Yeşaya 14

¹Ve Rab Yakup a merhamet edecek ve yine İsrail i seçecek, onlar kendi topraklarında rahata kavuşacaklar; topluluğa katılan yabancılar da onlara eklenecek ve Yakup un soyuna bağlanacaklar.

²Uluslar onları alıp kendi yurtlarına götürecekler; Tanrı nın toprağında onları kendilerine köle ve cariye olarak miras edinecekler ve orada çoğalacaklar. Kendilerini tutsak edenler tutsak olacak, kendilerine egemen olanlar ise egemenlik altına alınacaklar.

³Ve o gün geldiğinde Rab seni acından, öfkenden ve onlara etmek zorunda kaldığın o ağır kölelikten kurtarıp rahata kavuşturacak.

⁴Babil kralına karşı bu ağıtı yakacak ve o gün şöyle diyeceksin: "Zorba haraççı nasıl da sustu, o angaryacı görevli nasıl da duruldu!

⁵Rab günahkarların boyunduruğunu, egemenlerin boyunduruğunu kırdı.

⁶Uluslara öfkeyle, amansız darbelerle vuran, ulusları esirgemeyen bir gazap darbesiyle döven o güç, şimdi güven içinde rahata kavuştu.

⁷Bütün yeryüzü sevinçle haykırıyor.

⁸Lübnan ın ağaçları ve Lübnan sedirleri bile senin haline seviniyor; 'Sen yere serildiğinden beri,' diyorlar, 'bizi kesmeye gelen yok.'

⁹Aşağıdaki ölüler diyarı seni karşılamak için hareketlendi; yeryüzünün tüm eski önderlerini, o devleri senin için uyandırdı, ulusların bütün krallarını tahtlarından ayağa kaldırdı.

¹⁰Hepsi sana seslenip şöyle diyecekler: 'Sen de bizim gibi esir edildin, bizimle aynı hesaba katıldın!'

¹¹Görkemin de, o büyük şenliğin de ölüler diyarına indirildi; altında çürüme yatak olacak, örtün de kurtçuklar olacak.

¹²Ey sabahın erken saatlerinde doğan parlak yıldız, gökten nasıl da düştün! Bütün uluslara buyruklar gönderen sen, nasıl da yere çalındın!

¹³İçinden derdin ki: 'Göklere çıkacağım, tahtımı Tanrı nın yıldızlarının üzerine kuracağım; kuzeydeki o yüce dağda, ilahların toplandığı o ulu dağda oturacağım.

¹⁴Bulutların üstüne çıkacak, Kendimi Yüce Olan a eşit kılacağım.'

¹⁵Oysa şimdi ölüler diyarına, yerin en derin temellerine indirileceksin.

¹⁶Seni görenler şaşkınlıkla bakacak, senin üzerine düşünüp şöyle diyecekler: 'Yeryüzünü sarsan, kralları titreten adam bu mu?

¹⁷Dünyayı çöle çeviren, kentlerini yerle bir eden, tutsaklarını sürgünden salıvermeyen adam bu mu?'

¹⁸Ulusların bütün kralları onurla uyuyor, her biri kendi mezarında.

¹⁹Sen ise kılıçla deşilip ölüler diyarına inenlerin, ayak altında çiğnenen bir ceset gibi çok sayıda ölünün arasında, iğrenç bir leş gibi dağlara atıldın; kana bulanmış bir giysi nasıl temiz sayılmazsa,

²⁰sen de öyle temiz sayılmayacaksın; çünkü ülkemi mahvettin, halkımı katlettin. Ey kötü soy, sonsuz zaman boyunca bir daha asla kalmayacaksın!

²¹Babalarının günahları yüzünden çocuklarını boğazlanmaya hazırlayın; öyle ki, bir daha kalkıp yeryüzünü miras edinmesinler ve dünyayı savaşlarla doldurmasınler."

²²"Onlara karşı harekete geçeceğim" diyor Orduların Rabbi, "Babil in adını, geride kalanlarını ve soyunu yok edeceğim" diyor Rab.

²³"Babil i kirpilerin yurdu yapacak, onu yıkım için bir çamur çukuruna çevireceğim."

²⁴Orduların Rabbi şöyle ant içti: "Söylediğim gibi olacak, tasarladığım gibi gerçekleşecek.

²⁵Asurluları kendi ülkemde yok edeceğim, onları dağlarımda ayak altında çiğneyeceğim; boyundurukları halkımın üzerinden kalkacak, o görkemli yük omuzlarından alınacak."

²⁶Bütün yeryüzü için alınan karar budur; bütün uluslara karşı kalkmış olan el budur.

²⁷Kutsal Tanrı karar verdi mi, kim O nu engelleyebilir? O nun kalkmış elini kim geri çevirebilir?

²⁸Kral Ahaz ın öldüğü yıl bu bildiri geldi:

²⁹"Ey Filistliler, size vuran değnek kırıldı diye sevinmeyin; çünkü yılanın soyundan engerek yavruları çıkacak, onların ürünü ise uçan yılanlar olacak.

³⁰Yoksullar O nun sayesinde beslenecek, muhtaçlar barış içinde yatacak; ama senin soyunu kıtlıkla öldüreceğim, geride kalanlarını da o yok edecek.

³¹Feryat edin ey kent kapıları! Haykırın ey sarsılmış kentler! Ey Filistliler, hepiniz eriyip yok olun! Çünkü kuzeyden bir duman yükseliyor ve o ordudan geri kalan tek bir kişi bile yok."

³²Peki, ulusların krallarına ne yanıt verilecek? "Rab Siyon un temelini attı, halkının mazlumları O nun sayesinde kurtulacak" denecek.

¹ΚΑΙ ἐλεήσει Κύριος τὸν ᾿Ιακὼβ καὶ ἐκλέξεται ἔτι τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ ἀναπαύσονται ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν, καὶ ὁ γειώρας προστεθήσεται πρὸς αὐτοὺς καὶ προστεθήσεται πρὸς τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ,

²καὶ λήψονται αὐτοὺς ἔθνη καὶ εἰσάξουσιν εἰς τὸν τόπον αὐτῶν, καὶ κατακληρονομήσουσι καὶ πληθυνθήσονται ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ Θεοῦ εἰς δούλους καὶ δούλας· καὶ ἔσονται αἰχμάλωτοι οἱ αἰχμαλωτεύσαντες αὐτούς, καὶ κυριευθήσονται οἱ κυριεύσαντες αὐτῶν.

³Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀναπαύσει σε Κύριος ἀπὸ τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ θυμοῦ σου καὶ τῆς δουλείας σου τῆς σκληρᾶς, ἧς ἐδούλευσας αὐτοῖς.

⁴καὶ λήψη τὸν θρῆνον τοῦτον ἐπὶ τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη· πῶς ἀναπέπαυται ὁ ἀπαιτῶν καὶ ἀναπέπαυται ὁ ἐπισπουδαστής;

⁵συνέτριψε Κύριος τὸν ζυγὸν τῶν ἁμαρτωλῶν, τὸν ζυγὸν τῶν ἀρχόντων·

⁶πατάξας ἔθνος θυμῷ, πληγῇ ἀνιάτῳ, παίων ἔθνος πληγὴν θυμοῦ, ἣ οὐκ ἐφείσατο, ἀνεπαύσατο πεποιθώς.

⁷πᾶσα ἡ γῆ βοᾷ μετ᾿ εὐφροσύνης,

⁸καὶ τὰ ξύλα τοῦ λιβάνου εὐφράνθησαν ἐπὶ σοὶ καὶ ἡ κέδρος τοῦ Λιβάνου· ἀφ᾿ οὗ σὺ κεκοίμησαι, οὐκ ἀνέβη ὁ κόπτων ἡμᾶς.

⁹ὁ ᾅδης κάτωθεν ἐπικράνθη συναντήσας σοι, συνηγέρθησάν σοι πάντες οἱ γίγαντες οἱ ἄρξαντες τῆς γῆς, οἱ ἐγείραντες ἐκ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντας βασιλεῖς ἐθνῶν.

¹⁰πάντες ἀποκριθήσονται καὶ ἐροῦσί σοι· καὶ σὺ ἑάλως, ὥσπερ καὶ ἡμεῖς, ἐν ἡμῖν δὲ κατελογίσθης.

¹¹κατέβη εἰς ᾅδου ἡ δόξα σου, ἡ πολλὴ εὐφροσύνη σου· ὑποκάτω σου στρώσουσι σῆψιν, καὶ τὸ κατακάλυμμά σου σκώληξ.

¹²πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; συνετρίβη εἰς τὴν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη.

¹³σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν,

¹⁴ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ.

¹⁵νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς.

¹⁶οἱ ἰδόντες σε θαυμάσονται ἐπὶ σοὶ καὶ ἐροῦσιν· οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γῆν, ὁ σείων βασιλεῖς;

¹⁷ὁ θεὶς τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον καὶ τὰς πόλεις αὐτοῦ καθεῖλε, τοὺς ἐν ἐπαγωγῇ οὐκ ἔλυσε.

¹⁸πάντες οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἐκοιμήθησαν ἐν τιμῇ, ἄνθρωπος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ·

¹⁹σὺ δὲ ῥιφήσῃ ἐν τοῖς ὄρεσιν ὡς νεκρὸς ἐβδελυγμένος μετὰ πολλῶν τεθνηκότων ἐκκεκεντημένων μαχαίραις, καταβαινόντων εἰς ᾅδου. ὃν τρόπον ἱμάτιον ἐν αἵματι πεφυρμένον οὐκ ἔσται καθαρόν,

²⁰οὕτως οὐδὲ σὺ ἔσῃ καθαρός, διότι τὴν γῆν μου ἀπώλεσας καὶ τὸν λαόν μου ἀπέκτεινας· οὐ μὴ μείνῃς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, σπέρμα πονηρόν.

²¹ἑτοίμασον τὰ τέκνα σου σφαγῆναι ταῖς ἁμαρτίαις τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ἵνα μὴ ἀναστῶσι καὶ κληρονομήσωσι τὴν γῆν καὶ ἐμπλήσωσιν τὴν γῆν πολέμων.

²²Καὶ ἐπαναστήσομαι αὐτοῖς, λέγει Κύριος σαβαώθ, καὶ ἀπολῶ αὐτῶν ὄνομα καὶ κατάλειμμα καὶ σπέρμα - τάδε λέγει Κύριος -

²³καὶ θήσω τὴν Βαβυλωνίαν ἔρημον, ὥστε κατοικεῖν ἐχίνους, καὶ ἔσται εἰς οὐδέν· καὶ θήσω αὐτὴν πηλοῦ βάραθρον εἰς ἀπώλειαν.

²⁴τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· ὃν τρόπον εἴρηκα, οὕτως ἔσται, καὶ ὃν τρόπον βεβούλευμαι, οὕτως μενεῖ,

²⁵τοῦ ἀπολέσαι τοὺς ᾿Ασσυρίους ἀπὸ τῆς γῆς τῆς ἐμῆς καὶ ἀπὸ τῶν ὀρέων μου, καὶ ἔσονται εἰς καταπάτημα, καὶ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ ζυγὸς αὐτῶν, καὶ τὸ κῦδος αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὤμων ἀφαιρεθήσεται.

²⁶αὕτη ἡ βουλή, ἣν βεβούλευται Κύριος ἐπὶ τὴν ὅλην οἰκουμένην, καὶ αὕτη ἡ χεὶρ ἡ ὑψηλὴ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη.

²⁷ἃ γὰρ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει;

²⁸Τοῦ ἔτους, οὗ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς ῎Αχαζ, ἐγενήθη τὸ ρῆμα τοῦτο.

²⁹μὴ εὐφρανθείητε οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, συνετρίβη γὰρ ὁ ζυγὸς τοῦ παίοντος ὑμᾶς· ἐκ γὰρ σπέρματος ὄφεως ἐξελεύσεται ἔκγονα ἀσπίδων, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἐξελεύσονται ὄφεις πετόμενοι

³⁰καὶ βοσκηθήσονται πτωχοὶ δι᾿ αὐτοῦ, πτωχοὶ δὲ ἄνθρωποι ἐπὶ εἰρήνης ἀναπαύσονται· ἀνελεῖ δὲ λιμῷ τὸ σπέρμα σου καὶ τὸ κατάλειμμά σου ἀνελεῖ.

³¹ὀλολύξατε, πύλαι πόλεων, κεκραγέτωσαν πόλεις τεταραγμέναι, οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, ὅτι ἀπὸ Βορρᾶ καπνὸς ἔρχεται, καὶ οὐκ ἔστι τοῦ εἶναι.

³²καὶ τί ἀποκριθήσονται βασιλεῖς ἐθνῶν; ὅτι Κύριος ἐθεμελίωσε Σιών, καὶ δι᾿ αὐτοῦ σωθήσονται οἱ ταπεινοὶ τοῦ λαοῦ.

¹And the Lord will have mercy on Jacob, and will yet choose Israel, and they shall rest on their land: and the stranger shall be added to them, yea, shall be added to the house of Jacob.

²And the Gentiles shall take them, and bring them into their place: and they shall inherit them, and they shall be multiplied upon the land for servants and handmaidens: and they that took them captives shall become captives [to them]; and they that had lordship over them shall be under [their] rule.

³And it shall come to pass in that day, [that] the Lord shall give thee rest from thy sorrow and vexation, [and from] thy hard servitude wherein thou didst serve them.

⁴And thou shalt take up this lamentation against the king of Babylon, How has the extortioner ceased, and the taskmaster ceased!

⁵The Lord has broken the yoke of sinners, the yoke of princes.

⁶Having smitten a nation in wrath, with an incurable plague, smiting a nation with a wrathful plague, which spared [them] not, he rested in quiet.

⁷All the earth cries aloud with joy:

⁸the trees also of Libanus rejoice against thee, and the cedar of Libanus, [saying], From the time that thou hast been laid low, no one has come up to cut us down.

⁹Hell from beneath is provoked to meet thee: all the great ones that have ruled over the earth have risen up together against thee, they that have raised up from their thrones all the kings of the nations.

¹⁰All shall answer and say to thee, Thou also hast been taken, even as we; and thou art numbered amongst us.

¹¹Thy glory has come down to Hades, and thy great mirth: under thee they shall spread corruption, and the worm shall be thy covering.

¹²How has Lucifer, that rose in the morning, fallen from heaven! He that sent [orders] to all the nations is crushed to the earth.

¹³But thou saidst in thine heart, I will go up to heaven, I will set my throne above the stars of heaven: I will sit on a lofty mount, on the lofty mountains toward the north:

¹⁴I will go up above the clouds: I will be like the Most High.

¹⁵But now thou shalt go down to hell, even to the foundations of the earth.

¹⁶They that see thee shall wonder at thee, and say, This is the man that troubled the earth, that made kings to shake;

¹⁷that made the whole world desolate, and destroyed its cities; he loosed not those who were in captivity.

¹⁸All the kings of the nations lie in honour, [every] man in his house.

¹⁹But thou shalt be cast forth on the mountains, as a loathed carcase, with many dead who have been pierced with swords, going down to the grave.

²⁰As a garment defiled with blood shall not be pure, so neither shalt thou be pure; because thou hast destroyed my land, and hast slain my people: thou shalt not endure for ever,-- [thou] an evil seed.

²¹Prepare thy children to be slain for the sins of their father; that they arise not, and inherit the earth, nor fill the earth with wars.

²²And I will rise up against them, saith the Lord of hosts, and I will destroy their name, and remnant, and seed: thus saith the Lord.

²³And I will make the region of Babylon desert, so that hedgehogs shall dwell [there], and it shall come to nothing: and I will make it a pit of clay for destruction.

²⁴Thus saith the Lord of hosts, As I have said, so it shall be: and as I have purposed, so [the matter] shall remain:

²⁵[even] to destroy the Assyrians upon my land, and upon my mountains: and they shall be for trampling; and their yoke shall be taken away from them, and their glory shall be taken away from their shoulders.

²⁶This is the purpose which the Lord has purposed upon the whole earth: and this the hand that is uplifted against all the nations.

²⁷For what the Holy God has purposed, who shall frustrate? and who shall turn back his uplifted hand?

²⁸In the year in which king Achaz died this word came.

²⁹Rejoice not, all ye Philistines, because the yoke of him that smote you is broken: for out of the seed of the serpent shall come forth the young asps, and their young shall come forth flying serpents,

³⁰And the poor shall be fed by him, and poor men shall rest in peace: but he shall destroy thy seed with hunger, and shall destroy thy remnant.

³¹Howl, ye gates of cities; let the cities be troubled and cry, [even] all the Philistines: for smoke is coming from the north, and there is no [possibility] of living.

³²And what shall the kings of the nations answer? That the Lord has founded Sion, and by him the poor of the people shall be saved.