1. Krallar (1. Samuel) 26

¹Zifliler kurak bölgeden tepedeki Saul'un yanına gelip şöyle dediler: "Bakın, Davut Yeşimon'un karşısındaki Hehela Tepesi'nde bizimle birlikte gizlenmektedir."

²Bunun üzerine Saul kalktı ve Davut'u aramak üzere, İsrail'den seçilmiş üç bin kişiyle birlikte Zif Çölü'ne indi.

³Saul, Yeşimon'un karşısındaki yol kenarında bulunan Hehela Tepesi'nde ordugah kurdu; Davut ise çölde kalıyordu. Saul'un çölde kendi peşinden geldiğini görünce,

⁴Davut casuslar gönderdi ve Saul'un Keila'dan hazırlıklı olarak geldiğini kesin olarak öğrendi.

⁵Davut gizlice kalkıp Saul'un uyuduğu yere geldi; Saul ile ordusunun başkomutanı Ner oğlu Abner'in yattığı yeri gördü. Saul bir tahtırevanın içinde uyuyordu, halk ise onun çevresinde ordugah kurmuştu.

⁶Davut, Hititli Abimelek'e ve Yoav'ın kardeşi Seruya oğlu Abisay'a, "Benimle birlikte ordugaha, Saul'un yanına kim girecek?" diye sordu. Abisay, "Seninle ben gireceğim" dedi.

⁷Böylece Davut ile Abisay geceleyin halkın arasına girdiler. Saul, tahtırevanın içinde derin bir uykudaydı; mızrağı baş ucunda yere saplanmıştı. Abner ile halk da onun çevresinde uyuyordu.

⁸Abisay Davut'a, "Tanrı bugün düşmanını senin eline teslim etti; şimdi izin ver, onu mızrakla bir vuruşta yere çivileyeyim, ikinci bir vuruşa gerek kalmayacak" dedi.

⁹Ama Davut Abisay'a, "Ona zarar verme!" dedi, "Çünkü RAB'bin meshettiği kişiye el uzatıp da kim suçsuz kalabilir?"

¹⁰Davut konuşmasını şöyle sürdürdü: "Yaşayan RAB'bin adıyla derim ki, ya RAB'bin kendisi onu vuracak, ya ölüm günü gelip ölecek, ya da savaşa girip atalarına eklenecektir.

¹¹RAB'bin meshettiği kişiye el uzatmaktan RAB beni esirgesin! Şimdi onun baş ucundaki mızrağı ve su testisini al da gidelim."

¹²Böylece Davut, Saul'un baş ucundaki mızrağı ve su testisini aldı ve gittiler. Onları ne gören oldu, ne durumu fark eden, ne de uyanan; hepsi uyuyordu, çünkü üzerlerine RAB'den büyük bir uyuşukluk çökmüştü.

¹³Davut karşı tarafa geçip uzaktaki dağın tepesine çıktı; aralarında büyük bir mesafe vardı.

¹⁴Davut halka ve Abner'e seslenip, "Cevap vermeyecek misin, Abner?" dedi. Abner, "Beni çağıran sen kimsin?" diye karşılık verdi.

¹⁵Davut Abner'e, "Sen yiğit bir adam değil misin?" dedi, "İsrail'de senin gibisi var mı? Öyleyse neden efendini, kralını korumadın? Çünkü halktan biri, efendin kralı yok etmek için içeri girdi.

¹⁶Yaptığın bu iş iyi değil. Yaşayan RAB'bin adıyla derim ki, efendiniz kralı, RAB'bin meshettiğini korumadığınız için hepiniz ölümü hak ettiniz. Şimdi bak, kralın mızrağı ve baş ucundaki su testisi nerede?"

¹⁷Saul Davut'un sesini tanıdı ve "Oğlum Davut, bu senin sesin mi?" dedi. Davut, "Benim sesimdir, efendim kral" diye yanıtladı.

¹⁸Sonra ekledi: "Efendim neden kulunun peşine düşüp kovalıyor? Ben ne günah işledim, elimde ne kötülük bulundu?

¹⁹Şimdi efendim kral, kulunun sözlerini dinlesin: Eğer seni bana karşı kışkırtan Tanrı ise, sunacağın sununun kokusunu kabul etsin. Ama bunu yapanlar insanlarsa, RAB'bin önünde lanetli olsunlar! Çünkü bugün beni, 'Git, başka ilahlara kulluk et' diyerek RAB'bin mirasından mahrum bıraktılar, beni dışarı attılar.

²⁰Şimdi kanım RAB'bin huzurundan uzakta yere dökülmesin. Çünkü İsrail Kralı, dağlarda bir gece kargası kovalayan birinin peşine düştüğü gibi, canımı aramak için yollara düşmüş."

²¹Bunun üzerine Saul, "Günah işledim" dedi, "Geri dön, oğlum Davut. Bugün canım senin gözünde değerli sayıldığı için artık sana kötülük yapmayacağım. Gerçekten aptallık ettim ve çok büyük bir yanılgıya düştüm."

²²Davut şöyle yanıt verdi: "İşte kralın mızrağı; uşaklardan biri karşıya geçip onu alsın.

²³RAB herkesin doğruluğunun ve sadakatinin karşılığını verir. RAB seni bugün benim elime teslim ettiği halde, ben elimi RAB'bin meshettiği kişiye uzatmak istemedim.

²⁴Bugün senin canın benim gözümde nasıl değerli sayıldıysa, benim canım da RAB'bin gözünde öyle değerli sayılsın; O beni her türlü sıkıntıdan korusun ve kurtarsın."

²⁵Saul Davut'a, "Kutlu olasın, oğlum" dedi, "Büyük işler yapacaksın ve kesinlikle üstün geleceksin." Sonra Davut yoluna devam etti, Saul da kendi yerine döndü.

¹ΚΑΙ ἔρχονται οἱ Ζιφαῖοι ἐκ τῆς αὐχμώδους πρὸς τὸν Σαοὺλ εἰς τὸν βουνὸν λέγοντες· ἰδοὺ Δαυὶδ σκεπάζεται μεθ᾿ ἡμῶν ἐν τῷ βουνῷ τοῦ ᾿Εχελὰ τοῦ κατὰ πρόσωπον τοῦ ᾿Ιεσσαιμοῦν.

²καὶ ἀνέστη Σαοὺλ καὶ κατέβη εἰς τὴν ἔρημον Ζίφ καὶ μετ᾿ αὐτοῦ τρεῖς χιλιάδες ἀνδρῶν ἐκλεκτοὶ ἐξ ᾿Ισραὴλ ζητεῖν τὸν Δαυὶδ ἐν τῇ ἐρήμῳ Ζίφ.

³καὶ παρενέβαλε Σαοὺλ ἐν τῷ βουνῷ τοῦ ᾿Εχελὰ τῷ ἐπὶ προσώπου τοῦ ᾿Ιεσσαιμοῦν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, καὶ Δαυὶδ ἐκάθισεν ἐν τῇ ἐρήμῳ. καὶ εἶδε Δαυὶδ ὅτι ἥκει Σαοὺλ ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τήν ἔρημον,

⁴καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ κατασκόπους καὶ ἔγνω ὅτι ἥκει Σαοὺλ ἕτοιμος ἐκ Κεϊλά.

⁵καὶ ἀνέστη Δαυὶδ λάθρᾳ καὶ εἰσπορεύεται εἰς τὸν τόπον, οὗ ἐκάθευδεν ἐκεῖ Σαούλ, καὶ ἐκεῖ ᾿Αβεννὴρ υἱὸς Νὴρ ἀρχιστράτηγος αὐτοῦ, καὶ Σαοὺλ ἐκάθευδεν ἐν λαμπήνῃ, καὶ ὁ λαὸς παρεμβεβληκὼς κύκλῳ αὐτοῦ.

⁶καὶ ἀπεκρίθη Δαυὶδ και εἶπε πρὸς ᾿Αβιμέλεχ τὸν Χετταῖον καὶ πρὸς ᾿Αβεσσὰ υἱὸν Σαρουΐας ἀδελφὸν ᾿Ιωὰβ λέγων· τίς εἰσελεύσεται μετ᾿ ἐμοῦ πρὸς Σαοὺλ εἰς τὴν παρεμβολήν; καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσά· ἐγὼ εἰσελεύσομαι μετὰ σοῦ.

⁷καὶ εἰσπορεύεται Δαυὶδ καὶ ᾿Αβεσσὰ εἰς τὸν λαὸν τὴν νύκτα, καὶ ἰδοὺ Σαοὺλ καθεύδων ὕπνῳ ἐν λαμπήνῃ, καὶ τὸ δόρυ αὐτοῦ ἐμπεπηγὸς εἰς τὴν γῆν πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καί ᾿Αβεννὴρ καὶ ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐκάθευδε κύκλῳ αὐτοῦ.

⁸καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσὰ πρὸς Δαυίδ· ἀπέκλεισε Κύριος σήμερον τὸν ἐχθρόν σου εἰς χεῖράς σου, καὶ νῦν πατάξω αὐτὸν τῷ δόρατι εἰς τὴν γῆν ἅπαξ καὶ οὐ δευτερώσω αὐτῷ.

⁹καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Αβεσσά· μὴ ταπεινώσῃς αὐτόν, ὅτι τίς ἐποίσει χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ χριστὸν Κυρίου καὶ ἀθωωθήσεται;

¹⁰καὶ εἶπε Δαυίδ· ζῇ Κύριος, ἐὰν μὴ Κύριος παίσῃ αὐτόν, ἢ ἡ ἡμέρα αὐτοῦ ἔλθῃ καὶ ἀποθάνῃ, ἢ εἰς πόλεμον καταβῇ καὶ προστεθῇ·

¹¹μηδαμῶς μοι παρὰ Κυρίου ἐπενεγκεῖν χεῖρά μου ἐπὶ χριστὸν Κυρίου· καὶ νῦν λαβὲ δὴ τὸ δόρυ ἀπὸ προσκεφαλῆς αὐτοῦ καὶ τὸν φακὸν τοῦ ὕδατος, καὶ ἀπέλθωμεν ἡμεῖς καθ᾿ ἑαυτούς.

¹²καὶ ἔλαβε Δαυὶδ τὸ δόρυ καὶ τὸν φακὸν τοῦ ὕδατος ἀπὸ προσκεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἀπῆλθον καθ᾿ ἑαυτούς· καὶ οὐκ ἦν ὁ βλέπων καὶ οὐκ ἦν ὁ γινώσκων καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξεγειρόμενος, πάντες ὑπνοῦντες, ὅτι θάμβος Κυρίου ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτούς.

¹³καὶ διέβη Δαυὶδ εἰς τὸ πέραν καὶ ἔστη ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους μακρόθεν, καὶ πολλὴ ἡ ὁδὸς ἀνὰ μέσον αὐτῶν.

¹⁴καὶ προσεκαλέσατο Δαυὶδ τὸν λαὸν καὶ τῷ ᾿Αβεννὴρ ἐλάλησε λέγων· οὐκ ἀποκριθήσῃ ᾿Αβεννήρ; καὶ ἀπεκρίθη ᾿Αβεννὴρ καὶ εἶπε· τίς εἶ σὺ ὁ καλῶν με;

¹⁵καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Αβεννήρ· οὐκ ἀνὴρ σύ; καὶ τίς ὡς σὺ ἐν ᾿Ισραήλ; καὶ διατί οὐ φυλάσσεις τὸν κύριόν σου τὸν βασιλέα; ὅτι εἰσῆλθεν εἷς ἐκ τοῦ λαοῦ διαθφεῖραι τὸν κύριόν σου τὸν βασιλέα.

¹⁶καὶ οὐκ ἀγαθὸν τὸ ῥῆμα τοῦτο, ὃ πεποίηκας· ζῇ Κύριος, ὅτι υἱοὶ θανατώσεως ὑμεῖς οἱ φυλάσσοντες τὸν βασιλέα τὸν κύριον ὑμῶν τὸν χριστὸν Κυρίου. καὶ νῦν ἰδὲ δή· τὸ δόρυ τοῦ βασιλέως καὶ ὁ φακὸς τοῦ ὕδατος ποῦ ἐστι τὰ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ;

¹⁷καὶ ἐπέγνω Σαοὺλ τὴν φωνὴν Δαυὶδ καὶ εἶπεν· ἡ φωνή σου αὕτη, τέκνον Δαυίδ; καὶ εἶπε Δαυίδ· δοῦλός σου, κύριε βασιλεῦ.

¹⁸καὶ εἶπεν· ἱνατί τοῦτο καταδιώκει ὁ κύριος ὀπίσω τοῦ δούλου αὐτοῦ; ὅτι τί ἡμάρτηκα καὶ τί εὑρέθη ἐν ἐμοὶ ἀδίκημα;

¹⁹καὶ νῦν ἀκουσάτω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸ ρῆμα τοῦ δούλου αὐτοῦ· εἰ ὁ Θεὸς ἐπισείει σε ἐπ᾿ ἐμέ, ὀσφανθείη θυσίας σου· καὶ εἰ υἱοὶ ἀνθρώπων, ἐπικατάρατοι οὗτοι ἐνώπιον Κυρίου, ὅτι ἐξέβαλόν με σήμερον μὴ ἐστηρίχθαι ἐν κληρονομίᾳ Κυρίου λέγοντες· πορεύου, δούλευε θεοῖς ἑτέροις.

²⁰καὶ νῦν μὴ πέσοι τὸ αἷμά μου ἐπὶ τὴν γῆν ἐξεναντίας προσώπου Κυρίου, ὅτι ἐξελήλυθεν ὁ βασιλεὺς ᾿Ισραὴλ ζητεῖν ψυχήν μου, καθὼς καταδιώκει ὁ νυκτικόραξ ἐν τοῖς ὄρεσι.

²¹καὶ εἶπε Σαούλ· ἡμάρτηκα· ἐπίστρεφε τέκνον Δαυίδ, ὅτι οὐ κακοποιήσω σε ἀνθ᾿ ὧν ἔντιμος ψυχή μου ἐν ὀφθαλμοῖς σου καὶ ἐν τῇ σήμερον· μεματαίωμαι καὶ ἠγνόηκα πολλὰ σφόδρα.

²²καὶ ἀπεκρίθη Δαυὶδ καὶ εἶπεν· ἰδοὺ τὸ δόρυ τοῦ βασιλέως· διελθέτω εἷς τῶν παιδαρίων καὶ λαβέτω αὐτό.

²³καὶ Κύριος ἐπιστρέψει ἑκάστῳ κατὰ τὰς δικαιοσύνας αὐτοῦ καὶ τὴν πίστιν αὐτοῦ, ὡς παρέδωκέ σε Κύριος σήμερον εἰς χεῖράς μου καὶ οὐκ ἠθέλησα ἐπενεγκεῖν χεῖρά μου ἐπὶ χριστὸν Κυρίου·

²⁴καὶ ἰδοὺ καθὼς ἐμεγαλύνθη ἡ ψυχή σου σήμερον ἐν ταύτῃ ἐν ὀφθαλμοῖς μου, οὕτως μεγαλυνθείη ἡ ψυχή μου ἐνώπιον Κυρίου καὶ σκεπάσαι με καὶ ἐξελεῖταί με ἐκ πάσης θλίψεως.

²⁵καὶ εἶπε Σαοὺλ πρὸς Δαυίδ· εὐλογημένος σύ, τέκνον, καὶ ποιῶν ποιήσεις καὶ δυνάμενος δυνήσῃ. καὶ ἀπῆλθε Δαυὶδ εἰς τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ Σαοὺλ ἀνέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.

¹And the Ziphites come out of the dry country to Saul to the hill, saying, Behold, David hides himself with us in the hill Echela, opposite Jessemon.

²And Saul arose, and went down to the wilderness of Ziph, and with him [went] three thousand men chosen out of Israel, to seek David in the wilderness of Ziph.

³And Saul encamped in the hill of Echela in front of Jessemon, by the way, and David dwelt in the wilderness: and David saw that Saul came after him into the wilderness.

⁴And David sent spies, and ascertained that Saul was come prepared out of Keila.

⁵And David arose secretly, and goes into the place where Saul was sleeping, and there [was] Abenner the son of Ner, the captain of his host: and Saul was sleeping in a chariot, and the people had encamped along round about him.

⁶And David answered and spoke to Abimelech the Chettite, and to Abessa the son Saruia the brother of Joab, saying, Who will go in with me to Saul into the camp? And Abessa said, I will go in with thee.

⁷So David and Abessa go in among the people by night: and behold, Saul was fast asleep in the chariot, and his spear was stuck in the ground near his head, and Abenner and his people slept round about him.

⁸And Abessa said to David, The Lord has this day shut up thine enemy into thine hands, and now I will smite him to the earth with the spear to the ground once [for all], and I will not smite him again.

⁹And David said to Abessa, Do not lay him low, for who shall lift up his hand against the anointed of the Lord, and be guiltless?

¹⁰And David said, [As] the Lord lives, if the Lord smite him not, or his day come and he die, or he go down to battle and be added [to his fathers, do not so].

¹¹The Lord forbid it me that I should lift up my hand against the anointed of the Lord: and now take, I pray thee, the spear from his bolster, and the pitcher of water, and let us return home.

¹²So David took the spear, and the pitcher of water from his bolster, and they went home: and there was no one that saw, and no one that knew, and there was no one that awoke, all being asleep, for a stupor from the Lord had fallen upon them.

¹³So David went over to the other side, and stood on the top of a hill afar off, and [there was] a good distance between them.

¹⁴And David called to the people, and spoke to Abenner, saying, Wilt thou not answer, Abenner? and Abenner answered and said, Who art thou that callest?

¹⁵And David said to Abenner, [Art] not thou a man? and who [is] like thee in Israel? Why then dost thou not guard thy lord the king? for one out of the people went in to destroy thy lord the king.

¹⁶And this thing [is] not good which thou hast done. [As] the Lord lives, ye are worthy of death, ye who guard your lord the king, the anointed of the Lord: and now behold, I pray you, the spear of the king, and the cruse of water: where are the articles that should be at his head?

¹⁷And Saul recognized the voice of David, and said, [Is] this thy voice, son David? and David said, I [am] thy servant, [my] lord, O king.

¹⁸And he said, Why does my lord thus pursue after his servant? for in what have I sinned? and what unrighteousness has been found in me?

¹⁹And now let my lord the king hear the word of his servant. If God stirs thee up against me, let thine offering be acceptable: but if the sons of men, they [are] cursed before the Lord, for they have cast me out this day so that I should not be established in the inheritance of the Lord, saying, Go, serve other gods.

²⁰And now let not my blood fall to the ground before the Lord, for the king of Israel has come forth to seek thy life, as the night hawk pursues [its prey] in the mountains.

²¹And Saul said, I have sinned: turn, son David, for I will not hurt thee, because my life was precious in thine eyes; and to-day I have been foolish and have erred exceedingly.

²²And David answered and said, Behold, the spear of the king: let one of the servants come over and take it.

²³And the Lord shall recompense each according to his righteousness and his truth, since the Lord delivered thee this day into my hands, and I would not lift my hand against the Lord’s anointed.

²⁴And, behold, as thy life has been precious this very day in my eyes, so let my life be precious before the Lord, and may he protect me, and deliver me out of all affliction.

²⁵And Saul said to David, Blessed [be] thou, [my] son; and thou shalt surely do valiantly, and surely prevail. And David went on his way, and Saul returned to his place.