Levililer 10

¹Harun’un iki oğlu Nadab ve Abihud her biri kendi ateş kabını alıp içine ateş koydular, üzerine buhur eklediler ve Rab’bin huzuruna, kendilerine buyurmadığı kurallara aykırı yabancı bir ateş sundular.

²Bunun üzerine Rab’bin katından bir ateş çıktı ve onları yiyip bitirdi; Rab’bin huzurunda öldüler.

³Musa Harun’a şöyle dedi: «Rab’bin, “Bana yaklaşanlar arasında kutsal kılınacağım ve bütün topluluğun önünde yüceltileceğim” diyerek söylediği budur.» Ve Harun kederden sarsılarak sessizliğe gömüldü.

⁴Musa, Harun’un amcası Oziel’in oğulları Misadael ve Elisafan’ı çağırıp onlara, «Yaklaşın, kardeşlerinizi kutsal yerin huzurundan alıp ordugahın dışına taşıyın» dedi.

⁵Onlar da yaklaştılar ve Musa’nın söylediği şekilde, onları üzerlerindeki tünikleriyle ordugahın dışına taşıdılar.

⁶Musa, Harun’a ve hayatta kalan oğulları Eleazar ile İtamar’a şöyle dedi: «Başlarınızdaki kâhinlik sarıklarını çıkarmayın ve giysilerinizi yırtmayın, yoksa ölürsünüz ve bütün topluluğa öfke yönelir. Ancak kardeşleriniz, yani bütün İsrail halkı, Rab’bin çıkardığı bu yangın için yas tutsun.

⁷Tanıklık Çadırı’nın kapısından dışarı çıkmayın, yoksa ölürsünüz; çünkü Rab’bin meshetme yağı üzerinizdedir.» Onlar da Musa’nın sözüne göre yaptılar.

⁸Ve Rab Harun’a şöyle dedi:

⁹«Tanıklık Çadırı’na gireceğiniz zaman ya da sunağa yaklaşacağınızda, sen ve seninle birlikte oğulların, ölmemek için şarap veya mayalı içki içmeyin; bu, kuşaklar boyu sonsuza dek sürecek bir kuraldır.

¹⁰Öyle ki, kutsal olanla bayağı olanı, kirli olanla temizi birbirinden ayırt edebilesiniz.

¹¹Ve Rab’bin, Musa aracılığıyla kendilerine bildirdiği bütün kuralları İsraillilere öğretebilesiniz.»

¹²Musa Harun’a ve hayatta kalan oğulları Eleazar ile İtamar’a şöyle dedi: «Rab’bin yakılan sunularından geriye kalan sunuyu alın ve sunağın yanında mayasız olarak yiyin; çünkü bu en kutsal sunudur.

¹³Onu kutsal bir yerde yiyeceksiniz; çünkü Rab’bin yakılan sunularından senin ve oğullarının hakkı olan kural budur; bana böyle buyruldu.

¹⁴Sallama sunusu olan döşü ve bağış sunusu olan budu ise temiz bir yerde yiyin; sen, oğulların ve seninle birlikte ev halkın. Çünkü bunlar İsraillilerin esenlik kurbanlarından senin ve oğullarının hakkı olarak verilmiştir.

¹⁵Bağış sunusu olan budu ve sallama sunusu olan döşü, yağların yakılan sunularıyla birlikte, Rab’bin huzurunda sallama sunusu olarak sallamak üzere getirecekler; bu, Rab’bin Musa’ya buyurduğu gibi, senin ve seninle birlikte oğulların ile kızların için sonsuza dek sürecek bir kural olacaktır.»

¹⁶Musa günah sunusu olan tekeyi arayarak iyice araştırdı, ama onun yakılmış olduğunu gördü. Harun’un hayatta kalan oğulları Eleazar ile İtamar’a öfkelenerek şöyle dedi:

¹⁷«Günah sunusunu neden kutsal yerde yemediniz? O en kutsaldır; topluluğun günahını uzaklaştırmanız ve Rab’bin huzurunda onlar için kefaret etmeniz için onu size verdi.

¹⁸Bakın, onun kanı kutsal yerin içine getirilmedi; Rab’bin bana buyurduğu gibi, onu kesinlikle içeride, kutsal yerde yemeliydiniz.»

¹⁹Harun Musa’ya şöyle yanıt verdi: «Bak, bugün günah sunularını ve yakmalık sunularını Rab’bin huzuruna sundular, yine de başıma böyle acı şeyler geldi. Eğer bugün günah sunusunu yeseydim, bu Rab’bin gözünde hoşnutluk kazanır mıydı?»

²⁰Musa bunu duyunca bu söz onu hoşnut etti.

¹Καὶ λαβόντες οἱ δύο υἱοὶ ᾿Ααρὼν Ναδὰβ καὶ ᾿Αβιοὺδ ἕκαστος τὸ πυρεῖον αὐτοῦ ἐπέθηκαν ἐπ᾿ αὐτὸ πῦρ καὶ ἐπέβαλον ἐπ᾿ αὐτὸ θυμίαμα καὶ προσήνεγκαν ἔναντι Κυρίου πῦρ ἀλλότριον, ὃ οὐ προσέταξε Κύριος αὐτοῖς.

²καὶ ἐξῆλθε πῦρ παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγεν αὐτούς, καὶ ἀπέθανον ἔναντι Κυρίου.

³καὶ εἶπε Μωυσῆς πρὸς ᾿Ααρών· τοῦτό ἐστιν, ὃ εἶπε Κύριος λέγων· ἐν τοῖς ἐγγίζουσί μοι ἁγιασθήσομαι καὶ ἐν πάσῃ τῇ συναγωγῇ δοξασθήσομαι. καὶ κατενύχθη ᾿Ααρών.

⁴καὶ ἐκάλεσε Μωυσῆς τὸν Μισαδάη καὶ τὸν ᾿Ελισαφάν, υἱοὺς ᾿Οζιήλ, υἱοὺς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ πατρὸς ᾿Ααρών, καὶ εἶπεν αὐτοῖς· προσέλθατε καὶ ἄρατε τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν ἐκ προσώπου τῶν ἁγίων ἔξω τῆς παρεμβολῆς.

⁵καὶ προσῆλθον καὶ ᾖραν αὐτοὺς ἐν τοῖς χιτῶσιν αὐτῶν ἔξω τῆς παρεμβολῆς, ὃν τρόπον εἶπε Μωυσῆς.

⁶καὶ εἶπε Μωυσῆς πρὸς ᾿Ααρὼν καὶ ᾿Ελεάζαρ καὶ ᾿Ιθάμαρ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τοὺς καταλελειμμένους· τὴν κεφαλὴν ὑμῶν οὐκ ἀποκιδαρώσετε καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν οὐ διαρρήξετε, ἵνα μὴ ἀποθάνητε, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν συναγωγὴν ἔσται θυμός· οἱ δὲ ἀδελφοὶ ὑμῶν πᾶς ὁ οἶκος ᾿Ισραὴλ κλαύσονται τὸν ἐμπυρισμόν, ὃν ἐνεπυρίσθησαν ὑπὸ Κυρίου.

⁷καὶ ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου οὐκ ἐξελεύσεσθε, ἵνα μὴ ἀποθάνητε· τὸ ἔλαιον γὰρ τῆς χρίσεως τὸ παρὰ Κυρίου ἐφ᾿ ὑμῖν. καὶ ἐποίησαν κατὰ τὸ ῥῆμα Μωυσῆ.

⁸Καὶ ἐλάλησε Κύριος τῷ ᾿Ααρών, λέγων·

⁹οἶνον καὶ σίκερα οὐ πίεσθε, σὺ καὶ οἱ υἱοί σου μετὰ σοῦ, ἡνίκα ἐὰν εἰσπορεύησθε εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, ἢ προσπορευομένων ὑμῶν πρὸς τὸ θυσιαστήριον, καὶ οὐ μὴ ἀποθάνητε (νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν)

¹⁰διαστεῖλαι ἀνὰ μέσον τῶν ἁγίων καὶ τῶν βεβήλων, καὶ ἀνὰ μέσον τῶν ἀκαθάρτων καὶ τῶν καθαρῶν.

¹¹καὶ συμβιβάσεις τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἅπαντα τὰ νόμιμα, ἃ ἐλάλησε Κύριος πρὸς αὐτοὺς διὰ χειρὸς Μωυσῆ.

¹²Καὶ εἶπε Μωυσῆς πρὸς ᾿Ααρὼν καὶ πρὸς ᾿Ελεάζαρ καὶ ᾿Ιθάμαρ τοὺς υἱοὺς ᾿Ααρὼν τοὺς καταλειφθέντας· λάβετε τὴν θυσίαν τὴν καταλειφθεῖσαν ἀπὸ τῶν καρπωμάτων Κυρίου, καὶ φάγεσθε ἄζυμα παρὰ τὸ θυσιαστήριον· ἅγια ἁγίων ἐστί.

¹³καὶ φάγεσθε αὐτὴν ἐν τόπῳ ἁγίῳ· νόμιμον γάρ σοί ἐστι, καὶ νόμιμον τοῖς υἱοῖς σου τοῦτο ἀπὸ τῶν καρπωμάτων Κυρίου· οὕτω γὰρ ἐντέταλταί μοι.

¹⁴καὶ τὸ στηθύνιον τοῦ ἀφορίσματος καὶ τὸν βραχίονα τοῦ ἀφαιρέματος φάγεσθε ἐν τόπῳ ἁγίῳ, σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ ὁ οἶκός σου μετὰ σοῦ· νόμιμον γὰρ σοὶ καὶ νόμιμον τοῖς υἱοῖς σου ἐδόθη ἀπὸ τῶν θυσιῶν τοῦ σωτηρίου τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ.

¹⁵τὸν βραχίονα τοῦ ἀφαιρέματος καὶ τὸ στηθύνιον τοῦ ἀφορίσματος ἐπὶ τῶν καρπωμάτων τῶν στεάτων προσοίσουσιν, ἀφόρισμα ἀφορίσαι ἔναντι Κυρίου· καὶ ἔσται σοι καὶ τοῖς υἱοῖς σου καὶ ταῖς θυγατράσι σου μετὰ σοῦ νόμιμον αἰώνιον, ὃν τρόπον συνέταξε Κύριος τῷ Μωυσῇ.

¹⁶Καὶ τὸν χίμαρον τὸν περὶ τῆς ἁμαρτίας ζητῶν ἐξεζήτησε Μωυσῆς. καὶ ὅδε ἐνεπεπύριστο· καὶ ἐθυμώθη Μωυσῆς ἐπὶ ᾿Ελεάζαρ καὶ ᾿Ιθάμαρ τοὺς υἱοὺς ᾿Ααρὼν τοὺς καταλελειμμένους, λέγων·

¹⁷διατί οὐκ ἐφάγετε τὸ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἐν τόπῳ ἁγίῳ; ὅτι γὰρ ἅγια ἁγίων ἐστί, τοῦτο ἔδωκεν ὑμῖν φαγεῖν, ἵνα ἀφέλητε τὴν ἁμαρτίαν τῆς συναγωγῆς καὶ ἐξιλάσησθε περὶ αὐτῶν ἔναντι Κυρίου·

¹⁸οὐ γὰρ εἰσήχθη τοῦ αἵματος αὐτοῦ εἰς τὸ ἅγιον· κατὰ πρόσωπον ἔσω φάγεσθε αὐτὸ ἐν τόπῳ ἁγίῳ, ὃν τρόπον μοι συνέταξε Κύριος.

¹⁹καὶ ἐλάλησεν ᾿Ααρὼν πρὸς Μωυσῆν, λέγων· εἰ σήμερον προσαγηόχασι τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν ἔναντι Κυρίου, καὶ συμβέβηκέ μοι τοιαῦτα· καὶ φάγομαι τὰ περί τῆς ἁμαρτίας σήμερον, μὴ ἀρεστὸν ἔσται Κυρίῳ;

²⁰καὶ ἤκουσε Μωυσῆς, καὶ ἤρεσεν αὐτῷ.

¹And the two sons of Aaron, Nadab and Abiud, took each his censer, and put fire therein, and threw incense thereon, and offered strange fire before the Lord, which the Lord did not command them,

²and fire came forth from the Lord, and devoured them, and they died before the Lord.

³And Moses said to Aaron, This is the thing which the Lord spoke, saying, I will be sanctified among them that draw nigh to me, and I will be glorified in the whole congregation; and Aaron was pricked [in his heart].

⁴And Moses called Misadae, and Elisaphan, sons of Oziel, sons of the brother of Aaron’s father, and said to them, Draw near and take your brethren from before the sanctuary out of the camp.

⁵And they came near and took them in their coats out of the camp, as Moses said.

⁶And Moses said to Aaron, and Eleazar and Ithamar his sons that were left, Ye shall not make bare your heads, and ye shall not tear your garments; that ye die not, and [so] there should be wrath on all the congregation: but your brethren, [even] all the house of Israel, shall lament for the burning, with which they were burnt by the Lord.

⁷And ye shall not go forth from the door of the tabernacle of witness, that ye die not; for the Lord’s anointing oil [is] upon you: and they did according to the word of Moses.

⁸And the Lord spoke to Aaron, saying,

⁹Ye shall not drink wine nor strong drink, thou and thy sons with thee, whensoever ye enter into the tabernacle of witness, or when ye approach the altar, so shall ye not die; [it is] a perpetual statute for your generations,

¹⁰to distinguish between sacred and profane, and between clean and unclean,

¹¹and to teach the children of Israel all the statutes, which the Lord spoke to them by Moses.

¹²And Moses said to Aaron, and to Eleazar and Ithamar, the sons of Aaron who survived, Take the sacrifice that is left of the burnt-offerings of the Lord, and ye shall eat unleavened bread by the altar: it is most holy.

¹³And ye shall eat it in the holy place; for this is a statute for thee and a statute for thy sons, of the burnt-offerings to the Lord; for so it has been commanded me.

¹⁴And ye shall eat the breast of separation, and the shoulder of the choice-offering in the holy place, thou and thy sons and thy house with thee; for it has been given as an ordinance for thee and an ordinance for thy sons, of the sacrifices of peace-offering of the children of Israel.

¹⁵They shall bring the shoulder of the choice-offering, and the breast of the separation upon the burnt-offerings of the fat, to separate for a separation before the Lord; and it shall be a perpetual ordinance for thee and thy sons and thy daughters with thee, as the Lord commanded Moses.

¹⁶And Moses diligently sought the goat of the sin-offering, but it had been consumed by fire; and Moses was angry with Eleazar and Ithamar the sons of Aaron that were left, saying,

¹⁷Why did ye not eat the sin-offering in the holy place? for because it is most holy he has given you this to eat, that ye might take away the sin of the congregation, and make atonement for them before the Lord.

¹⁸For the blood of it was not brought into the holy place: ye shall eat it within, before [the Lord], as the Lord commanded me.

¹⁹And Aaron spoke to Moses, saying, If they have brought nigh to-day their sin-offerings, and their whole-burnt-offerings before the Lord, and these events have happened to me, and [yet] I should eat to-day of the sin-offerings, would it be pleasing to the Lord?

²⁰And Moses heard [it], and it pleased him.