3. Krallar 18

¹Birçok gün geçtikten sonra, üçüncü yılda Rabbin sözü İlyas'a gelip şöyle dedi: "Git ve kendini Ahab'a göster; ben de yeryüzüne yağmur göndereceğim."

²Böylece İlyas, kendini Ahab'a göstermek üzere yola çıktı. Samiriye'de ise kıtlık son derece şiddetliydi.

³Ahab, sarayının kahyası Obadya'yı çağırdı. Obadya, Rab'den derin bir saygıyla korkan bir adamdı.

⁴İzebel Rabbin peygamberlerini katlettiği sırada Obadya, yüz peygamberi yanına alıp onları ellişer ellişer mağaralara gizlemiş, onları ekmek ve suyla besleyip korumuştu.

⁵Ahab Obadya'ya, "Gel, ülkedeki bütün su kaynaklarına ve sel yataklarına gidelim" dedi, "Belki bir yerlerde ot buluruz da atları ve katırları yaşatırız; böylece hayvanlarımız barınaklarımızda telef olmaktan kurtulur."

⁶Yolu aralarında paylaşarak her biri kendi yönüne gitti; Ahab tek başına bir yoldan ilerlerken, Obadya da tek başına başka bir yoldan gitti.

⁷Obadya yolda tek başına ilerlerken, birden karşısına tek başına İlyas çıktı. Obadya onu tanıyınca hemen yüzüstü yere kapandı ve "Efendim İlyas, gerçekten sen misin?" diye sordu.

⁸İlyas, "Benim" dedi, "Git, efendine 'İşte İlyas burada' de."

⁹Obadya şöyle yanıtladı: "Ne günah işledim ki, kulunu öldürmesi için Ahab'ın eline teslim ediyorsun?

¹⁰Tanrın Rabbin varlığı hakkı için, efendimin seni aratmadığı hiçbir ulus veya krallık kalmadı. 'Burada yok' dediklerinde, seni bulamadığı için o krallığı ve onun tüm bölgelerini ateşe verip yaktı.

¹¹Şimdiyse sen bana, 'Git, efendine İlyas burada de' diyorsun.

¹²Ben senin yanından ayrılır ayrılmaz, Rabbin Ruhu seni bilmediğim bir diyara kaldırıp götürecektir. Gidip Ahab'a haber verdiğimde o seni bulamazsa beni kesinlikle öldürür. Oysa kulun gençliğinden beri Rab'den korkan biridir.

¹³İzebel Rabbin peygamberlerini öldürürken ne yaptığım efendime anlatılmadı mı? Rabbin peygamberlerinden yüz kişiyi ellişer ellişer mağaralara gizleyip onları ekmek ve suyla beslemiştim.

¹⁴Şimdiyse sen bana, 'Git, efendine İlyas burada de' diyorsun; o beni kesinlikle öldürecek mi?"

¹⁵İlyas, "Huzurunda durduğum Orduların Rabbinin varlığı hakkı için, bugün kendimi ona kesinlikle göstereceğim" dedi.

¹⁶Bunun üzerine Obadya Ahab'ı karşılamaya gidip durumu bildirdi. Ahab da sarayından dışarı fırlayıp İlyas'ı karşılamaya gitti.

¹⁷Ahab İlyas'ı görünce ona, "İsrail'i yoldan çıkaran, altüst eden o adam sen misin?" dedi.

¹⁸İlyas şöyle yanıtladı: "İsrail'i yoldan çıkaran ben değilim; Tanrınız Rabbi terk edip Baallerin ardınca giden sen ve babanın evidir.

¹⁹Şimdi haber gönder, bütün İsrail'i, İzebel'in sofrasından beslenen dört yüz elli utanç peygamberini ve dört yüz koruluk peygamberini Karmel Dağı'nda yanıma topla."

²⁰Ahab bütün İsrail'e haber gönderdi ve peygamberleri Karmel Dağı'nda bir araya topladı.

²¹İlyas halkın karşısına çıkıp şöyle dedi: "Daha ne kadar her iki diz kapağınız üzerinde topallayacaksınız? Eğer Rab Tanrı'ysa O'nun ardınca gidin; yok eğer Baal Tanrı'ysa onun ardınca gidin." Ama halk ona tek bir sözle bile yanıt vermedi.

²²İlyas halka dedi ki: "Rabbin peygamberi olarak sadece ben tek başıma kaldım; Baal'in peygamberleri ise dört yüz elli kişidir, koruluk peygamberleri de dört yüz kişidir.

²³Bize iki boğa verilsin. Kendilerine bir boğa seçsinler, onu parçalayıp odunların üzerine koysunlar ama ateş yakmasınlar. Diğer boğayı da ben hazırlayıp odunların üzerine koyacağım ve asla ateş yakmayacağım.

²⁴Siz kendi ilahlarınızın adını çağırın, ben de Tanrım Rabbin adını çağıracağım. Ateşle yanıt veren Tanrı, gerçek Tanrı'dır." Bütün halk, "Bu söylediğin söz yerindedir" diye yanıtladı.

²⁵İlyas utanç peygamberlerine, "Siz çok kalabalıksınız, önce kendinize bir genç boğa seçip hazırlayın" dedi, "İlahınızın adını çağırın ama ateş yakmayın."

²⁶Onlar da kendilerine verilen genç boğayı alıp hazırladılar. Sabahtan öğleye kadar, "Ey Baal, bize yanıt ver!" diyerek Baal'in adına yakardılar. Ama ne bir ses vardı ne de bir yanıt. Yaptıkları sunağın etrafında koşturup durdular.

²⁷Öğle vakti gelince Tişbeli İlyas onlarla alay etmeye başladı: "Yüksek sesle çağırın, çünkü o bir tanrıdır! Belki bir meşguliyeti vardır, belki ticaret yapıyordur, belki de uyuyordur da uyanması gerekiyordur."

²⁸Böylece yüksek sesle bağırdılar ve adetleri uyarınca, üzerlerine kan fışkırana dek kendilerini kılıç ve mızraklarla yaraladılar.

²⁹Öğle vakti geçip sunu sunma zamanına kadar bu şekilde çılgınca peygamberlik edip durdular. Ama ne bir ses vardı, ne bir yanıt, ne de bir kulak veren. Bunun üzerine Tişbeli İlyas iğrenç putların peygamberlerine, "Şimdi kenara çekilin, ben yakmalık sunumu hazırlayacağım" dedi. Onlar da kenara çekilip gittiler.

³⁰İlyas halka, "Bana yaklaşın" dedi. Bütün halk onun çevresine toplandı.

³¹İlyas, Rabbin kendisine, "Adın İsrail olacak" diye seslendiği Yakup oğullarının kabile sayısına göre on iki taş aldı.

³²Bu taşlarla Rabbin adına bir sunak kurdu ve yıkılmış olan sunağı onardı. Sunağın çevresine iki ölçek tohum alacak büyüklükte bir havuz kazdı.

³³Yarılan odunları sunağın üzerine dizdi, boğayı parçalayıp odunların üzerine yerleştirdi ve şöyle dedi: "Dört testi su doldurup yakmalık sununun ve odunların üzerine dökün." Onlar da denileni yaptılar.

³⁴İlyas, "Bunu ikileyin" dedi; ikinci kez yaptılar. "Üçleyin" dedi; üçüncü kez yaptılar.

³⁵Su sunağın çevresinden akıp gitti, havuzu da tamamen suyla doldurdular.

³⁶Sunu sunma vakti gelince, peygamber İlyas göğe doğru haykırarak şöyle dedi: "Ey İbrahim'in, İshak'ın ve İsrail'in Tanrısı olan Rab! Bugün bilinsin ki, İsrail'in Tanrısı sensin, ben de senin kulunum ve bütün bunları senin buyruğunla yaptım. Beni bugün ateşle yanıtla!

³⁷Bana yanıt ver, ya Rab, bana ateşle yanıt ver ki, bu halk senin Rab Tanrı olduğunu ve onların yüreklerini yine kendisine döndürdüğünü bilsin."

³⁸O anda Rabbin katından gökten ateş düştü; yakmalık sunuyu, odunları, taşları ve toprağı yakıp tüketti, havuzdaki suyu da yalayıp yuttu.

³⁹Bütün halk bunu görünce yüzüstü yere kapandı ve "Gerçekten Rab Tanrı'dır, O kendisi Tanrı'dır!" dediler.

⁴⁰İlyas onlara, "Baal'in peygamberlerini yakalayın, hiçbirinin kaçmasına izin vermeyin!" dedi. Halk onları yakaladı. İlyas onları Kişon sel yatağına götürüp orada boğazladı.

⁴¹İlyas Ahab'a, "Yukarı çık, ye ve iç; çünkü yaklaşan yağmurun ayak sesleri geliyor" dedi.

⁴²Ahab yemek ve içmek için yukarı çıktı. İlyas ise Karmel Dağı'nın tepesine çıktı, yere eğilerek yüzünü dizlerinin arasına koydu.

⁴³Uşağına, "Yukarı çık ve denizin yoluna doğru bak" dedi. Uşak çıkıp baktı ve "Hiçbir şey yok" dedi. İlyas, "Yedi kez daha git" dedi.

⁴⁴Yedinci kez uşak, "İşte, denizden bir adamın ayak izi kadar küçük, su yükselten bir bulut yükseliyor" dedi. İlyas, "Yukarı çık ve Ahab'a şöyle de: 'Arabanı hazırla ve yağmura yakalanmadan aşağı in'" dedi.

⁴⁵Çok geçmeden gökyüzü bulutlarla ve rüzgarla karardı, büyük bir yağmur başladı. Ahab ağlayarak arabasıyla Yizreel'e doğru gitti.

⁴⁶Rabbin gücü İlyas'ın üzerindeydi; İlyas belini sıkıca bağlayıp Ahab'ın önünden Yizreel'e kadar koştu.

¹ΚΑΙ ἐγένετο μεθ᾿ ἡμέρας πολλὰς καὶ ῥῆμα Κυρίου ἐγένετο πρὸς ᾿Ηλιοὺ ἐν τῷ ἐνιαυτῷ τῷ τρίτῳ λέγων· πορεύθητι καὶ ὄφθητι τῷ ᾿Αχαάβ, καὶ δώσω ὑετὸν ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς.

²καὶ ἐπορεύθη ᾿Ηλιοὺ τοῦ ὀφθῆναι τῷ ᾿Αχαάβ, καὶ ἡ λιμὸς κραταιὰ ἐν Σαμαρείᾳ.

³καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αχαὰβ τὸν ᾿Αβδιοὺ τὸν οἰκονόμον· (καὶ ᾿Αβδιοὺ ἦν φοβούμενος τὸν Κύριον σφόδρα,

⁴καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τύπτειν τὴν ᾿Ιεζάβελ τοὺς προφήτας Κυρίου καὶ ἔλαβεν ᾿Αβδιοὺ ἑκατὸν ἄνδρας προφήτας καὶ κατέκρυψεν αὐτοὺς κατὰ πεντήκοντα ἐν σπηλαίῳ καὶ διέτρεφεν αὐτοὺς ἐν ἄρτῳ καὶ ὕδατι·)

⁵καὶ εἶπεν ᾿Αχαὰβ πρὸς ᾿Αβδιού· δεῦρο καὶ διέλθωμεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἐπὶ πηγὰς τῶν ὑδάτων καὶ ἐπὶ χειμάρρους, ἐάν πως εὕρωμεν βοτάνην καὶ περιποιησώμεθα ἵππους καὶ ἡμιόνους, καὶ οὐκ ἐξολοθρευθήσονται ἀπὸ τῶν σκηνῶν.

⁶καὶ ἐμέρισαν ἑαυτοῖς τὴν ὁδὸν τοῦ διελθεῖν αὐτήν· ᾿Αχαὰβ ἐπορεύθη ἐν ὁδῷ μιᾷ καὶ ᾿Αβδιοὺ ἐπορεύθη ἐν ὁδῷ ἄλλῃ μόνος.

⁷καὶ ἦν ᾿Αβδιοὺ ἐν τῇ ὁδῷ μόνος, καὶ ἦλθεν ᾿Ηλιοὺ εἰς συνάντησιν αὐτοῦ μόνος· καὶ ᾿Αβδιοὺ ἔσπευσεν καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ εἶπεν· εἰ σὺ εἶ αὐτός, κύριέ μου ᾿Ηλιού;

⁸καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ αὐτῷ· ἐγώ. πορεύου, λέγε τῷ κυρίῳ σου· ἰδοὺ ᾿Ηλιού.

⁹καὶ εἶπεν ᾿Αβδιού· τί ἡμάρτηκα, ὅτι δίδως τὸν δοῦλόν σου εἰς χεῖρα ᾿Αχαὰβ τοῦ θανατῶσαί με;

¹⁰ζῇ Κύριος ὁ Θεός σου, εἰ ἔστιν ἔθνος ἢ βασιλεία, οὗ οὐκ ἀπέστειλεν ὁ κύριός μου ζητεῖν σε, καὶ εἰ εἶπον· οὐκ ἔστι, καὶ ἐνέπρησε τὴν βασιλείαν καὶ τὰς χώρας αὐτῆς, ὅτι οὐχ εὕρηκέ σε.

¹¹καὶ νῦν σὺ λέγεις· πορεύου, ἀνάγγελλε τῷ κυρίῳ σου· ἰδοὺ ᾿Ηλιού.

¹²καὶ ἔσται ἐὰν ἐγὼ ἀπέλθω ἀπὸ σοῦ, καὶ πνεῦμα Κυρίου ἀρεῖ σε εἰς τὴν γῆν, ἣν οὐκ οἶδα, καὶ εἰσελεύσομαι ἀπαγγεῖλαι τῷ ᾿Αχαάβ, καὶ οὐχ εὑρήσει σε, καὶ ἀποκτενεῖ με· καὶ ὁ δοῦλός σού ἐστι φοβούμενος τὸν Κύριον ἐκ νεότητος αὐτοῦ.

¹³ᾖ οὐκ ἀπηγγέλη σοι τῷ κυρίῳ μου, οἷα πεποίηκα ἐν τῷ ἀποκτείνειν τὴν ᾿Ιεζάβελ τοὺς προφήτας Κυρίου, καὶ ἔκρυψα ἀπὸ τῶν προφητῶν Κυρίου ἑκατὸν ἄνδρας, ἀνὰ πεντήκοντα ἐν σπηλαίῳ, καὶ ἔθρεψα ἐν ἄρτοις καὶ ὕδατι;

¹⁴καὶ νῦν σὺ λέγεις μοι· πορεύου, λέγε τῷ κυρίῳ σου· ἰδοὺ ᾿Ηλιού· καὶ ἀποκτενεῖ με;

¹⁵καὶ εἶπεν ᾿Ηλιού· ζῇ Κύριος τῶν δυνάμεων, ᾧ παρέστην ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅτι σήμερον ὀφθήσομαι αὐτῷ.

¹⁶καὶ ἐπορεύθη ᾿Αβδιοὺ εἰς συναντὴν τῷ ᾿Αχαὰβ καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ· καὶ ἐξέδραμεν ᾿Αχαὰβ καὶ ἐπορεύθη εἰς συνάντησιν ᾿Ηλιού.

¹⁷Καὶ ἐγένετο ὡς εἶδεν ᾿Αχαὰβ τὸν ᾿Ηλιού, καὶ εἶπεν ᾿Αχαὰβ πρὸς ᾿Ηλιού· εἰ σὺ εἶ αὐτὸς ὁ διαστρέφων τὸν ᾿Ισραήλ;

¹⁸καὶ εἶπεν ᾿Ηλιού· οὐ διαστρέφω τὸν ᾿Ισραήλ, ὅτι ἀλλ᾿ ἢ σὺ καὶ οἶκος τοῦ πατρός σου ἐν τῷ καταλιμπάνειν ὑμᾶς τὸν Κύριον Θεὸν ὑμῶν καὶ ἐπορεύθης ὀπίσω τῶν Βααλίμ.

¹⁹καὶ νῦν ἀπόστειλον, συνάθροισον πρός με πάντα ᾿Ισραὴλ εἰς ὄρος τὸ Καρμήλιον καὶ τοὺς προφήτας τῆς αἰσχύνης τετρακοσίους καὶ πεντήκοντα καὶ τοὺς προφήτας τῶν ἀλσῶν τετρακοσίου ἐσθίοντας τράπεζαν ᾿Ιεζάβελ.

²⁰καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αχαὰβ εἰς πάντα ᾿Ισραὴλ καὶ ἐπισυνήγαγε πάντας τοὺς προφήτας εἰς ὄρος τὸ Καρμήλιον.

²¹καὶ προσήγαγεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς πάντας, καὶ εἶπεν αὐτοῖς ᾿Ηλιού· ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾿ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις; εἰ ἔστι Κύριος ὁ Θεός, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ· εἰ δὲ ὁ Βάαλ, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ. καὶ οὐκ ἀπεκρίθη ὁ λαὸς λόγον.

²²καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς τὸν λαόν· ἐγὼ ὑπολέλειμμαι προφήτης τοῦ Κυρίου μονώτατος, καὶ οἱ προφῆται τοῦ Βάαλ τετρακόσιοι καὶ πεντήκοντα ἄνδρες, καὶ οἱ προφῆται τοῦ ἄλσους τετρακόσιοι·

²³δότωσαν ἡμῖν δύο βόας, καὶ ἐκλεξάσθωσαν ἑαυτοῖς τὸν ἕνα καὶ μελισάτωσαν καὶ ἐπιθέτωσαν ἐπὶ τῶν ξύλων καὶ πῦρ μὴ ἐπιθέτωσαν, καὶ ἐγὼ ποιήσω τὸν βοῦν τὸν ἄλλον, καὶ πῦρ οὐ μὴ ἐπιθῶ.

²⁴καὶ βοᾶτε ἐν ὀνόματι θεῶν ὑμῶν, καὶ ἐγὼ ἐπικαλέσομαι ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου, καὶ ἔσται ὁ θεὸς ὃς ἐὰν ἐπακούσῃ ἐν πυρί, οὗτος Θεός. καὶ ἀπεκρίθησαν πᾶς ὁ λαὸς καὶ εἶπον· καλὸν τὸ ρῆμα, ὃ ἐλάλησας.

²⁵καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ τοῖς προφήταις τῆς αἰσχύνης· ἐκλέξασθε ἑαυτοῖς τὸν μόσχον τὸν ἕνα καὶ ποιήσατε πρῶτοι, ὅτι πολλοὶ ὑμεῖς, καὶ ἐπικαλέσασθε ἐν ὀνόματι θεοῦ ὑμῶν καὶ πῦρ μὴ ἐπιθῆτε.

²⁶καὶ ἔλαβον τὸν μόσχον καὶ ἐποίησαν καὶ ἐπεκαλοῦντο ἐν ὀνόματι τοῦ Βάαλ ἐκ πρωΐθεν ἕως μεσημβρίας καὶ εἶπον· ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ Βάαλ, ἐπάκουσον ἡμῶν· καὶ οὐκ ἦν φωνὴ καὶ οὐκ ἦν ἀκρόασις· καὶ διέτρεχον ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου, οὗ ἐποίησαν.

²⁷καὶ ἐγένετο μεσημβρία καὶ ἐμυκτήρισεν αὐτοὺς ᾿Ηλιοὺ ὁ Θεσβίτης καὶ εἶπεν· ἐπικαλεῖσθε ἐν φωνῇ μεγάλῃ, ὅτι θεός ἐστιν, ὅτι ἀδολεσχία αὐτῷ ἐστι, καὶ ἅμα μή ποτε χρηματίζει αὐτός, ἢ μή ποτε καθεύδει αὐτός, καὶ ἐξαναστήσεται.

²⁸καὶ ἐπεκαλοῦντο ἐν φωνῇ μεγάλῃ καὶ κατετέμνοντο κατὰ τὸν ἐθισμὸν αὐτῶν ἐν μαχαίραις καὶ σειρομάσταις ἕως ἐκχύσεως αἵματος ἐπ᾿ αὐτούς·

²⁹καὶ ἐπροφήτευον ἕως οὗ παρῆλθε τὸ δειλινόν. καὶ ἐγένετο ὡς ὁ καιρὸς τοῦ ἀναβῆναι τὴν θυσίαν καὶ οὐκ ἦν φωνή. καὶ ἐλάλησεν ᾿Ηλιοὺ ὁ Θεσβίτης πρὸς τοὺς προφήτας τῶν προσοχθισμάτων λέγων· μετάστητε ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἐγὼ ποιήσω τὸ ὁλοκαύτωμά μου. καὶ μετέστησαν, καὶ ἀπῆλθον.

³⁰καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς τὸν λαόν· προσαγάγετε πρός με· καὶ προσήγαγε πᾶς ὁ λαὸς πρὸς αὐτόν.

³¹καὶ ἔλαβεν ᾿Ηλιοὺ δώδεκα λίθους κατὰ ἀριθμὸν φυλῶν τοῦ ᾿Ισραήλ, ὡς ἐλάλησε Κύριος πρὸς αὐτὸν λέγων· ᾿Ισραὴλ ἔσται τὸ ὄνομά σου.

³²καὶ ᾠκοδόμησε τοὺς λίθους ἐν ὀνόματι Κυρίου καὶ ἰάσατο τὸ θυσιαστήριον τὸ κατεσκαμμένον, καὶ ἐποίησε θάλασσαν χωροῦσαν δύο μετρητὰς σπέρματος κυκλόθεν τοῦ θυσιαστηρίου.

³³καὶ ἐστοίβασε τὰς σχίδακας ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, ὃ ἐποίησε, καὶ ἐμέλισε τὸ ὁλοκαύτωμα καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὰς σχίδακας καὶ ἐστοίβασεν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον καὶ εἶπε· λάβετέ μοι τέσσαρας ὑδρίας ὕδατος καὶ ἐπιχέετε ἐπὶ τὸ ὁλοκαύτωμα καὶ ἐπὶ τὰς σχίδακας· καὶ ἐποίησαν οὕτως.

³⁴καὶ εἶπε· δευτερώσατε· καὶ ἐδευτέρωσαν. καὶ εἶπε· τρισσώσατε· καὶ ἐτρίσσευσαν.

³⁵καὶ διεπορεύετο τὸ ὕδωρ κύκλῳ τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ τὴν θάλασσαν ἔπλησαν ὕδατος.

³⁶καὶ ἀνεβόησεν ᾿Ηλιοὺ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Κύριε ὁ Θεὸς ῾Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ισραήλ, ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί, καὶ γνώτωσαν πᾶς ὁ λαὸς οὗτος ὅτι σὺ εἶ Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ καὶ ἐγὼ δοῦλός σου καὶ διὰ σὲ πεποίηκα τὰ ἔργα ταῦτα.

³⁷ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου ἐν πυρί, καὶ γνώτω ὁ λαὸς οὗτος, ὅτι σὺ εἶ Κύριος ὁ Θεὸς καὶ σὺ ἔστρεψας τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου ὀπίσω.

³⁸καὶ ἔπεσε πῦρ παρὰ Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰς σχίδακας καὶ τὸ ὕδωρ τὸ ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ τοὺς λίθους καὶ τὸν χοῦν ἐξέλειξε τὸ πῦρ.

³⁹καὶ ἔπεσε πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ εἶπον· ἀληθῶς Κύριος ὁ Θεός, αὐτὸς ὁ Θεός.

⁴⁰καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς τὸν λαόν· συλλάβετε τοὺς προφήτας τοῦ Βάαλ, μηδεὶς σωθήτω ἐξ αὐτῶν· καὶ συνέλαβον αὐτούς, καὶ κατάγει αὐτοὺς ᾿Ηλιοὺ εἰς τὸν χειμάρρουν Κισσῶν καὶ ἔσφαξεν αὐτοὺς ἐκεῖ.

⁴¹Καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ τῷ ᾿Αχαάβ· ἀνάβηθι καὶ φάγε καὶ πίε, ὅτι φωνὴ τῶν ποδῶν τοῦ ὑετοῦ.

⁴²καὶ ἀνέβη ᾿Αχαὰβ τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν, καὶ ᾿Ηλιοὺ ἀνέβη ἐπὶ τὸν Κάρμηλον καὶ ἔκυψεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἔθηκε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀνὰ μέσον τῶν γονάτων αὐτοῦ.

⁴³καὶ εἶπε τῷ παιδαρίῳ αὐτοῦ· ἀνάβηθι καὶ ἐπίβλεψον ὁδὸν τῆς θαλάσσης. καὶ ἐπέβλεψεν τὸ παιδάριον καὶ εἶπεν· οὐκ ἔστιν οὐθέν. καὶ εἶπεν ᾿Ηλιού· καὶ σὺ ἐπίστρεψον ἑπτάκις·

⁴⁴καὶ ἐπέστρεψε τὸ παιδάριον ἑπτάκις. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑβδόμῳ καὶ ἰδοὺ νεφέλη μικρὰ ὡς ἴχνος ἀνδρὸς ἀνάγουσα ὕδωρ· καὶ εἶπεν· ἀνάβηθι καὶ εἶπον τῷ ᾿Αχαάβ· ζεῦξον τὸ ἅρμα σου καὶ κατάβηθι, μὴ καταλάβῃ σε ὁ ὑετός.

⁴⁵καὶ ἐγένετο ἕως ὧδε καὶ ὧδε καὶ ὁ οὐρανὸς συνεσκότασε νεφέλαις καὶ πνεύματι, καὶ ἐγένετο ὑετὸς μέγας· καὶ ἔκλαιε καὶ ἐπορεύετο ᾿Αχαὰβ ἕως ᾿Ιεζράελ.

⁴⁶καὶ χεὶρ Κυρίου ἐπὶ τὸν ᾿Ηλιού, καὶ συνέσφιξε τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἔτρεχεν ἔμπροσθεν ᾿Αχαὰβ ἕως ᾿Ιεζράελ.

¹And it came to pass after many days, that the word of the Lord came to Eliu in the third year, saying, Go, and appear before Achaab, and I will bring rain upon the face of the earth.

²And Eliu went to appear before Achaab: and the famine [as] severe in Samaria.

³And Achaab called Abdiu the steward. Now Abdiu feared the Lord greatly.

⁴And it came to pass when Jezabel smote the prophets of the Lord, that Abdiu took a hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.

⁵And Achaab said to Abdiu, Come, and let us go through the land, and to the fountains of water, and to the brooks, if by any means we may find grass, and may save the horses and mules, and so they will not perish from the tents.

⁶And they made a division of the way between them to pass through it: Achaab went one way, and Abdiu went by another way alone.

⁷And Abdiu was alone in the way; and Eliu came alone to meet him: and Abdiu hasted, and fell upon his face, and said, My lord Eliu, art thou [indeed] he?

⁸And Eliu said to him, I [am]: go say to thy master, Behold, Eliu [is here].

⁹And Abdiu said, What sin have I committed, that thou givest thy servant into the hand of Achaab to slay me?

¹⁰[As] the Lord thy God lives, there is not a nation or kingdom, whither my lord has not sent to seek thee; and if they said, He is not [here], then has he set fire to the kingdom and its territories, because he has not found thee.

¹¹And now thou sayest, Go, tell thy lord, Behold, Eliu [is here].

¹²And it shall come to pass when I shall have departed from thee, that the Spirit of the Lord shall carry thee to a land which I know not, and I shall go in to tell the matter to Achaab, and he will not find thee and will slay me: yet thy servant fears the Lord from his youth.

¹³Has it not been told to thee my lord, what I did when Jezabel slew the prophets of the Lord, that I hid a hundred men of the prophets of the Lord, by fifty in a cave, and fed them with bread and water?

¹⁴And now thou sayest to me, Go, say to thy master, Behold, Eliu [is here]: and he shall slay me.

¹⁵And Eliu said, [As] the Lord of Hosts before whom I stand lives, to-day I will appear before him.

¹⁶And Abdiu went to meet Achaab, and told him: an Achaab hasted forth, and went to meet Eliu.

¹⁷And it came to pass when Achaab saw Eliu, that Achaab said to Eliu, Art thou he that perverts Israel?

¹⁸And Eliu said, I do not pervert Israel; but it is thou and thy father’s house, in that ye forsake the Lord your God, and thou hast gone after Baalim.

¹⁹And now send, gather to me all Israel to mount Carmel, and the prophets of shame four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, that eat [at] Jezabel’s table.

²⁰And Achaab sent to all Israel, and gathered all the prophets to mount Carmel.

²¹And Eliu drew near to them all: and Eliu said to them, How long wilt ye halt on both feet? if the Lord be God, follow him; but if Baal, follow him. And the people answered not a word.

²²And Eliu said to the people, I am left, the only one prophet of the Lord; and the prophets of Baal [are] four hundred and fifty men, and the prophets of the groves four hundred.

²³Let them give us two oxen, and let them choose one for themselves, and cut it in pieces, and lay it on the wood, and put no fire [on] the wood: and I will dress the other bullock, and put on no fire.

²⁴And do ye call loudly on the name of your gods, and I will call on the name of the Lord my God, and it shall come to pass that the God who shall answer by fire, he [is] God. And all the people answered and said, The word which thou hast spoken [is] good.

²⁵And Eliu said to the prophets of shame, Choose to yourselves one calf, and dress it first, for ye [are] many; and call ye on the name of your god; but apply no fire.

²⁶And they took the calf and drest it, and called on the name of Baal from morning till noon, and said, hear us, O Baal, hear us. And there was no voice, neither was there hearing, and they ran up and down on the altar which they [had] made.

²⁷And it was noon, and Eliu the Thesbite mocked them, and said, Call with a loud voice, for he is a god; for he is meditating, or else perhaps he is engaged in business, or perhaps he is asleep, and is to be awaked.

²⁸And they cried with a loud voice, and cut themselves according to their custom with knives and lancets until the blood gushed out upon them.

²⁹And they prophesied until the evening came; and it came to pass as it was the time of the offering of the sacrifice, that Eliu the Thesbite spoke to the prophets of the abominations, saying, Stand by for the present, and I will offer my sacrifice. And they stood aside and departed.

³⁰And Eliu said to the people, Come near to me. And all the people came near to him.

³¹And Eliu took twelve stones, according to the number of the tribes of Israel, as the Lord spoke to him, saying, Israel shall be thy name.

³²And he built up the stones in the name of the Lord, and repaired the altar that had been broken down; and he made a trench that would hold two measures of seed round about the altar.

³³And he piled the cleft wood on the altar which he [had] made, and divided the whole-burnt-offering, and laid [it] on the wood, and laid [it] in order on the altar, and said, Fetch me four pitchers of water, and pour [it] on the whole-burnt-offering, and on the wood. And they did so.

³⁴And he said, Do it the second time. And they did it the second time. And he said, Do it the third time. And they did it the third time.

³⁵And the water ran round about the altar, and they filled the trench with water.

³⁶And Eliu cried aloud to the heaven, and said, Lord God of Abraam, and Isaac, and Israel, answer me, O Lord, answer me this day by fire, and let all this people know that thou art the Lord, the God of Israel, and I [am] thy servant, and for thy sake I have wrought these works.

³⁷Hear me, O Lord, hear me, and let this people know that thou art the Lord God, and thou hast turned back the heart of this people.

³⁸Then fire fell from the Lord out of heaven, and devoured the whole-burnt-offerings, and the wood and the water that was in the trench, and the fire licked up the stones and the earth.

³⁹And all the people fell upon their faces, and said, Truly the Lord [is] God; he [is] God.

⁴⁰And Eliu said to the people, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them; and Eliu brings them down to the brook Kisson, and he slew them there.

⁴¹And Eliu said to Achaab, Go up, and eat and drink, for [there is] a sound of the coming of rain.

⁴²And Achaab went up to eat and to drink; and Eliu went up to Carmel, and stooped to the ground, and put his face between his knees,

⁴³and said to his servant, Go up, and look toward the sea. And the servant looked, and said, There is nothing: and Eliu said, Do thou then go again seven times.

⁴⁴And the servant went again seven times: and it came to pass at the seventh time, that, behold, a little cloud like the sole of a man’s foot brought water; and he said, Go up, and say to Achaab, make ready thy chariot, and go down, lest the rain overtake thee.

⁴⁵And it came to pass in the meanwhile, that the heaven grew black with clouds and wind, and there was a great rain. And Achaab wept, and went to Jezrael.

⁴⁶And the hand of the Lord [was] upon Eliu, and he girt up his loins, and ran before Achaab to Jezrael.