3. Krallar 17

¹Galaad'ın Tesbe kentinden olan Tesbeli peygamber İlyas Ahab'a şöyle dedi: "Huzurunda durduğum göksel güçlerin Tanrısı, İsrail'in Tanrısı Rab'bin varlığı hakkı için, ben ağzımla söz söylemedikçe bu yıllarda ne çiy ne de yağmur yağacaktır."

²Rab'bin sözü İlyas'a geldi:

³"Buradan ayrıl, doğuya doğru git ve Şeria Irmağı'nın önündeki Horrat Deresi'nde kendini gizle."

⁴"Dereden su içeceksin; orada seni beslemeleri için kargalara buyruk vereceğim."

⁵İlyas da gidip Rab'bin sözüne göre yaptı; Şeria Irmağı'nın önündeki Horrat Deresi'nin yanına yerleşti.

⁶Kargalar ona sabahleyin ekmek, akşamüstü de et getiriyordu; suyunu ise dereden içiyordu.

⁷Günler sonra dere kurudu, çünkü yeryüzüne yağmur yağmamıştı.

⁸Rab'bin sözü İlyas'a geldi:

⁹"Kalk, Sidon bölgesindeki Sarepta'ya git; işte, orada seni beslemesi için dul bir kadına buyruk vermiş durumdayım."

¹⁰İlyas kalkıp Sarepta'ya gitti. Kentin kapısına vardığında, orada odun parçaları toplayan dul bir kadın gördü. Onun arkasından seslenerek, "Lütfen bana içmem için bir kapta biraz su getir" dedi.

¹¹Kadın su getirmeye giderken İlyas arkasından seslendi: "Lütfen elindeki ekmekten bana bir parça da getir."

¹²Kadın, "Senin Tanrın Rab'bin varlığı hakkı için, bende çömlekteki bir avuç un ve testideki biraz yağdan başka hiçbir kül çöreği yoktur" dedi, "İşte, iki odun parçası topluyorum; gidip kendim ve çocuklarım için bir şeyler hazırlayacağım. Onu yiyeceğiz, sonra da öleceğiz."

¹³İlyas ona şöyle dedi: "Korkma, git ve söylediğin gibi yap. Ancak önce oradaki malzemeden bana küçük bir kül çöreği yapıp getir; kendin ve çocukların için ise sonra yaparsın."

¹⁴"Çünkü İsrail'in Tanrısı Rab şöyle diyor: 'Rab yeryüzüne yağmur göndereceği güne dek çömlekteki un tükenmeyecek, testideki yağ eksilmeyecektir.'"

¹⁵Kadın gidip yaptı; kendisi, İlyas ve çocukları günlerce yediler.

¹⁶Rab'bin İlyas aracılığıyla söylediği söz uyarınca, çömlekteki un tükenmedi ve testideki yağ eksilmedi.

¹⁷Bu olaylardan sonra, evin sahibesi olan kadının oğlu hastalandı. Hastalığı o kadar ağırlaştı ki, sonunda içinde hiç soluk kalmadı.

¹⁸Kadın İlyas'a, "Benimle senin aranda ne var, ey Tanrı adamı?" dedi, "Haksızlıklarımı hatırlatmak ve oğlumu öldürmek için mi bana geldin?"

¹⁹İlyas kadına, "Oğlunu bana ver" dedi. Çocuğu kadının koynundan alıp kendisinin kaldığı yukarı odaya çıkardı ve kendi yatağına yatırdı.

²⁰Rab'be feryat edip şöyle dedi: "Ey Rab, yanında kaldığım bu dul kadının şahidi, onun oğlunu öldürerek ona bu kötülüğü mü yaptın?"

²¹Sonra çocuğun üzerine üç kez üfledi ve Rab'be şöyle yakardı: "Ey Tanrım Rab, lütfen bu çocuğun canı bedenine geri dönsün!"

²²Rab İlyas'ın yakarışını işitti ve çocuk ses çıkararak canlandı.

²³İlyas çocuğu yukarı odadan aşağıya, eve indirdi ve annesine teslim etti. İlyas, "Bak, oğlun yaşıyor!" dedi.

²⁴Kadın İlyas'a, "İşte şimdi anladım ki sen bir Tanrı adamısın" dedi, "Ve senin ağzındaki Rab'bin sözü gerçektir."

¹ΚΑΙ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ ὁ προφήτης Θεσβίτης ὁ ἐκ Θεσβῶν τῆς Γαλαὰδ πρὸς ᾿Αχαάβ· ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ᾧ παρέστην ἐνώπιον αὐτοῦ, εἰ ἔσται τὰ ἔτη ταῦτα δρόσος καὶ ὑετός, ὅτι εἰ μὴ διὰ στόματος λόγου μου.

²καὶ ἐγένετο ῥῆμα Κυρίου πρὸς ᾿Ηλιού·

³πορεύου ἐντεῦθεν κατὰ ἀνατολὰς καὶ κρύβηθι ἐν τῷ χειμάρρῳ Χορρὰθ τοῦ ἐπὶ προσώπου τοῦ ᾿Ιορδάνου·

⁴καὶ ἔσται ἐκ τοῦ χειμάρρου πίεσαι ὕδωρ, καὶ τοῖς κόραξιν ἐντελοῦμαι διατρέφειν σε ἐκεῖ.

⁵καὶ ἐποίησεν ᾿Ηλιοὺ κατὰ τὸ ρῆμα Κυρίου, καὶ ἐκάθισεν ἐν τῷ χειμάρρῳ Χορρὰθ ἐπὶ προσώπου τοῦ ᾿Ιορδάνου.

⁶καὶ οἱ κόρακες ἔφερον αὐτῷ ἄρτους τὸ πρωΐ καὶ κρέα τὸ δείλης, καὶ ἐκ τοῦ χειμάρρου ἔπινεν ὕδωρ.

⁷καὶ ἐγένετο μεθ᾿ ἡμέρας καὶ ἐξηράνθη ὁ χειμάρρους, ὅτι οὐκ ἐγένετο ὑετὸς ἐπὶ τῆς γῆς.

⁸καὶ ἐγένετο ρῆμα Κυρίου πρὸς ᾿Ηλιού·

⁹ἀνάστηθι καὶ πορεύου εἰς Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας· ἰδοὺ ἐντέταλμαι ἐκεῖ γυναικὶ χήρᾳ τοῦ διατρέφειν σε.

¹⁰καὶ ἀνέστη καὶ ἐπορεύθη εἰς Σαρεπτὰ καὶ ἧλθεν εἰς τὸν πυλῶνα τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐκεῖ γυνὴ χήρα συνέλεγε ξύλα· καὶ ἐβόησεν ὀπίσω αὐτῆς ᾿Ηλιοὺ καὶ εἶπεν αὐτῇ· λαβὲ δή μοι ὀλίγον ὕδωρ εἰς ἄγγος καὶ πίομαι.

¹¹καὶ ἐπορεύθη λαβεῖν, καὶ ἐβόησεν ὀπίσω αὐτῆς ᾿Ηλιοὺ καὶ εἶπε· λήψῃ δή μοι ψωμὸν ἄρτου τοῦ ἐν τῇ χειρί σου.

¹²καὶ εἶπεν ἡ γυνή· ζῇ Κύριος ὁ Θεός σου, εἰ ἔστι μοι ἐγκρυφίας ἀλλ᾿ ἢ ὅσον δρὰξ ἀλεύρου ἐν τῇ ὑδρίᾳ καὶ ὀλίγον ἔλαιον ἐν τῷ καψάκῃ· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ συλλέξω δύο ξυλάρια καὶ εἰσελεύσομαι καὶ ποιήσω αὐτὸ ἐμαυτῇ καὶ τοῖς τέκνοις μου, καὶ φαγόμεθα καὶ ἀποθανούμεθα.

¹³καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ηλιού· θάρσει, εἴσελθε καὶ ποίησον κατὰ τὸ ρῆμά σου· ἀλλὰ ποίησόν μοι ἐκεῖθεν ἐγκρυφίαν μικρὸν καὶ ἐξοίσεις μοι ἐν πρώτοις, σαυτῇ δὲ καὶ τοῖς τέκνοις σου ποιήσεις ἐπ᾿ ἐσχάτῳ·

¹⁴ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἡ ὑδρία τοῦ ἀλεύρου οὐκ ἐκλείψει καὶ ὁ καψάκης τοῦ ἐλαίου οὐκ ἐλαττονήσει ἕως ἡμέρας τοῦ δοῦναι Κύριον τὸν ὑετὸν ἐπὶ τῆς γῆς.

¹⁵καὶ ἐπορεύθη ἡ γυνή, καὶ ἐποίησε· καὶ ἤσθιεν αὐτὴ καὶ αὐτὸς καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς.

¹⁶καὶ ἡ ὑδρία τοῦ ἀλεύρου οὐκ ἐξέλιπε καὶ ὁ καψάκης τοῦ ἐλαίου οὐκ ἠλαττονήθη κατὰ τὸ ρῆμα Κυρίου, ὃ ἐλάλησεν ἐν χειρὶ ᾿Ηλιού.

¹⁷καὶ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἠρρώστησεν ὁ υἱὸς τῆς γυναικὸς τῆς κυρίας τοῦ οἴκου, καὶ ἦν ἡ ἀρρωστία αὐτοῦ κραταιὰ σφόδρα, ἕως οὐχ ὑπελείφθη ἐν αὐτῷ πνεῦμα.

¹⁸καὶ εἶπε πρὸς ᾿Ηλιού· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ; εἰσῆλθες πρός με τοῦ ἀναμνῆσαι ἀδικίας μου καὶ θανατῶσαι τὸν υἱόν μου;

¹⁹καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς τὴν γυναῖκα· δός μοι τὸν υἱόν σου. καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ἐκ τοῦ κόλπου αὐτῆς καὶ ἀνήνεγκεν αὐτὸν εἰς τὸ ὑπερῷον, ἐν ᾧ αὐτὸς ἐκάθητο ἐκεῖ, καὶ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐπὶ τῆς κλίνης.

²⁰καὶ ἀνεβόησεν ᾿Ηλιού, καὶ εἶπεν· οἴμοι, Κύριε, ὁ μάρτυς τῆς χήρας, μεθ᾿ ἧς ἐγὼ κατοικῶ μετ᾿ αὐτῆς, σὺ κεκάκωκας τοῦ θανατῶσαι τὸν υἱὸν αὐτῆς.

²¹καὶ ἐνεφύσησε τῷ παιδαρίῳ τρὶς καὶ ἐπεκαλέσατο τὸν Κύριον καὶ εἶπε· Κύριε ὁ Θεός μου, ἐπιστραφήτω δὴ ἡ ψυχὴ τοῦ παιδαρίου τούτου εἰς αὐτόν.

²²καὶ ἐγένετο οὕτως, καὶ ἀνεβόησε τὸ παιδάριον.

²³καὶ κατήγαγεν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ ὑπερῴου εἰς τὸν οἶκον καὶ ἔδωκεν αὐτὸ τῇ μητρὶ αὐτοῦ· καὶ εἶπεν ᾿Ηλιού· βλέπε, ζῇ ὁ υἱός σου.

²⁴καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ πρὸς ᾿Ηλιού· ἰδοὺ ἔγνωκα ὅτι σὺ ἄνθρωπος Θεοῦ καὶ ρῆμα Κυρίου ἐν τῷ στόματί σου ἀληθινόν.

¹And Eliu the prophet, the Thesbite of Thesbae of Galaad, said to Achaab, As the Lord God of hosts, the God of Israel, lives, before whom I stand, there shall not be these years dew nor rain, except by the word of my mouth.

²And the word of the Lord came to Eliu, [saying],

³Depart hence eastward, and hide thee by the brook of Chorrath, that is before Jordan.

⁴And it shall be [that] thou shalt drink water of the brook, and I will charge the ravens to feed thee there.

⁵And Eliu did according to the word of the Lord, and he sat by the brook of Chorrath before Jordan.

⁶And the ravens brought him loaves in the morning, and flesh in the evening and he drank water of the brook.

⁷And it came to pass after some time, that the brook was dried up, because there had been no rain upon the earth.

⁸And the word of the Lord came to Eliu, [saying],

⁹Arise, and go to Sarepta of the Sidonian [land]: behold, I have there commanded a widow-woman to maintain thee.

¹⁰And he arose and went to Sarepta, and came to the gate of the city: and, behold, a widow-woman was there gathering sticks; and Eliu cried after her, and said to her, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink.

¹¹And she went to fetch it; and Eliu cried after her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of the bread that is in thy hand.

¹²And the woman said, [As] the Lord thy God lives, I have not a cake, but only a handful of meal in the pitcher, and a little oil in a cruse, and, behold, I am going to gather two sticks, and I shall go in and dress it for myself and my children, and we shall eat it and die.

¹³And Eliu said to her, Be of good courage, go in and do according to thy word: but make me thereof a little cake, and thou shalt bring [it] out to me first, and thou shalt make [some] for thyself and thy children last.

¹⁴For thus saith the Lord, The pitcher of meal shall not fail, and the cruse of oil shall not diminish, until the day that the Lord gives rain upon the earth.

¹⁵And the woman went and did [so], and did eat, she, and he, and her children.

¹⁶And the pitcher of meal failed not, and the cruse of oil was not diminished, according to the word of the Lord which he spoke by the hand of Eliu.

¹⁷And it came to pass afterward, that the son of the woman the mistress of the house was sick; and his sickness was very severe, until there was no breath left in him.

¹⁸And she said to Eliu, What have I to do with thee, O man of God? hast thou come in to me to bring my sins to remembrance, and to slay my son?

¹⁹And Eliu said to the woman, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and took him up to the chamber in which he himself lodged, and laid him on the bed.

²⁰And Eliu cried aloud, and said, Alas, O Lord, the witness of the widow with whom I sojourn, thou hast wrought evil [for her] in slaying her son.

²¹And he breathed on the child thrice, and called on the Lord, and said, O Lord my God, let, I pray thee, the soul of this child return to him.

²²And it was so, and the child cried out,

²³and he brought him down from the upper chamber into the house, and gave him to his mother; and Eliu said, See, thy son lives.

²⁴And the woman said to Eliu, Behold, I know that thou [art] a man of God, and the word of the Lord in thy mouth [is] true.