan kendine bir eş alması için onu Suriye Mezopotamyası'na gönderdiğini, onu kutsarken de, "Kenanlıların kızlarından kendine eş alma" diye buyurduğunu gördü.

⁷Yakup'un babasının ve annesinin sözünü dinleyip Suriye Mezopotamyası'na gittiğini de gördü.

⁸Esav, Kenanlı kızların babası İshak'ın huzurunda kötü olduğunu anlayınca,

⁹İsmail'e gitti ve mevcut karılarının üzerine, İbrahim'in oğlu İsmail'in kızı ve Naveot'un kız kardeşi olan Maelet'i eş olarak aldı.

¹⁰Yakup Yemin Kuyusu'ndan çıkıp Harran'a doğru yola koyuldu.

¹¹Bir yere ulaşıp orada geceledi, çünkü güneş batmıştı; o yerin taşlarından birini alıp başucuna koydu ve o yerde uykuya daldı.

¹²Rüyasında yeryüzüne kurulmuş, tepesi göklere erişen bir merdiven gördü; ve işte, Tanrı'nın melekleri onun üzerinde yükselip iniyorlardı.

¹³Ve işte, Rab onun üzerinde durmaktaydı ve şöyle dedi: "Ben baban İbrahim'in Tanrısı ve İshak'ın Tanrısı'yım. Korkma! Üzerinde uyuduğun bu toprağı sana ve senin soyuna vereceğim."

¹⁴"Soyun yeryüzünün kumu kadar çok olacak; batıya, güneye, kuzeye ve doğuya doğru yayılacaksın. Yeryüzünün bütün kabileleri sende ve senin soyunda kutsanacak."

¹⁵"İşte, ben seninleyim; gideceğin her yolda seni koruyacak ve seni bu toprağa geri döndüreceğim. Sana vaat ettiğim her şeyi yerine getirinceye dek seni asla terk etmeyeceğim."

¹⁶Yakup uykusundan sarsılarak uyandı ve "Gerçekten Rab bu yerdeymiş, ama ben bunu bilmiyordum" dedi.

¹⁷Huşuyla korktu ve şöyle dedi: "Bu yer ne kadar ürpertici ve kutsal! Burası Tanrı'nın evinden başka bir yer değil; burası göklerin kapısıdır."

¹⁸Yakup sabah erkenden kalktı, başucuna koyduğu taşı aldı, onu bir anıt sütunu olarak dikti ve tepesine yağ akıttı.

¹⁹O yerin adını "Tanrı'nın Evi" koydu; oysa kentin önceki adı Ulamluz'du.

²⁰Yakup bir adak adayarak şöyle dedi: "Eğer Rab Tanrı benimle olur, yürüdüğüm bu yolda beni korur, bana yemek için ekmek ve giyinmek için giysi verirse,"

²¹"ve beni esenlikle babamın evine geri döndürürse, o zaman Rab benim Tanrım olacak,"

²²"ve bir anıt sütunu olarak diktiğim bu taş benim için Tanrı'nın evi olacak; bana vereceğin her şeyin ondalığını kesinlikle sana sunacağım."

¹ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΑΜΕΝΟΣ δὲ ᾿Ισαὰκ τὸν ᾿Ιακὼβ εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ ἐνετείλατο αὐτῷ λέγων· οὐ λήψῃ γυναῖκα ἐκ τῶν θυγατέρων τῶν Χαναναίων·

²ἀναστὰς ἀπόδραθι εἰς τὴν Μεσοποταμίαν, εἰς τὸν οἶκον Βαθουὴλ τοῦ πατρὸς τῆς μητρός σου καὶ λάβε σεαυτῷ ἐκεῖθεν γυναῖκα ἐκ τῶν θυγατέρων Λάβαν τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητρός σου.

³ὁ δὲ Θεός μου εὐλογήσαι σε καὶ αὐξήσαι σε καὶ πληθύναι σε, καὶ ἔσῃ εἰς συναγωγὰς ἐθνῶν·

⁴καὶ δῴη σοι τὴν εὐλογίαν ῾Αβραὰμ τοῦ πατρός μου σοὶ καὶ τῷ σπέρματί σου μετὰ σέ, κληρονομῆσαι τὴν γῆν τῆς παροικήσεώς σου, ἣν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τῷ ῾Αβραάμ.

⁵καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ισαὰκ τὸν ᾿Ιακὼβ καὶ ἐπορεύθη εἰς τὴν Μεσσοποταμίαν πρὸς Λάβαν τὸν υἱὸν Βαθουὴλ τοῦ Σύρου, ἀδελφὸν Ρεβέκκας τῆς μητρὸς ᾿Ιακὼβ καὶ ῾Ησαῦ.

⁶Εἶδε δὲ ῾Ησαῦ ὅτι εὐλόγησεν ᾿Ισαὰκ τὸν ᾿Ιακώβ, καὶ ἀπῴχετο εἰς τὴν Μεσοποταμίαν Συρίας λαβεῖν ἑαυτῷ γυναῖκα ἐκεῖθεν ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν καὶ ἐνετείλατο αὐτῷ λέγων· οὐ λήψῃ γυναῖκα ἐκ τῶν θυγατέρων τῶν Χαναναίων,

⁷καὶ ἤκουσεν ᾿Ιακὼβ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ καὶ ἐπορεύθη εἰς τὴν Μεσοποταμίαν Συρίας.

⁸ἰδὼν δὲ καὶ ῾Ησαῦ ὅτι πονηραί εἰσιν αἱ θυγατέρες Χαναὰν ἐναντίον ᾿Ισαὰκ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ,

⁹ἐπορεύθη ῾Ησαῦ πρὸς ᾿Ισμαὴλ καὶ ἔλαβε τὴν Μαελὲθ θυγατέρα ᾿Ισμαὴλ τοῦ υἱοῦ ῾Αβραάμ, ἀδελφὴν Ναβεώθ, πρὸς ταῖς γυναιξὶν αὐτοῦ γυναῖκα.

¹⁰Καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιακὼβ ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς Χαρράν.

¹¹καὶ ἀπήντησε τόπῳ καὶ ἐκοιμήθῃ ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος· καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου, καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ.

¹²καὶ ἐνυπνιάσθη, καὶ ἰδοὺ κλίμαξ ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς.

¹³ὁ δὲ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ῾Αβραὰμ τοῦ πατρός σου, καὶ ὁ Θεὸς ᾿Ισαάκ· μὴ φοβοῦ· ἡ γῆ, ἐφ᾿ ἧς σὺ καθεύδεις ἐπ᾿ αὐτῆς, σοὶ δώσω αὐτήν, καὶ τῷ σπέρματί σου.

¹⁴καὶ ἔσται τὸ σπέρμα σου ὡς ἡ ἄμμος τῆς γῆς καὶ πλατυνθήσεται ἐπὶ θάλασσαν καὶ ἐπὶ λίβα καὶ ἐπὶ βορρᾶν, καὶ ἐπ᾿ ἀνατολάς, καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ἐν τῷ σπέρματί σου.

¹⁵καὶ ἰδοὺ ἐγώ εἰμι μετὰ σοῦ διαφυλάσσων σε ἐν τῇ ὁδῷ πάσῃ, οὗ ἂν πορευθῇς, καὶ ἀποστρέψω σε εἰς τὴν γῆν ταύτην, ὅτι οὐ μή σε ἐγκαταλίπω, ἕως τοῦ ποιῆσαί με πάντα ὅσα ἐλάλησά σοι.

¹⁶καὶ ἐξηγέρθη ᾿Ιακὼβ ἐκ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ καὶ εἶπεν· ὅτι ἔστι Κύριος ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἐγὼ δὲ οὐκ ᾔδειν.

¹⁷καὶ ἐφοβήθη καὶ εἶπεν· ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ.

¹⁸καὶ ἀνέστη ᾿Ιακὼβ τὸ πρωΐ καὶ ἔλαβε τὸν λίθον, ὃν ὑπέθηκεν ἐκεῖ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἔστησεν αὐτὸν στήλην καὶ ἐπέχεεν ἔλαιον ἐπὶ τὸ ἄκρον αὐτῆς.

¹⁹καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Οἶκος Θεοῦ· καὶ Οὐλαμλοὺζ ἦν ὄνομα τῇ πόλει τὸ πρότερον.

²⁰καὶ ηὔξατο ᾿Ιακὼβ εὐχὴν λέγων· ἐὰν ᾖ Κύριος ὁ Θεὸς μετ᾿ ἐμοῦ καὶ διαφυλάξῃ με ἐν τῇ ὁδῷ ταύτῃ, ᾗ ἐγὼ πορεύομαι, καὶ δῷ μοι ἄρτον φαγεῖν καὶ ἱμάτιον περιβαλέσθαι

²¹καὶ ἀποστρέψῃ με μετὰ σωτηρίας εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου, καὶ ἔσται Κύριός μοι εἰς Θεόν,

²²καὶ ὁ λίθος οὗτος, ὃν ἔστησα στήλην, ἔσται μοι οἶκος Θεοῦ, καὶ πάντων, ὧν ἐάν μοι δῷς, δεκάτην ἀποδεκατώσω αὐτά σοι.

¹AND Isaac having called for Jacob, blessed him, and charged him, saying, Thou shalt not take a wife of the daughters of the Chananites.

²Rise and depart quickly into Mesopotamia, to the house of Bathuel the father of thy mother, and take to thyself thence a wife of the daughters of Laban thy mother's brother.

³And may my God bless thee, and increase thee, and multiply thee, and thou shalt become gatherings of nations.

⁴And may he give thee the blessing of my father Abraam, even to thee and to thy seed after thee, to inherit the land of thy sojourning, which God gave to Abraam.

⁵So Isaac sent away Jacob, and he went into Mesopotamia to Laban the son of Bethuel the Syrian, the brother of Rebecca the mother of Jacob and Esau.

⁶And Esau saw that Isaac blessed Jacob, and sent him away to Mesopotamia of Syria as he blessed him, to take to himself a wife thence, and [that] he charged him, saying, Thou shalt not take a wife of the daughters of the Chananites;

⁷and [that] Jacob hearkened to his father and his mother, and went to Mesopotamia of Syria.

⁸And Esau also having seen that the daughters of Chanaan were evil before his father Isaac,

⁹Esau went to Ismael, and took Maeleth the daughter of Ismael, the son of Abraam, the sister of Nabeoth, a wife in addition to his [other] wives.

¹⁰And Jacob went forth from the well of the oath, and departed into Charrhan.

¹¹And came to a certain place and slept there, for the sun had gone down; and he took [one] of the stones of the place, and put it at his head, and lay down to sleep in that place,

¹²and dreamed, and behold a ladder fixed on the earth, whose top reached to heaven, and the angels of God ascended and descended on it.

¹³And the Lord stood upon it, and said, I am the God of thy father Abraam, and the God of Isaac; fear not, the land on which thou liest, to thee will I give it, and to thy seed.

¹⁴And thy seed shall be as the sand of the earth; and it shall spread abroad to the sea, and the south, and the north, and to the east; and in thee and in thy seed shall all the tribes of the earth be blessed.

¹⁵And behold I am with thee to preserve thee continually in all the way wherein thou shalt go; and I will bring thee back to this land; for I will not desert thee, until I have done all that I have said to thee.

¹⁶And Jacob awaked out of his sleep, and said, The Lord is in this place, and I knew it not.

¹⁷And he was afraid, and said, How fearful is this place! this is none other than the house of God, and this is the gate of heaven.

¹⁸And Jacob rose up in the morning, and took the stone he [had] laid there by his head, and he set it up [as] a pillar, and poured oil on the top of it.

¹⁹And he called the name of that place, the House of God; and the name of the city before was Ulam-luz.

²⁰And Jacob vowed a vow, saying, If the Lord God will be with me, and guard me throughout on this journey, on which I am going, and give me bread to eat, and raiment to put on,

²¹and bring me back in safety to the house of my father, then shall the Lord be for a God to me.

²²And this stone, which I have set up for a pillar, shall be to me a house of God; and of all whatsoever thou shalt give me, I will tithe a tenth for thee.