Yeremya 13

¹Rab şöyle diyor: “Git, kendine keten bir kuşak satın al ve onu beline sar, ama o kuşak suya girmesin.”

²Böylece Rab’bin sözü uyarınca kuşağı satın aldım ve belime sardım.

³Rab’bin sözü bana ikinci kez gelip şöyle dedi:

⁴“Belindeki o kuşağı al, kalk, Fırat’a git ve onu orada, kayanın yarığına gizle.”

⁵Ben de gittim ve Rab’bin bana buyurduğu gibi onu Fırat kıyısında gizledim.

⁶Birçok gün geçtikten sonra Rab bana, “Kalk, Fırat’a git ve orada gizlemeni buyurduğum kuşağı geri al” dedi.

⁷Bunun üzerine Fırat Irmağı’na gittim, toprağı kazdım ve kuşağı gizlediğim yerden çıkardım; ama işte, kuşak çürümüştü ve artık hiçbir işe yaramaz hale gelmişti.

⁸O zaman Rab’bin sözü bana gelip şöyle dedi: “Rab şöyle diyor:

⁹Yahuda’nın kibrini ve Yeruşalim’in o büyük kibrini işte böyle çürüteceğim.

¹⁰Sözlerimi dinlemek istemeyen, başka ilahlara kulluk etmek ve onlara tapınmak için arkalarından giden bu kötü halk, hiçbir işe yaramayan bu kuşak gibi olacak.

¹¹Çünkü bir kuşak insanın beline nasıl yapışırsa, ben de İsrail halkının tamamını ve Yahuda halkının tamamını kendime öylece yapıştırdım, diyor Rab; öyle ki, benim için adı sanı duyulmuş bir halk, bir övünç ve bir görkem kaynağı olsunlar. Ama onlar dinlemediler.

¹²Bu yüzden onlara şu sözü söyleyeceksin: ‘İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: Her tulum şarapla doldurulacaktır.’ Onlar ise sana, ‘Her tulumun şarapla doldurulacağını zaten kesinlikle bilmiyor muyuz?’ diyecekler.

¹³O zaman onlara şöyle diyeceksin: ‘Rab şöyle diyor: İşte, bu ülkede yaşayanları, Davut’un tahtında oturan onun soyundan kralları, kâhinleri, peygamberleri, Yahuda’yı ve Yeruşalim’de yaşayanların hepsini sarhoşlukla dolduracağım.

¹⁴Onları, babalarla oğulları bir arada olmak üzere birbirine çarpıp darmadağın edeceğim, diyor Rab. Onları yıkımdan kurtarmak için ne bir şefkat duyacağım, ne onları esirgeyeceğim, ne de onlara merhamet edeceğim.’ ”

¹⁵Dinleyin ve kulak verin, gururlanıp kendinizi yükseltmeyin; çünkü Rab konuştu.

¹⁶O karanlık çöktürmeden ve karanlık dağlarda ayaklarınız tökezlemeden önce Tanrınız Rab’be görkem sunun. Yoksa siz ışığı beklerken, O onu ölüm gölgesine çevirecek ve sizler karanlığa mahkûm edileceksiniz.

¹⁷Ama eğer dinlemezseniz, bu kibir yüzünden canınız gizli köşelerde ağlayacak; gözleriniz hıçkıra hıçkıra yaş dökecek, çünkü Rab’bin sürüsü kırılıp darmadağın edildi.

¹⁸Krala ve egemen olanlara şöyle deyin: “Kendinizi alçaltıp aşağı oturun, çünkü başınızdaki o görkemli taç indirildi.”

¹⁹Güneydeki kentler tamamen kapatıldı ve onları açacak kimse yok; Yahuda bütünüyle sürgüne gönderildi, sürgünlük eksiksiz tamamlandı.

²⁰Gözlerini kaldır da bak, ey Yeruşalim, kuzeyden gelenleri gör! Sana emanet edilen o sürü, o görkemli koyunların nerede?

²¹Seni cezalandırmak için üzerinedirler; oysa sen bizzat onları sana karşı yönetim dersleri olarak eğitmiştin. Doğum sancısı çeken bir kadın gibi seni de sancılar sarmayacak mı?

²²Ve eğer yüreğinden, “Neden bunlar başıma geldi?” diye sorarsan; günahının çokluğundan ötürü arka kısımların açıldı ve topukların teşhir edilerek şiddete uğradı.

²³Bir Etiyopyalı derisini ya da bir pars alacalarını değiştirebilir mi? Eğer onlar bunu yapabilirse, kötülük yapmaya alışmış olan sizler de iyilik yapabilirsiniz.

²⁴“Bu yüzden onları, çöl rüzgarının sürüklediği kuru çalı çırpılar gibi darmadağın edeceğim.

²⁵Bu senin payındır, bana itaatsizlik etmenizin bana biçtiği ölçüdür, diyor Rab; çünkü beni unuttun ve yalanlara güvendin.

²⁶Ben de senin arka kısımlarını yüzünün üzerine kadar açacağım ve utancın ortaya çıkacak.

²⁷Tepelerde ve kırlarda işlediğin iğrençlikleri, zinalarını, şehvetli kişnemelerini ve fahişeliğinin yozlaşmasını gördüm. Vay haline, ey Yeruşalim! Arkamdan yürüyüp temizlenmedin; daha ne kadar sürecek bu?”

¹ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· βάδισον καὶ κτῆσαι σεαυτῷ περίζωμα λινοῦν καὶ περίθου περὶ τὴν ὀσφύν σου, καὶ ἐν ὕδατι οὐ διελεύσεται.

²καὶ ἐκτησάμην τὸ περίζωμα κατὰ τὸν λόγον Κυρίου καὶ περιέθηκα περὶ τὴν ὀσφύν μου.

³καὶ ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρός με λέγων·

⁴λαβὲ τὸ περίζωμα τὸ περὶ τὴν ὀσφύν σου καὶ ἀνάστηθι καὶ βάδισον ἐπὶ τὸν Εὐφράτην καὶ κατάκρυψον αὐτὸ ἐκεῖ ἐν τῇ τρυμαλιᾷ τῆς πέτρας.

⁵καὶ ἐπορεύθην καὶ ἔκρυψα αὐτὸ ἐν τῷ Εὐφράτῃ, καθὼς ἐνετείλατό μοι Κύριος.

⁶καὶ ἐγένετο μεθ’ ἡμέρας πολλὰς καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἀνάστηθι, βάδισον ἐπὶ τὸν Εὐφράτην καὶ λαβὲ ἐκεῖθεν τὸ περίζωμα, ὃ ἐνετειλάμην σοι τοῦ κατακρύψαι ἐκεῖ.

⁷καὶ ἐπορεύθην ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ ὤρυξα καὶ ἔλαβον τὸ περίζωμα ἐκ τοῦ τόπου, οὗ κατώρυξα αὐτὸ ἐκεῖ, καὶ ἰδοὺ διεφθαρμένον ἦν, ὃ οὐ μὴ χρησθῇ εἰς οὐθέν.

⁸καὶ ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρός με λέγων· τάδε λέγει Κύριος·

⁹οὕτω φθερῶ τὴν ὕβριν ᾿Ιούδα καὶ τὴν ὕβριν ῾Ιερουσαλήμ,

¹⁰τὴν πολλὴν ταύτην ὕβριν, τοὺς μὴ βουλομένους ὑπακούειν τῶν λόγων μου καὶ πορευθέντας ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς καὶ τοῦ προσκυνεῖν αὐτοῖς, καὶ ἔσονται ὥσπερ τὸ περίζωμα τοῦτο, ὃ οὐ χρησθήσεται εἰς οὐθέν.

¹¹ὅτι καθάπερ κολλᾶται τὸ περίζωμα περὶ τὴν ὀσφὺν τοῦ ἀνθρώπου, οὕτως ἐκόλλησα πρὸς ἐμαυτὸν τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ πάντα οἶκον ᾿Ιούδα τοῦ γενέσθαι μοι εἰς λαὸν ὀνομαστὸν καὶ εἰς καύχημα καὶ εἰς δόξαν, καὶ οὐκ εἰσήκουσάν μου.

¹²καὶ ἐρεῖς πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· πᾶς ἀσκὸς πληρωθήσεται οἴνου. καὶ ἔσται ἐὰν εἴπωσι πρός σε· μὴ γνόντες οὐ γνωσόμεθα ὅτι πᾶς ἀσκὸς πληρωθήσεται οἴνου;

¹³καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ πληρῶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν ταύτην καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῶν τοὺς καθημένους υἱοὺς τοῦ Δαυὶδ ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς προφήτας καὶ τὸν ᾿Ιούδαν καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ῾Ιερουσαλὴμ μεθύσματι

¹⁴καὶ διασκορπιῶ αὐτοὺς ἄνδρα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς πατέρας αὐτῶν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐν τῷ αὐτῷ. οὐκ ἐπιποθήσω, λέγει Κύριος, καὶ οὐ φείσομαι, καὶ οὐκ οἰκτειρήσω ἀπὸ διαφθορᾶς αὐτῶν.

¹⁵᾿Ακούσατε, καὶ ἐνωτίσασθε καὶ μὴ ἐπαίρεσθε, ὅτι Κύριος ἐλάλησε.

¹⁶δότε τῷ Κυρίῳ Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ συσκοτάσαι καὶ πρὸ τοῦ προσκόψαι πόδας ὑμῶν ἐπ’ ὄρη σκοτεινά, καὶ ἀναμενεῖτε εἰς φῶς, καὶ ἐκεῖ σκιὰ θανάτου, καὶ τεθήσονται εἰς σκότος.

¹⁷ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσητε, κεκρυμμένως κλαύσεται ἡ ψυχὴ ὑμῶν ἀπὸ προσώπου ὕβρεως, καὶ κατάξουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν δάκρυα, ὅτι συνετρίβη τὸ ποίμνιον Κυρίου.

¹⁸εἴπατε τῷ βασιλεῖ καὶ τοῖς δυναστεύουσι· ταπεινώθητε καὶ καθίσατε, ὅτι καθῃρέθη ἀπὸ κεφαλῆς ὑμῶν στέφανος δόξης ὑμῶν.

¹⁹πόλεις αἱ πρὸς νότον συνεκλείσθησαν. καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀνοίγων· ἀπῳκίσθη ᾿Ιούδας, συνετέλεσεν ἀποικίαν τελείαν. -

²⁰᾿Ανάλαβε ὀφθαλμούς σου, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἴδε τοὺς ἐρχομένους ἀπὸ βορρᾶ· ποῦ ἐστι τὸ ποίμνιον, ὃ ἐδόθη σοι, πρόβατα δόξης σου;

²¹τί ἐρεῖς ὅταν ἐπισκέπτωνταί σε; καὶ σὺ ἐδίδαξας αὐτοὺς ἐπὶ σὲ μαθήματα εἰς ἀρχήν· οὐκ ὠδῖνες καθέξουσί σε καθὼς γυναῖκα τίκτουσαν;

²²καὶ ἐὰν εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· διατί ἀπήντησέ μοι ταῦτα; διὰ τὸ πλῆθος τῆς ἀδικίας σου ἀνεκαλύφθη τὰ ὀπίσθιά σου παραδειγματισθῆναι τὰς πτέρνας σου.

²³εἰ ἀλλάξεται Αἰθίοψ τὸ δέρμα αὐτοῦ καὶ πάρδαλις τὰ ποικίλματα αὐτῆς, καὶ ὑμεῖς δυνήσεσθε εὖ ποιῆσαι μεμαθηκότες τὰ κακά.

²⁴καὶ διέσπειρα αὐτοὺς ὡς φρύγανα φερόμενα ἀπὸ ἀνέμου εἰς ἔρημον.

²⁵οὕτως ὁ κλῆρός σου καὶ μερὶς τοῦ ἀπειθεῖν ὑμᾶς ἐμοί, λέγει Κύριος, ὡς ἐπελάθου μου καὶ ἤλπισας ἐπὶ ψεύδεσι.

²⁶κἀγὼ ἀποκαλύψω τὰ ὀπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ὀφθήσεται ἡ ἀτιμία σου.

²⁷καὶ ἡ μοιχεία σου καὶ ὁ χρεμετισμός σου καὶ ἡ ἀπαλλοτρίωσις τῆς πορνείας σου ἐπὶ τῶν βουνῶν, καὶ ἐν τοῖς ἀγροῖς ἑώρακα τὰ βδελύγματά σου· οὐαί σοι, ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι οὐκ ἐκαθαρίσθης ὀπίσω μου· ἕως τίνος ἔτι;

¹Thus saith the Lord, Go and procure for thyself a linen girdle, and put it about thy loins, and let it not be put in water.

²So I procured the girdle according to the word of the Lord, and put it about my loins.

³And the word of the Lord came to me, saying,

⁴Take the girdle that is upon thy loins, and arise, and go to the Euphrates, and hide it there in a hole of the rock.

⁵So I went, and hid it by the Euphrates, as the Lord commanded me.

⁶And it came to pass after many days, that the Lord said to me, Arise, go to the Euphrates, and take thence the girdle, which I commanded thee to hide there.

⁷So I went to the river Euphrates, and dug, and took the girdle out of the place where I [had] buried it: and, behold, it was rotten, utterly good for nothing.

⁸And the word of the Lord came to me, saying, Thus saith the Lord,

⁹Thus will I mar the pride of Juda, and the pride of Jerusalem;

¹⁰[even] this great pride [of the men] that will not hearken to my words, and have gone after strange gods, to serve them, and to worship them: and they shall be as this girdle, which can be used for nothing.

¹¹For as a girdle cleaves about the loins of a man, so have I caused to cleave to myself the house of Israel, and the whole house of Juda; that they might be to me a famous people, and a praise, and a glory: but they did not hearken to me.

¹²And thou shalt say to this people, Every bottle shall be filled with wine: and it shall come to pass, if they shall say to thee, Shall we not certainly know that every bottle shall be filled with wine? that thou shalt say to them,

¹³Thus saith the Lord, Behold, I [will] fill the inhabitants of this land, and their kings the sons of David that sit upon their throne, and the priests, and the prophets, and Juda and all the dwellers in Jerusalem, with strong drink.

¹⁴And I will scatter them a man and his brother, and their fathers and their sons together: I will not have compassion, saith the Lord, and I will not spare, neither will I pity [to save them] from destruction.

¹⁵Hear ye, and give ear, and be not proud: for the Lord has spoken.

¹⁶Give glory to the Lord your God, before he cause darkness, and before your feet stumble on the dark mountains, and ye shall wait for light, and behold the shadow of death, and they shall be brought into darkness.

¹⁷But if ye will not hearken, your soul shall weep in secret because of pride, and your eyes shall pour down tears, because the Lord’s flock is sorely bruised.

¹⁸Say ye to the king and the princes, Humble yourselves, and sit down; for your crown of glory is removed from your head.

¹⁹The cities toward the south were shut, and there was none to open [them]: Juda is removed [into captivity,] they have suffered a complete removal.

²⁰Lift up thine eyes, O Jerusalem, and behold them that come from the north; where is the flock that was given thee, the sheep of thy glory?

²¹What wilt thou say when they shall visit thee, for thou didst teach them lessons for rule against thyself; shall not pangs seize thee as a woman in travail?

²²And if thou shouldest say in thine heart, Wherefore have these things happened to me? Because of the abundance of thine iniquity have thy skirts been discovered, that thine heels might be exposed.

²³If the Ethiopian shall change his skin, or the leopardess her spots, then shall ye be able to do good, having learnt evil.

²⁴So I scattered them as sticks carried by the wind into the wilderness.

²⁵Thus is thy lot, and the reward of your disobedience to me, saith the Lord; as thou didst forget me, and trust in lies,

²⁶I also will expose thy skirts upon thy face, and thy shame shall be seen;

²⁷thine adultery also, and thy neighing, and the looseness of thy fornication: on the hills and in the fields I have seen thine abominations. Woe to thee, O Jerusalem, for thou hast not been purified so as to follow me; how long yet [shall it be]?