4. Makkabeler (Ek) 18

¹Ey İbrahim soyundan gelen İsrailli çocuklar, bu yasaya boyun eğin ve her bakımdan dindarlığı yaşatın;

²çünkü bilin ki, dindar akıl yürütme tutkuların efendisidir; sadece içsel ızdırapların değil, dışsal acıların da hakimidir.

³Bu yüzden, dindarlık uğruna bedenlerini acılara gönüllüce feda eden o kişiler, sadece insanlar tarafından hayranlıkla karşılanmakla kalmadılar, aynı zamanda ilahi mirastan pay almaya da layık görüldüler.

⁴Onların sayesinde ulus barışa kavuştu; vatanlarındaki yasal düzeni yeniden tesis ederek üzerlerindeki düşman kuşatmasını yarıp onları püskürttüler.

⁵Zorba Antiohos hem yeryüzünde cezalandırıldı hem de ölümünden sonra ceza çekmektedir; çünkü Yeruşalim halkını asimile edip yabancılaştırmaya ve atalarının törelerinden saptırmaya hiçbir şekilde gücü yetmeyince, Yeruşalim'den ayrılıp Perslere karşı orduyla sefere çıktı.

⁶Yedi çocuğun annesi de çocuklarına şu şeriat hükümlerini öğretiyordu:

⁷"Ben temiz bir bakire olarak doğdum ve babamın evinin dışına adım atmadım; benden inşa edilen o kutsal kaburga kemiğini korudum.

⁸Beni ne kırlardaki bir yağmacı ne de ovadaki bir baştan çıkarıcı kirletti; ne de o aldatıcı, yıkıcı yılan temiz bakireliğime zarar verebildi; gençliğimin en verimli çağını kocamla birlikte geçirdim.

⁹Bunlar yetişkinliğe eriştiğinde babaları öldü; ne mutlu ona! Çünkü hayırlı çocuklara sahip olmanın mutluluğuyla dolu bir ömür sürdü ve çocuklarını yitirmenin acı dolu günlerinin yasını tutmadı.

¹⁰O, henüz sizinleyken size Kutsal Yasa'yı ve peygamberlerin sözlerini öğretirdi.

¹¹Kabil tarafından katledilen Habil'i, bütünüyle yakılan kurban haline getirilen İshak'ı ve zindandaki Yusuf'u size okurdu.

¹²Size gayretli Pinehas'tan bahseder, ateşler içindeki Hananya, Azarya ve Mişael'i öğretirdi.

¹³Aslanlar çukurundaki Daniel'i över ve onun ne mutlu olduğunu ilan ederdi.

¹⁴Yeşaya'nın şu kutsal yazısını da size hatırlatırdı: 'Ateşin içinden geçsen bile alev seni yakıp kül etmeyecek.'

¹⁵İlahiler yazarı Davut'un şu sözlerini size ezgilerle söylerdi: 'Doğrunun sıkıntıları çoktur, ama Rab onu hepsinden kurtarır.'

¹⁶Süleyman'ın şu özdeyişini size aktarırdı: 'O'nun isteğini yerine getiren herkes için o bir yaşam ağacıdır.'

¹⁷Hezekiel'in şu sözünü size kanıt gösterirdi: 'Bu kuru kemikler acaba canlanacak mı?'

¹⁸Musa'nın öğrettiği ve şöyle diyen o ezgiyi de asla unutmazdı: 'Öldüren de yaşatan da benim.'

¹⁹'Budur sizin yaşamınız ve günlerinizin uzunluğu.'

²⁰Ah, o ne acı ve aynı zamanda acı olmayan bir gündü! O gün Yunanlıların acımasız zorbası, kızgın kazanlarda vahşi ateşler yakıp kaynayan bir öfkeyle İbrahim soyundan gelen kadının yedi oğlunu işkence tezgahına ve her türlü eziyete sürükledi.

²¹Onların göz bebeklerini kör etti, dillerini kesti ve onları türlü işkencelerle katletti.

²²Bu yüzden ilahi adalet o lanetli zorbayı cezalandırdı ve cezalandırmaya devam edecektir.

²³İbrahim'in çocukları ise, zafer kazanan anneleriyle birlikte, Tanrı katından temiz ve ölümsüz canlar almış olarak atalarının kutsal topluluğuna katıldılar.

²⁴Sonsuzlar boyunca O'na yücelik olsun! Amin.

¹Ω τῶν ῾Αβραμιαίων σπερμάτων ἀπόγονοι παῖδες ᾿Ισραηλῖται, πείθεσθε τῷ νόμῳ τούτῳ καὶ πάντα τρόπον εὐσεβεῖτε,

²γινώσκοντες ὅτι τῶν παθῶν δεσπότης ἐστὶν ὁ εὐσεβὴς λογισμὸς καὶ οὐ μόνον τῶν ἔνδοθεν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἔξωθεν πόνων·

³ἀνθ’ ὧν διὰ τὴν εὐσέβειαν προέμενοι τὰ σώματα τοῖς πόνοις ἐκεῖνοι, οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐθαυμάσθησαν, ἀλλὰ καὶ θείας μερίδος κατηξιώθησαν.

⁴καὶ δι’ αὐτοὺς εἰρήνευσε τὸ ἔθνος, καὶ τὴν εὐνομίαν τὴν ἐπὶ τῆς πατρίδος ἀνανεωσάμενοι ἐκπεπολιορκήκασιν τοὺς πολεμίους.

⁵καὶ ὁ τύραννος ᾿Αντίοχος καὶ ἐπὶ γῆς τετιμώρηται καὶ ἀποθανὼν κολάζεται· ὡς γὰρ οὐδὲν οὐδαμῶς ἴσχυσεν ἀναγκάσαι τοὺς ῾Ιεροσολυμίτας ἀλλοφυλῆσαι καὶ τῶν πατρίων ἐθῶν ἐκδιαιτηθῆναι, τότε δὴ ἀπάρας ἀπὸ τῶν ῾Ιεροσολύμων ἐστρατοπέδευσεν ἐπὶ Πέρσας.

⁶ἔλεγε δὲ ἡ μήτηρ τῶν ἑπτὰ παίδων καὶ ταῦτα τὰ δικαιώματα τοῖς τέκνοις·

⁷ὅτι ἐγὼ ἐγεννήθην παρθένος ἁγνὴ καὶ οὐχ ὑπερέβην τὸν πατρικὸν οἶκον, ἐφύλασσον δὲ τὴν ᾠκοδομημένην πλευράν.

⁸οὐδὲ ἔφθειρέ με λυμεὼν ἐρημίας φθορεὺς ἐν πεδίῳ, οὐδὲ ἐλυμήνατό μου τὰ ἁγνὰ τῆς παρθενίας λυμεὼν ἀπατηλὸς ὄφις· ἔμεινα δὲ χρόνον ἀκμῆς σὺν ἀνδρί.

⁹τούτων δὲ ἐνηλίκων γενομένων ἐτελεύτησεν ὁ πατὴρ αὐτῶν, μακάριος μὲν ἐκεῖνος, τὸν γὰρ τῆς εὐτεκνίας βίον ἐπιζήσας τὸν τῆς ἀτεκνίας οὐκ ὠδυνήθη καιρόν.

¹⁰ὃς ἐδίδασκεν ὑμᾶς, ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας.

¹¹τὸν ἀναιρεθέντα ῎Αβελ ὑπὸ Κάϊν, ἀνεγίνωσκε τε ὑμῖν καὶ τὸν ὁλοκαρπούμενον ᾿Ισαὰκ καὶ τὸν ἐν φυλακῇ ᾿Ιωσήφ.

¹²ἔλεγε δὲ ὑμῖν τὸν ζηλωτὴν Φινεές, ἐδίδασκέ τε ὑμᾶς τοὺς ἐν πυρὶ ᾿Ανανίαν καὶ ᾿Αζαρίαν καὶ Μισαήλ.

¹³ἐδόξαζε δὲ καὶ τὸν ἐν λάκκῳ λεόντων Δανιήλ, ὃν καὶ ἐμακάριζεν.

¹⁴ὑπεμίμνησκε δὲ ὑμᾶς καὶ τὴν ῾Ησαΐου γραφὴν τὴν λέγουσαν· κἂν διὰ πυρὸς διέλθῃς, φλὸξ οὐ κατακαύσει σε.

¹⁵τὸν ὑμνογράφον ἐμελῴδει ὑμῖν Δαυὶδ τὸν λέγοντα· πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος.

¹⁶τὸν Σαλομῶντα ἐπαροιμίαζεν ὑμῖν τὸν λέγοντα· ξύλον ζωῆς ἐστι πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτοῦ τὸ θέλημα.

¹⁷τὸν ᾿Ιεζεκιὴλ ἐπιστοποιεῖτο τὸν λέγοντα· εἰ ζήσεται τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρὰ ταῦτα;

¹⁸ᾠδὴν μὲν γάρ, ἣν ἐδίδαξε Μωϋσῆς, οὐκ ἐπελάθετο τὴν διδάσκουσαν καὶ λέγουσαν· ἐγὼ ἀποκτενῶ καὶ ζῆν ποιήσω·

¹⁹αὕτη ἡ ζωὴ ὑμῶν καὶ ἡ μακρότης τῶν ἡμερῶν.

²⁰῏Ω πικρᾶς τῆς τότε ἡμέρας καὶ οὐ πικρᾶς, ὅτε ὁ πικρὸς ῾Ελλήνων τύραννος πῦρ φλέξας λέβησιν ὠμοῖς καὶ ζέουσι θυμοῖς ἀγαγὼν ἐπὶ τὸν καταπέλτην καὶ πάσας τὰς βασάνους αὐτοῦ τοὺς ἑπτὰ παῖδας τῆς ῾Αβρααμίτιδος

²¹καὶ τὰς τῶν ὀμμάτων κόρας ἐπήρωσε καὶ γλώσσας ἐξέτεμε καὶ βασάνοις ποικίλαις ἀπέκτεινεν.

²²ὑπὲρ ὧν ἡ θεία δίκη μετῆλθε καὶ μετελεύσεται τὸν ἀλάστορα τύραννον.

²³οἱ δὲ ῾Αβραμιαῖοι παῖδες σὺν τῇ ἀθλοφόρῳ μητρὶ εἰς πατέρων χορὸν συναγελάζονται ψυχὰς ἁγνὰς καὶ ἀθανάτους ἀπειληφότες παρὰ τοῦ Θεοῦ,

²⁴ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν.

¹O Israelitish children, descendants of the seed of Abraham, obey this law, and in every way be religious.

²Knowing that religious reasoning is lord of the passions, and those not only inward but outward.

³When those persons giving up their bodies to pains for the sake of religion, were not only admired by men, but were deemed worthy of a divine portion.

⁴And the nation through them obtained peace, and having renewed the observance of the law in their country, drove the enemy out of the land.

⁵And the tyrant Antiochus was both punished upon earth, and is punished now he is dead; for when he was quite unable to compel the Israelites to adopt foreign customs, and to desert the manner of life of their fathers,

⁶then, departing from Jerusalem, he made war against the Persians.

⁷And the righteous mother of the seven children spake also as follows to her offspring: I was a pure virgin, and went not beyond my father’s house; but I took care of the built-up rib.

⁸No destroyer of the desert, or ravisher of the plain, injured me; nor did the destructive, deceitful snake, make spoil of my chaste virginity; and I remained with my husband during the period of my prime.

⁹And these my children, having arrive at maturity, their father died: blessed was he! for having sought out a life of fertility in children, he was not grieved with a period of loss of children.

¹⁰And he used to teach you, when yet with you, the law and the prophets.

¹¹He used to read to you the slaying of Abel by Cain, and the offering up of Isaac, and the imprisonment of Joseph.

¹²And he used to tell you of the zealous Phinehas; and informed you of Ananias and Azarias, and Misael in the fire.

¹³And he used to glorify Daniel, who was in the den of lions, and pronounce him blessed.

¹⁴And he used to put you in mind of the scripture of Esaias, which saith, Even if thou pass through the fire, it shall not burn thee.

¹⁵He chanted to you David, the hymn-writer, who saith, Many are the afflictions of the just.

¹⁶He declared the proverbs of Solomon, who saith, He is a tree of life to all those who do His will.

¹⁷He used to verify Ezekiel, who said, Shall these dry bones live?

¹⁸For he did not forget the song which Moses taught, proclaiming, I will kill, and I will make to live.

¹⁹This is our life, and the length of our days.

²⁰O that bitter, and yet not bitter, day when the bitter tyrant of the Greeks, quenching fire with fire in his cruel caldrons, brought with boiling rage the seven sons of the daughter of Abraham to the catapult, and to all his torments!

²¹He pierced the balls of their eyes, and cut out their tongues, and put them to death with varied tortures.

²²Wherefore divine retribution pursued and will pursue the pestilent wretch.

²³But the children of Abraham, with their victorious mother, are assembled together to the choir of their fathers; having received pure and immortal souls from God.

²⁴To whom be glory for ever and ever. Amen.