Nehemya 2

¹Kral Artahşasta'nın saltanatının yirminci yılının Nisan ayında, şarap benim önümde bulunuyordu; şarabı alıp krala sundum ve o sırada kralın önünde benden başka kimse yoktu.

²Kral bana, "Neden yüzün böyle kötü görünüyor ve hiç de sakin değilsin? Bu, yürekteki bir kederden başka bir şey olamaz" dedi. O an çok büyük bir korkuya kapıldım.

³Ve krala, "Kral sonsuza dek yaşasın! Atalarımın mezarlarının evi olan şehir harap edilmiş ve kapıları ateşle yiyip bitirilmişken, yüzüm nasıl kötü görünmesin?" dedim.

⁴Kral bana, "Bu konuda dilediğin nedir?" diye sordu. Ben de hemen göklerin Tanrısı'na dua ettim.

⁵Ve krala şöyle dedim: "Eğer kral için uygunsa ve kulun huzurunda lütuf bulduysa, beni atalarımın mezarlarının bulunduğu Yahuda şehrine gönder ki, orayı yeniden inşa edeyim."

⁶Yanında oturan cariyesiyle birlikte kral bana, "Yolculuğun ne kadar sürecek ve ne zaman döneceksin?" dedi. Beni göndermek kralın hoşuna gitti ve ben de ona bir süre belirledim.

⁷Krala dedim ki: "Eğer kral için uygunsa, Yahuda'ya varıncaya dek geçişimi sağlamaları için Fırat'ın ötesindeki valilere hitaben bana mektuplar verilsin."

⁸Ve kralın bahçesinin bekçisi Asaf'a da bir mektup verilsin ki, kapıları, şehir surlarını ve içine gireceğim evi kirişlemek için bana kereste versin. Tanrım'ın iyi eli üzerimde olduğu için kral bana bunları verdi.

⁹Fırat'ın ötesindeki valilere gidip onlara kralın mektuplarını verdim. Kral benimle birlikte ordu komutanları ve atlılar da göndermişti.

¹⁰Horonlu Sanballat ile Ammonlu köle Tobiya bunu duyunca, İsrail oğullarının iyiliğini isteyecek bir adamın gelmiş olması onları çok rahatsız etti.

¹¹Yeruşalim'e vardım ve orada üç gün kaldım.

¹²Geceleyin yanımda birkaç adamla birlikte kalktım; Tanrı'nın, İsrail lehine yapmamı yüreğime koyduğu şeyi hiç kimseye söylememiştim. Bindiğim hayvandan başka yanımda hiçbir hayvan yoktu.

¹³Geceleyin Golela Kapısı'ndan çıkıp İncir Ağaçları Pınarı'nın ağzına ve Gübre Kapısı'na doğru gittim; Yeruşalim'in yıkmakta oldukları surlarını ve ateşle yiyip bitirilmiş kapılarını kederle teftiş ediyordum.

¹⁴Oradan Ain Kapısı'na ve Kral Havuzu'na geçtim; ama altımdaki hayvanın geçebileceği kadar yer yoktu.

¹⁵Geceleyin vadi yatağı boyunca surlardan yukarı çıktım ve surları kederle teftiş ediyordum; sonra Vadi Kapısı'ndan geçip geri döndüm.

¹⁶Nöbetçiler nereye gittiğimi ve ne yaptığımı bilmiyorlardı; çünkü o zamana kadar Yahudilere, kâhinlere, soylulara, önderlere ve işi yapacak olanların geri kalanına henüz hiçbir şey bildirmemiştim.

¹⁷Sonra onlara şöyle dedim: "İçinde bulunduğumuz şu kötü durumu görüyorsunuz; Yeruşalim harap olmuş, kapıları ateşle yakılmış. Gelin, Yeruşalim surlarını yeniden inşa edelim de artık utanç konusu olmayalım."

¹⁸Onlara Tanrım'ın üzerimdeki iyi elini ve kralın bana söylediği sözleri anlattım. Onlar da, "Kalkıp inşa edelim!" dediler ve bu iyi iş için ellerini güçlendirdiler.

¹⁹Horonlu Sanballat, Ammonlu köle Tobiya ve Araplı Geşem bunu duyunca bizimle alay ettiler, yanımıza gelip, "Nedir bu yaptığınız şey? Krala karşı mı isyan ediyorsunuz?" dediler.

²⁰Onlara şu yanıtı verdim: "Göklerin Tanrısı bizi başarılı kılacaktır; biz O'nun arınmış kullarıyız ve inşa edeceğiz. Sizin ise Yeruşalim'de ne bir payınız, ne bir hakkınız, ne de bir anınız vardır."

¹ΚΑΙ ἐγένετο ἐν μηνὶ Νισὰν ἔτους εἰκοστοῦ ᾿Αρθασασθὰ βασιλεῖ καὶ ἦν ὁ οἶνος ἐνώπιον ἐμοῦ, καὶ ἔλαβον τὸν οἶνον καὶ ἔδωκα τῷ βασιλεῖ, καὶ οὐκ ἦν ἕτερος ἐνώπιον αὐτοῦ.

²καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεύς· διατί τὸ πρόσωπόν σου πονηρὸν καὶ οὐκ εἶ μετριάζων; καὶ οὐκ ἔστι τοῦτο, εἰ μὴ πονηρία καρδίας. καὶ ἐφοβήθην πολὺ σφόδρα,

³καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα ζήτω· διατί οὐ μὴ γένηται πονηρὸν τὸ πρόσωπόν μου, διότι ἡ πόλις, οἶκος μνημείων πατέρων μου, ἠρημώθη καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς κατεβρώθησαν ἐν πυρί;

⁴καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεύς· περὶ τίνος τοῦτο σὺ ζητεῖς; καὶ προσηυξάμην πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ

⁵καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· εἰ ἐπὶ τὸν βασιλέα ἀγαθόν, καὶ εἰ ἀγαθυνθήσεται ὁ παῖς σου ἐνώπιόν σου ὥστε πέμψαι αὐτὸν ἐν ᾿Ιούδᾳ εἰς πόλιν μνημείων πατέρων μου, καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτήν.

⁶καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ παλλακὴ ἡ καθημένη ἐχόμενα αὐτοῦ· ἕως πότε ἔσται ἡ πορεία σου καὶ πότε ἐπιστρέψεις; καὶ ἠγαθύνθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, καὶ ἀπέστειλέ με, καὶ ἔδωκα αὐτῷ ὅρον,

⁷καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· εἰ ἐπὶ τὸν βασιλέα ἀγαθόν, δότω μοι ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς ἐπάρχους πέραν τοῦ ποταμοῦ ὥστε παραγαγεῖν με, ἕως ἔλθω ἐπὶ ᾿Ιούδαν,

⁸καὶ ἐπιστολὴν ἐπὶ ᾿Ασὰφ φύλακα τοῦ παραδείσου, ὅς ἐστι τῷ βασιλεῖ, ὥστε δοῦναί μοι ξύλα στεγάσαι τὰς πύλας καὶ εἰς τὸ τεῖχος τῆς πόλεως καὶ εἰς οἶκον, ὃν εἰσελεύσομαι εἰς αὐτόν. καὶ ἔδωκέ μοι ὁ βασιλεὺς ὡς χεὶρ Θεοῦ ἡ ἀγαθή.

⁹καὶ ἦλθον πρὸς τοὺς ἐπάρχους πέραν τοῦ ποταμοῦ καὶ ἔδωκα αὐτοῖς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως, καὶ ἀπέστειλε μετ’ ἐμοῦ ὁ βασιλεὺς ἀρχηγοὺς δυνάμεως καὶ ἱππεῖς.

¹⁰καὶ ἤκουσε Σαναβαλλὰτ ὁ ᾿Αρωνὶ καὶ Τωβία ὁ δοῦλος ᾿Αμμωνί, καὶ πονηρὸν αὐτοῖς ἐγένετο ὅτι ἥκει ὁ ἄνθρωπος ζητῆσαι ἀγαθὸν τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραήλ.

¹¹Καὶ ἦλθον εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἤμην ἐκεῖ ἡμέρας τρεῖς.

¹²καὶ ἀνέστην νυκτὸς ἐγὼ καὶ ἄνδρες ὀλίγοι μετ’ ἐμοῦ· καὶ οὐκ ἀπήγγειλα ἀνθρώπῳ τί ὁ Θεὸς δίδωσιν εἰς καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι μετὰ τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ κτῆνος οὐκ ἔστι μετ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ τὸ κτῆνος, ᾧ ἐγὼ ἐπιβαίνω ἐπ’ αὐτῷ.

¹³καὶ ἐξῆλθον ἐν πύλῃ τοῦ Γωληλὰ καὶ πρὸς στόμα πηγῆς τῶν συκῶν καὶ εἰς πύλην τῆς κοπρίας καὶ ἤμην συντρίβων ἐν τῷ τείχει ῾Ιερουσαλήμ, ὃ αὐτοὶ καθαιροῦσι καὶ πύλαι αὐτῆς κατεβρώθησαν πυρί.

¹⁴καὶ παρῆλθον ἐπὶ πύλην τοῦ ᾿Αΐν καὶ εἰς κολυμβήθραν τοῦ βασιλέως, καὶ οὐκ ἦν τόπος τῷ κτήνει παρελθεῖν ὑποκάτω μου.

¹⁵καὶ ἤμην ἀναβαίνων ἐν τῷ τείχει χειμάρρου νυκτὸς καὶ ἤμην συντρίβων ἐν τῷ τείχει, καὶ ἤμην ἐν πύλῃ τῆς φάραγγος καὶ ἐπέστρεψα.

¹⁶τότε οἱ φυλάσσοντες οὐκ ἔγνωσαν τί ἐπορεύθην καὶ τί ἐγὼ ποιῶ, καὶ τοῖς ᾿Ιουδαίοις καὶ τοῖς ἱερεῦσι καὶ τοῖς ἐντίμοις καὶ τοῖς στρατηγοῖς καὶ τοῖς καταλοίποις τοῖς ποιοῦσι τὰ ἔργα, ἕως τότε οὐκ ἀπήγγειλα.

¹⁷καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· ὑμεῖς βλέπετε τὴν πονηρίαν ταύτην, ἐν ᾗ ἐσμεν ἐν αὐτῇ, πῶς ῾Ιερουσαλὴμ ἔρημος καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς ἐδόθησαν πυρί· δεῦτε καὶ διοικοδομήσωμεν τὸ τεῖχος ῾Ιερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἐσόμεθα ἔτι ὄνειδος.

¹⁸καὶ ἀπήγγειλα αὐτοῖς τὴν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἥ ἐστιν ἀγαθὴ ἐπ’ ἐμέ, καὶ τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως, οὓς εἶπέ μοι, καὶ εἶπα· ἀναστῶμεν καὶ οἰκοδομήσωμεν. καὶ ἐκραταιώθησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν εἰς τὸ ἀγαθόν.

¹⁹καὶ ἤκουσε Σαναβαλλὰτ ὁ ᾿Αρωνὶ καὶ Τωβία ὁ δοῦλος ὁ ᾿Αμμωνὶ καὶ Γησὰμ ὁ ᾿Αραβὶ καὶ ἐξεγέλασαν ἡμᾶς καὶ ἦλθον ἐφ’ ἡμᾶς καὶ εἶπαν· τί τὸ ῥῆμα τοῦτο, ὃ ὑμεῖς ποιεῖτε; ᾖ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὑμεῖς ἀποστατεῖτε;

²⁰καὶ ἐπέστρεψα αὐτοῖς λόγον καὶ εἶπα αὐτοῖς· ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, αὐτὸς εὐοδώσει ἡμῖν, καὶ ἡμεῖς δοῦλοι αὐτοῦ καθαροί, καὶ οἰκοδομήσομεν· καὶ ὑμῖν οὐκ ἔστι μερὶς καὶ δικαιοσύνη καὶ μνημόσυνον ἐν ῾Ιερουσαλήμ.

¹And it came to pass in the month Nisan of the twentieth year of king Arthasastha, that the wine was before me: and I took the wine, and gave [it] to the king: and there was not another before him.

²And the king said to me, Why is thy countenance sad, and dost thou not control thyself? and now this is nothing but sorrow of heart. Then I was very much alarmed,

³and I said to the king, Let the king live for ever: why should not my countenance be sad, forasmuch as the city, even the home of the sepulchres of my fathers, has been laid waste, and her gates have been devoured with fire?

⁴And the king said to me, For what dost thou ask thus? So I prayed to the God of heaven.

⁵And I said to the king, If [it seem] good to the king, and if thy servant shall have found favour in thy sight, [I ask] that [thou] wouldest send him into Juda, to the city of the sepulchres of my fathers; then will I rebuild it.

⁶And the king, and his concubine that sat next to him, said to me, For how long will thy journey be, and when wilt thou return? and [the proposal] was pleasing before the king, and he sent me away, and I appointed him a time.

⁷And I said to the king, If [it seem] good to the king, let him give me letters to the governors beyond the river, so as to forward me till I come to Juda;

⁸and a letter to Asaph the keeper of the garden which belongs to the king, that he may give me timber to cover the gates, and for the wall of the city, and for the house into which I shall enter. And the king gave to me, according as the good hand of God [was upon me].

⁹And I came to the governors beyond the river, and I gave them the king’s letters. (Now the king had sent with me captains of the army and horsemen.)

¹⁰And Sanaballat the Aronite heard [it], and Tobia the servant, the Ammonite, and it was grievous to them that a man was come to seek good for the children of Israel.

¹¹So I came to Jerusalem, and was there three days.

¹²And I rose up by night, I and a few men with me; and I told no man what God put into my heart to do with Israel; and there was no beast with me, except the beast which I rode upon.

¹³And I went forth by the gate of the valley by night, and to the mouth of the well of fig trees, and to the dung-gate: and I mourned over the wall of Jerusalem which they were destroying, and her gates were devoured with fire.

¹⁴And I passed on to the fountain gate, and to the king’s pool; and there was no room for the beast to pass under me.

¹⁵And I went up by the wall of the brook by night, and mourned over the wall, and passed through the gate of the valley, and returned.

¹⁶And the sentinels knew not why I went, nor what I was doing; and until that time I told [it] not to the Jews, or to the priests, or to the nobles, or to the captains, or to the rest [of the men] who wrought the works.

¹⁷Then I said to them, Ye see this evil, in which we are, how Jerusalem is desolate, and her gates have been set on fire: come, and let us build throughout the wall of Jerusalem, and we shall be no longer a reproach.

¹⁸And I told them of the hand of God which was good upon me, also about the words of the king which he spoke to me: and I said, Let us arise and build. And their hands were strengthened for the good [work].

¹⁹And Sanaballat the Aronite, and Tobia the servant, the Ammonite, and Gesam the Arabian, heard [it], and they laughed us to scorn, and came to us, and said, What [is] this thing that ye are doing? are ye revolting against the king?

²⁰And I answered them, and said to them, The God of heaven, he shall prosper us, and we his servants are pure, and we will build: but ye have no part, nor right, nor memorial, in Jerusalem.