1. Tarihler 17

¹Davut kendi sarayına yerleştiğinde Peygamber Natan'a, "Bak, ben sedir ağacından bir evde oturuyorum, oysa Rab'bin Antlaşma Sandığı deriden örtülerin altında duruyor" dedi.

²Natan Davut'a, "Ruhunda olan her şeyi yap, çünkü Tanrı seninledir" diye karşılık verdi.

³Ve o gece Rab'bin sözü Natan'a geldi:

⁴"Git ve kulum Davut'a şöyle de: 'Rab şöyle diyor: Oturmam için bana tapınağı sen kurmayacaksın.

⁵Çünkü İsrail'i çıkardığım günden bu güne dek bir evde oturmadım; bir çadırda ve bir örtü altında bulundum.

⁶Bütün İsrail ile birlikte gezdiğim yerlerin herhangi birinde, halkımı gütmesini buyurduğum İsrail kabilelerinden birine hiç, "Neden bana sedir ağacından bir ev yapmadınız?" dedim mi?'

⁷Şimdi kulum Davut'a şöyle diyeceksin: 'Her Şeye Gücü Yeten Rab şöyle diyor: Halkım İsrail'e önder olasın diye seni ağıldan, sürülerin arkasından aldım.

⁸Her nereye gittiysen seninle oldum, önündeki bütün düşmanlarını tamamen yok ettim. Yeryüzünün büyük adamlarının adı gibi sana da büyük bir ad yapacağım.

⁹Halkım İsrail için bir yer sağlayıp onları oraya dikeceğim. Kendi yerlerinde yurtlanacaklar, bir daha kaygılanmayacaklar. Kötülük evlatları, başlangıçta olduğu gibi,

¹⁰ve halkım İsrail'in üzerine hakimler atadığım günlerden beri onlara bir daha boyun eğdiremeyecekler. Bütün düşmanlarını dize getirdim; seni büyüteceğim ve Rab senin için bir ev kuracak.

¹¹Günlerin tamamlanıp atalarına kavuştuğunda, senden sonra kendi soyundan birini, senin bağrından çıkanı ortaya çıkaracak ve onun krallığını pekiştireceğim.

¹²Benim için bir tapınak kuracak olan odur; ben de onun tahtını sonsuza dek sarsılmaz kılacağım.

¹³Ben ona baba olacağım, o da bana oğul olacak. Senden öncekilerden esirgediğim merhametimi ondan esirgemeyeceğim.

¹⁴Onu sonsuza dek kendi evimde ve onun krallığında sarsılmaz kılacağım; onun tahtı sonsuza dek doğrultulmuş kalacaktır."

¹⁵Natan bütün bu sözleri ve bu görümü olduğu gibi Davut'a aktardı.

¹⁶Bunun üzerine Kral Davut gidip Rab'bin huzuruna oturdu ve şöyle dedi: "Ben kimim, ey Rab Tanrı, ailem nedir ki beni sonsuza dek sevdin?

¹⁷Ey Tanrı, bu senin gözünde küçük bir şeymiş gibi, kulunun soyunun geleceği hakkında da konuştun. Beni bir insanın görümü gibi süzdün ve beni yücelttin, ey Rab Tanrı!

¹⁸Onurlandırılmak için Davut sana daha ne söyleyebilir? Sen kulunu yakından tanırsın.

¹⁹Kendi yüreğine göre bütün bu büyüklüğü gerçekleştirdin.

²⁰Ey Rab, kulaklarımızla duyduğumuz her şeye göre senin gibisi yoktur ve senden başka Tanrı yoktur.

²¹Yeryüzünde senin halkın İsrail gibi başka bir ulus var mı? Tanrı, kendisi için bir halk kurtarmak, büyük ve görkemli bir ad edinmek, Mısır'dan kurtardığın halkının önünden ulusları kovmak için ona yol gösterdi.

²²Halkın İsrail'i sonsuza dek kendi halkın yaptın; sen de, ey Rab, onların Tanrısı oldun.

²³Ve şimdi, ey Rab, kulun ve onun soyu hakkında verdiğin söz sonsuza dek geçerli olsun; söylediğin gibi yap.

²⁴Öyle ki, sözün gerçekleşsin ve adın sonsuza dek yüceltilerek, "Rab, Rab, İsrail'in Her Şeye Gücü Yeten Tanrısı'dır" denilsin; kulun Davut'un soyu da senin huzurunda sarsılmasın.

²⁵Çünkü sen, ey Tanrım Rab, kulunun kulağına onun için bir soy kuracağını açıkladın. Bu yüzden kulun senin huzurunda dua etme cesaretini buldu.

²⁶Ve şimdi, ey Rab, sen kendin Tanrı'sın ve kuluna bu güzel vaatlerde bulundun.

²⁷Şimdi kulunun soyunu lütfunla kutsamaya başla ki, senin huzurunda sonsuza dek sürsün. Çünkü sen, ey Rab, kutsadın ve sonsuza dek kutsansın."

¹ΚΑΙ ἐγένετο ὡς κατῴκησε Δαυὶδ ἐν οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Νάθαν τὸν προφήτην· ἰδοὺ ἐγὼ κατοικῶ ἐν οἴκῳ κεδρίνῳ, καὶ ἡ κιβωτὸς διαθήκης Κυρίου ὑποκάτω δέρρεων.

²καὶ εἶπε Νάθαν πρὸς Δαυίδ· πᾶν τὸ ἐν τῇ ψυχῇ σου ποίει, ὅτι Θεὸς μετὰ σοῦ.

³καὶ ἐγένετο ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς Νάθαν·

⁴πορεύου καὶ εἰπὸν πρὸς Δαυὶδ τὸν δοῦλόν μου· οὕτως εἶπε Κύριος· οὐ σὺ οἰκοδομήσεις μοι οἶκον τοῦ κατοικῆσαί με ἐν αὐτῷ·

⁵ὅτι οὐ κατῴκησα ἐν οἴκῳ ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἀνήγαγον τὸν ᾿Ισραήλ, ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ ἤμην ἐν σκηνῇ καὶ ἐν καλύμματι

⁶ἐν πᾶσιν, οἷς διῆλθον ἐν παντὶ ᾿Ισραήλ· εἰ λαλῶν ἐλάλησα πρὸς μίαν φυλὴν τοῦ ᾿Ισραήλ, οἷς ἐνετειλάμην τοῦ ποιμαίνειν τὸν λαόν μου λέγων, ὅτι οὐκ ᾠκοδομήσατέ μοι οἶκον κέδρινον.

⁷καὶ νῦν οὕτως ἐρεῖς τῷ δούλῳ μου Δαυίδ· τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ἐγὼ ἔλαβόν σε ἐκ τῆς μάνδρας ἐξόπισθεν τῶν ποιμνίων τοῦ εἶναι εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ·

⁸καὶ ἤμην μετὰ σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐπορεύθης, καὶ ἐξωλόθρευσα πάντας τοὺς ἐχθρούς σου ἀπὸ προσώπου σου καὶ ἐποίησά σοι ὄνομα κατὰ τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς.

⁹καὶ θήσομαι τόπον τῷ λαῷ μου ᾿Ισραὴλ καὶ καταφυτεύσω αὐτόν, καὶ κατασκηνώσει καθ᾿ ἑαυτὸν καὶ οὐ μεριμνήσει ἔτι, καὶ οὐ προσθήσει υἱὸς ἀδικίας τοῦ ταπεινῶσαι αὐτὸν καθὼς ἀπ᾿ ἀρχῆς

¹⁰καὶ ἀφ᾿ ἡμερῶν, ὦν ἔταξα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ, καὶ ἐταπείνωσα πάντας τοὺς ἐχθρούς σου, καὶ αὐξήσω σε, καὶ οἶκον οἰκοδομήσει σοι Κύριος.

¹¹καὶ ἔσται ὅταν πληρωθῶσιν ἡμέραι σου καὶ κοιμηθήσῃ μετὰ τῶν πατέρων σου, καὶ ἀναστήσω τὸ σπέρμα σου μετὰ σέ, ὃς ἔσται ἐκ τῆς κοιλίας σου, καὶ ἑτοιμάσω τὴν βασιλείαν αὐτοῦ·

¹²αὐτὸς οἰκοδομήσει μοι οἶκον, καὶ ἀνορθώσω τὸν θρόνον αὐτοῦ ἕως αἰῶνος.

¹³ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ἔσται μοι εἰς υἱόν· καὶ τὸ ἔλεός μου οὐκ ἀποστήσω ἀπ᾿ αὐτοῦ ὡς ἀπέστησα ἀπὸ τῶν ὄντων ἔμπροσθέν σου.

¹⁴καὶ πιστώσω αὐτὸν ἐν οἴκῳ μου καὶ ἐν βασιλείᾳ αὐτοῦ ἕως αἰῶνος, καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἔσται ἀνωρθωμένος ἕως αἰῶνος.

¹⁵κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ κατὰ πᾶσαν τὴν ὅρασιν ταύτην, οὕτως ἐλάλησε Νάθαν πρὸς Δαυίδ.

¹⁶καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι Κυρίου καὶ εἶπε· τίς εἰμι ἐγὼ Κύριε ὁ Θεός, καὶ τίς ὁ οἶκός μου, ὅτι ἠγάπησάς με ἕως αἰῶνος;

¹⁷καὶ ἐσμικρύνθη ταῦτα ἐνώπιόν σου, ὁ Θεός, καὶ ἐλάλησας ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ παιδός σου ἐκ μακρῶν καὶ ἐπεῖδές με ὡς ὅρασις τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὕψωσάς με, Κύριε ὁ Θεός.

¹⁸τί προσθήσει ἔτι Δαυὶδ πρός σε τοῦ δοξάσαι; καὶ σὺ τὸν δοῦλόν σου οἶδας.

¹⁹καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἐποίησας τὴν πᾶσαν μεγαλωσύνην.

²⁰Κύριε, οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι, καὶ οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ κατὰ πάντα, ὅσα ἠκούσαμεν ἐν ὠσὶν ἡμῶν.

²¹καὶ οὐκ ἔστιν ὡς ὁ λαός σου ᾿Ισραὴλ ἔθνος ἔτι ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ὡδήγησεν αὐτὸν ὁ Θεὸς τοῦ λυτρώσασθαι λαὸν ἑαυτῷ, τοῦ θέσθαι ἑαυτῷ ὄνομα μέγα καὶ ἐπιφανές, τοῦ ἐκβαλεῖν ἀπὸ προσώπου λαοῦ σου, οὓς ἐλυτρώσω ἐξ Αἰγύπτου, ἔθνη.

²²καὶ ἔδωκας τὸν λαόν σου ᾿Ισραὴλ σεαυτῷ λαὸν ἕως αἰῶνος, καὶ σύ, Κύριε, ἐγενήθης αὐτοῖς εἰς Θεόν.

²³καὶ νῦν, Κύριε, ὁ λόγος σου, ὃν ἐλάλησας πρὸς τὸν παῖδά σου καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, πιστωθήτω ἕως αἰῶνος. καὶ ποίησον καθὼς ἐλάλησας,

²⁴καὶ πιστωθήτω καὶ μεγαλυνθήτω τὸ ὄνομά σου ἕως αἰῶνος λεγόντων· Κύριε Κύριε, παντοκράτωρ Θεὸς ᾿Ισραήλ, καὶ ὁ οἶκος Δαυὶδ παιδός σου ἀνωρθωμένος ἐναντίον σου.

²⁵ὅτι σὺ Κύριος ὁ Θεός μου ἤνοιξας τὸ οὖς τοῦ παιδός σου τοῦ οἰκοδομῆσαι αὐτῷ οἶκον· διὰ τοῦτο εὗρεν ὁ παῖς σου τοῦ προσεύξασθαι κατὰ πρόσωπόν σου.

²⁶καὶ νῦν, Κύριε, σὺ εἶ αὐτὸς Θεὸς καὶ ἐλάλησας ἐπὶ τὸν δοῦλόν σου τὰ ἀγαθὰ ταῦτα·

²⁷καὶ νῦν ἦρξαι τοῦ εὐλογῆσαι τὸν οἶκον τοῦ παιδός σου τοῦ εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα ἐναντίον σου· ὅτι σύ, Κύριε, εὐλόγησας, καὶ εὐλόγησον εἰς τὸν αἰῶνα.

¹And it came to pass as David dwelt in his house, that David said to Nathan the prophet, Behold, I dwell in a house of cedar, but the ark of the covenant of the Lord [is] under [curtains] of skins.

²And Nathan said to David, Do all that is in thy heart; for God [is] with thee.

³And it came to pass in that night, that the word of the Lord came to Nathan, [saying],

⁴Go and say to David my servant, Thus said the Lord, Thou shalt not build me a house for me to dwell in it.

⁵For I have not dwelt in a house from the day that I brought up Israel until this day, but I have been in a tabernacle and a tent,

⁶in all places through which I have gone with all Israel: did I ever speak to [any] one tribe of Israel whom I commanded to feed my people, saying, [Why is it] that ye have not built me a house of cedar?

⁷And now thus shalt thou say to my servant David, Thus saith the Lord Almighty, I took thee from the sheepfold, from following the flocks, to be a ruler over my people Israel:

⁸and I was with thee in all places whither thou wentest, and I destroyed all thine enemies from before thee, and I made for thee a name according to the name of the great ones that are upon the earth.

⁹And I will appoint a place for my people Israel, and I will plant him, and he shall dwell by himself, and shall no longer be anxious; and the son of iniquity shall no longer afflict him, as at the beginning,

¹⁰and from the days when I appointed judges over my people Israel. Also I have humbled all thine enemies, and I will increase thee, and the Lord will build thee a house.

¹¹And it shall come to pass when thy days shall be fulfilled, and thou shalt sleep with thy fathers, that I will raise up thy seed after thee, which shall be of thy bowels, and I will establish his kingdom.

¹²He shall build me a house, and I will set up his throne for ever.

¹³I will be to him a father, and he shall be to me a son: and my mercy will I not withdraw from him, as I withdrew [it] from them that were before thee.

¹⁴And I will establish him in my house and in his kingdom for ever; and his throne shall be set up for ever.

¹⁵According to all these words, and according to all this vision, so spoke Nathan to David.

¹⁶And king David came and sat before the Lord, and said, Who am I, O Lord God? and what [is] my house, that thou hast loved me for ever?

¹⁷And these things were little in thy sight, O God: thou hast also spoken concerning the house of thy servant for a long time to come, and thou hast looked upon me as a man looks upon his fellow, and hast exalted me, O Lord God.

¹⁸What shall David do more toward thee to glorify [thee]? and thou knowest thy servant.

¹⁹And thou hast wrought all this greatness according to thine heart.

²⁰O Lord, there is none like thee, and there is no God beside thee, according to all things which we have heard with our ears.

²¹Neither is there another nation upon the earth [such] as thy people Israel, whereas God led him in the way, to redeem a people for himself, to make for himself a great and glorious name, to cast out nations from before thy people, whom thou redeemedst out of Egypt.

²²And thou hast appointed thy people Israel as a people to thyself for ever; and thou, Lord, didst become a God to them.

²³And now, Lord, let the word which thou spokest to thy servant, and concerning his house, be confirmed for ever, and do thou as thou hast spoken.

²⁴And let thy name [be] established and magnified for ever, [men] saying, Lord, Lord, Almighty God of Israel: and [let] the house of thy servant David [be] established before thee.

²⁵For thou, O Lord my God, hast revealed to the ear of thy servant that thou wilt build him a house; therefore thy servant has found a willingness to pray before thee.

²⁶And now, Lord, thou thyself art God, and thou hast spoken these good things concerning thy servant.

²⁷And now thou hast begun to bless the house of thy servant, so that it should continue for ever before thee: for thou, Lord, hast blessed [it], and do thou bless [it] for ever.