2. Krallar (2. Samuel) 7

¹Ve kral kendi sarayına yerleştiğinde ve Rab onu çevresindeki tüm düşmanlarından üstün kılıp mülk sahibi yaptığında şöyle oldu:

²Kral, Peygamber Natan’a, "Bak hele, ben sedir ağacından bir sarayda oturuyorum, Tanrı’nın sandığı ise bir çadırın ortasında duruyor" dedi.

³Natan krala, "Git, yüreğinde olan her ne ise yap, çünkü Rab seninledir" dedi.

⁴Ve o gece Rab’bin sözü Natan’a gelip şöyle dedi:

⁵"Git ve kulum Davut’a söyle: Rab şöyle diyor: Oturmam için bana evi sen mi inşa edeceksin?

⁶Çünkü İsrail oğullarını Mısır’dan çıkardığım günden bu güne dek bir evde oturmadım; geçici bir konaklama yerinde ve bir çadırda yürüyüp durdum.

⁷Bütün İsrail ile birlikte geçtiğim her yerde, halkım İsrail’i gütmesini buyurduğum İsrail oymaklarından birine hiç, 'Niçin bana sedir ağacından bir ev inşa etmediniz?' dedim mi?

⁸Şimdi kulum Davut’a şöyle diyeceksin: Her Şeye Gücü Yeten Rab şöyle diyor: Halkım İsrail’in üzerinde önder olasın diye seni koyun ağılından, sürülerin arkasından aldım.

⁹Gittiğin her yerde seninle birlikte oldum, önünden bütün düşmanlarının kökünü kazıdım ve yeryüzündeki büyüklerin adı gibi sana da büyük bir ad bahşettim.

¹⁰Halkım İsrail için bir yer belirleyip onları dikeceğim; kendi yerlerinde yurtlanacaklar ve artık kaygılanmayacaklar. Kötülük yapanlar da başlangıçta olduğu gibi artık onları alçaltamayacak,

¹¹halkım İsrail’in üzerine hakimler atadığım günlerden beri olduğu gibi. Seni bütün düşmanlarından rahata kavuşturacağım. Rab sana, O'na bir ev inşa edeceğini bildiriyor.

¹²Günlerin tamamlanıp atalarınla birlikte uyuduğunda, senin bedeninden çıkacak olan soyunu ardandan yükselteceğim ve onun krallığını pekiştireceğim.

¹³Adıma bir ev inşa edecek olan odur; ben de onun krallığının tahtını sonsuza dek doğrultup ayakta tutacağım.

¹⁴Ben ona baba olacağım, o da bana oğul olacak. Eğer haksızlık ederse, onu insanların değneğiyle ve insanoğullarının darbeleriyle terbiye edeceğim.

¹⁵Ama huzurumdan uzaklaştırdığım kimselerden esirgemediğim gibi, merhametimi ondan uzaklaştırmayacağım.

¹⁶Onun evi ve krallığı huzurumda sonsuza dek güvenilir kılınacak; tahtı sonsuza dek doğrultulmuş olarak kalacaktır."

¹⁷Natan bütün bu sözlere ve bu görümün bütününe göre Davut’la konuştu.

¹⁸Bunun üzerine Kral Davut içeri girdi, Rab’bin huzurunda oturdu ve şöyle dedi: "Ben kimim, ey Efendim Rab, ve evim nedir ki beni bu dereceye kadar sevdin?

¹⁹Ve bu senin önünde küçük bir şey gibi göründü, ey Efendim Rab. Kulunun evinin geleceği hakkında da uzak zamanlar için konuştun. Ey Efendim Rab, insanın düzeni bu mudur?

²⁰Davut sana daha ne söyleyebilir? Ey Efendim Rab, sen kulunu bilirsin.

²¹Kendi sözün uğruna ve kendi yüreğine göre kuluna bildirmek için bütün bu büyüklüğü yaptın.

²²Seni yüceltmek adına, ey Efendim Rab! Çünkü kulaklarımızla duyduğumuz her şeye göre senin gibisi yoktur ve senden başka Tanrı yoktur.

²³Yeryüzünde senin halkın İsrail gibi başka bir ulus var mıdır? Tanrı, kendisi için bir halk kurtarmak, sana bir ad edinmek, büyük ve görkemli işler yapmak, Mısır’dan kendin için kurtardığın halkının önünden ulusları ve onların çadırlarını kovmak için ona rehberlik etti.

²⁴Halkın İsrail’i sonsuza dek kendin için bir halk olarak kurdun ve sen, ey Rab, onların Tanrısı oldun.

²⁵Ve şimdi, ey Efendim Rab, kulun ve onun evi hakkında söylediğin sözü sonsuza dek doğrula, ey Her Şeye Gücü Yeten Rab, İsrail’in Tanrısı! Ve şimdi, söylediğin gibi yap.

²⁶Adın sonsuza dek yüceltilsin.

²⁷Ey Her Şeye Gücü Yeten Rab, İsrail’in Tanrısı! Kulunun kulağını açıp, 'Sana bir ev inşa edeceğim' dedin. Bu yüzden kulun sana bu duayı etmek için kendinde cesaret buldu.

²⁸Ve şimdi, ey Efendim Rab, Tanrı sensin ve senin sözlerin gerçektir; kuluna bu iyi şeyleri vaat ettin.

²⁹Şimdi lütfet, başla ve kulunun evini kutsa ki, huzurunda sonsuza dek sürsün. Çünkü sen, ey Efendim Rab, konuştun ve senin kutsamanla kulunun evi sonsuza dek kutsanmış olacaktır."

¹ΚΑΙ ἐγένετο ὅτε ἐκάθισεν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ Κύριος κατεκληρονόμησεν αὐτὸν κύκλῳ ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ τῶν κύκλῳ,

²καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Νάθαν τὸν προφήτην· ἰδοὺ δὴ ἐγὼ κατοικῶ ἐν οἴκῳ κεδρίνῳ, καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ κάθηται ἐν μέσῳ τῆς σκηνῆς.

³καὶ εἶπε Νάθαν πρὸς τὸν βασιλέα· πάντα, ὅσα ἂν ἐν τῇ καρδίᾳ σου, βάδιζε καὶ ποίει, ὅτι Κύριος μετὰ σοῦ.

⁴καὶ ἐγένετο τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ καὶ ἐγένετο ῥῆμα Κυρίου πρὸς Νάθαν λέγων·

⁵πορεύου, καὶ εἰπὸν πρὸς τὸν δοῦλόν μου Δαυίδ· τάδε λέγει Κύριος· οὐ σὺ οἰκοδομήσεις μοι οἶκον τοῦ κατοικῆσαί με·

⁶ὅτι οὐ κατῴκηκα ἐν οἴκῳ ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀνήγαγον τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ ἤμην ἐμπεριπατῶν ἐν καταλύματι καὶ ἐν σκηνῇ,

⁷ἐν πᾶσιν, οἷς διῆλθον ἐν παντὶ ᾿Ισραήλ, εἰ λαλῶν ἐλάλησα πρὸς μίαν φυλὴν τοῦ ᾿Ισραήλ, ᾧ ἐνετειλάμην ποιμαίνειν τὸν λαόν μου ᾿Ισραὴλ λέγων· ἱνατί οὐκ ᾠκοδομήκατέ μοι οἶκον κέδρινον;

⁸καὶ νῦν τάδε ἐρεῖς τῷ δούλῳ μου Δαυίδ· τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ἔλαβόν σε ἐκ τῆς μάνδρας τῶν προβάτων τοῦ εἶναί σε εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ

⁹καὶ ἤμην μετὰ σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐπορεύου, καὶ ἐξωλόθρευσα πάντας τοὺς ἐχθρούς σου ἀπὸ προσώπου σου καὶ ἐποίησά σε ὀνομαστὸν κατὰ τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς.

¹⁰καὶ θήσομαι τόπον τῷ λαῷ μου τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ καταφυτεύσω αὐτόν, καὶ κατασκηνώσει καθ᾿ ἑαυτὸν καὶ οὐ μεριμνήσει οὐκέτι, καὶ οὐ προσθήσει υἱὸς ἀδικίας τοῦ ταπεινῶσαι αὐτὸν καθὼς ἀπ᾿ ἀρχῆς,

¹¹ἀπὸ τῶν ἡμερῶν, ὧν ἔταξα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ, καὶ ἀναπαύσω σε ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν σου, καὶ ἀπαγγελεῖ σοι Κύριος ὅτι οἶκον οἰκοδομήσεις αὐτῷ.

¹²καὶ ἔσται ἐὰν πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθήσῃ μετὰ τῶν πατέρων σου, καὶ ἀναστήσω τὸ σπέρμα σου μετὰ σέ, ὃς ἔσται ἐκ τῆς κοιλίας σου, καὶ ἑτοιμάσω τὴν βασιλείαν αὐτοῦ·

¹³αὐτὸς οἰκοδομήσει μοι οἶκον τῷ ὀνόματί μου, καὶ ἀνορθώσω τὸν θρόνον αὐτοῦ ἕως εἰς τὸν αἰῶνα.

¹⁴ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ἔσται μοι εἰς υἱόν· καὶ ἐὰν ἔλθῃ ἡ ἀδικία αὐτοῦ, καὶ ἐλέγξω αὐτὸν ἐν ράβδῳ ἀνδρῶν καὶ ἐν ἁφαῖς υἱῶν ἀνθρώπων·

¹⁵τὸ δὲ ἔλεός μου οὐκ ἀποστήσω ἀπ᾿ αὐτοῦ, καθὼς ἀπέστησα ἀφ᾿ ὧν ἀπέστησα ἐκ προσώπου μου.

¹⁶καὶ πιστωθήσεται ὁ οἶκος αὐτοῦ καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἕως αἰῶνος ἐνώπιόν μου. καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἔσται ἀνωρθωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.

¹⁷κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ κατὰ πᾶσαν τὴν ὅρασιν ταύτην, οὕτως ἐλάλησε Νάθαν πρὸς Δαυίδ.

¹⁸καὶ εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ καὶ ἐκάθισεν ἐνώπιον Κυρίου καὶ εἶπε· τίς εἰμι ἐγώ, Κύριέ μου Κύριε, καὶ τίς ὁ οἶκός μου, ὅτι ἠγάπησάς με ἕως τούτων;

¹⁹καὶ κατεσμικρύνθην μικρὸν ἐνώπιόν σου, Κύριέ μου Κύριε. καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ τοῦ οἴκου τοῦ δούλου σου εἰς μακράν· οὗτος δὲ ὁ νόμος τοῦ ἀνθρώπου, Κύριέ μου Κύριε.

²⁰καὶ τί προσθήσει Δαυὶδ ἔτι τοῦ λαλῆσαι πρός σε; καὶ νῦν σὺ οἶδας τὸν δοῦλόν σου, Κύριέ μου Κύριε.

²¹διὰ τὸν λόγον σου πεποίηκας, καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἐποίησας πᾶσαν τὴν μεγαλωσύνην ταύτην γνωρίσαι τῷ δούλῳ σου

²²ἕνεκεν τοῦ μεγαλῦναί σε, Κύριέ μου Κύριε, ὅτι οὐκ ἔστιν ὡς σὺ καὶ οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἠκούσαμεν ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν.

²³καὶ τίς ὡς ὁ λαός σου ᾿Ισραὴλ ἔθνος ἄλλο ἐν τῇ γῇ; ὡς ὡδήγησεν αὐτὸν ὁ Θεὸς τοῦ λυτρώσασθαι αὐτῷ λαόν, τοῦ θέσθαι σε ὄνομα, τοῦ ποιῆσαι μεγαλωσύνην καὶ ἐπιφάνειαν, τοῦ ἐκβαλεῖν σε ἐκ προσώπου τοῦ λαοῦ σου, οὓς ἐλυτρώσω σεαυτῷ ἐξ Αἰγύπτου, ἔθνη καὶ σκηνώματα;

²⁴καὶ ἡτοίμασας σεαυτῷ τὸν λαόν σου ᾿Ισραὴλ εἰς λαὸν ἕως αἰῶνος, καὶ σύ, Κύριε, ἐγένου αὐτοῖς εἰς Θεόν.

²⁵καὶ νῦν, Κύριέ μου Κύριε, τὸ ρῆμα, ὃ ἐλάλησας περὶ τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, πίστωσον ἕως τοῦ αἰῶνος, Κύριε παντοκράτωρ Θεὲ τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ νῦν καθὼς ἐλάλησας,

²⁶μεγαλυνθείη τὸ ὄνομά σου ἕως αἰῶνος.

²⁷Κύριε παντοκράτωρ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἀπεκάλυψας τὸ ὠτίον τοῦ δούλου σου, λέγων· οἶκον οἰκοδομήσω σοι· διὰ τοῦτο εὗρεν ὁ δοῦλός σου τὴν καρδίαν ἑαυτοῦ τοῦ προσεύξασθαι πρός σε τὴν προσευχὴν ταύτην.

²⁸καὶ νῦν, Κύριέ μου Κύριε, σὺ εἶ ὁ Θεός, καὶ οἱ λόγοι σου ἔσονται ἀληθινοί, καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ τοῦ δούλου σου τὰ ἀγαθὰ ταῦτα·

²⁹καὶ νῦν ἄρξαι καὶ εὐλόγησον τὸν οἶκον τοῦ δούλου σου τοῦ εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα ἐνώπιόν σου, ὅτι σύ, Κύριέ μου Κύριε, ἐλάλησας, καὶ ἀπὸ τῆς εὐλογίας σου εὐλογηθήσεται ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου τοῦ εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα.

¹And it came to pass when the king sat in his house, and the Lord had given him an inheritance on every side [free] from all his enemies round about him;

²that the king said to Nathan the prophet, Behold now, I live in a house of cedar, and the ark of the Lord dwells in the midst of a tent.

³And Nathan said to the king, Go and do all that [is] in thine heart, for the Lord [is] with thee.

⁴And it came to pass in that night, that the word of the Lord came to Nathan, saying,

⁵Go, and say to my servant David, Thus says the Lord, Thou shalt not build me a house for me to dwell in.

⁶For I have not dwelt in a house from the day that I brought up the children of Israel out of Egypt to this day, but I have been walking in a lodge and in a tent,

⁷wheresoever I went with all Israel. Have I ever spoken to any of the tribes of Israel, which I commanded to tend my people Israel, saying, Why have ye not built me a house of Cedar?

⁸And now thus shalt thou say to my servant David, Thus says the Lord Almighty, I took thee from the sheep-cote, that thou shouldest be a prince over my people, over Israel.

⁹And I was with thee wheresoever thou wentest, and I destroyed all thine enemies before thee, and I made thee renowned according to the renown of the great ones on the earth.

¹⁰And I will appoint a place for my people Israel, and will plant them, and they shall dwell by themselves, and shall be no more distressed; and the son of iniquity shall no more afflict them, as he [has done] from the beginning,

¹¹from the days when I appointed judges over my people Israel: and I will give thee rest from all thine enemies, and the Lord will tell thee that thou shalt build a house to him.

¹²And it shall come to pass when thy days shall have been fulfilled, and thou shalt sleep with thy fathers, that I will raise up thy seed after thee, even thine own issue, and I will establish his kingdom.

¹³He shall build for me a house to my name, and I will set up his throne even for ever.

¹⁴I will be to him a father, and he shall be to me a son. And when he happens to transgress, then will I chasten him with the rod of men, and with the stripes of the sons of men.

¹⁵But my mercy I will not take from him, as I took it from those whom I removed from my presence.

¹⁶And his house shall be made sure, and his kingdom for ever before me, and his throne shall be set up for ever.

¹⁷According to all these words, and according to all this vision, so Nathan spoke to David.

¹⁸And king David came in, and sat before the Lord, and said, Who am I, O Lord, my Lord, and what [is] my house, that thou hast loved me hitherto?

¹⁹Whereas I was very little before thee, O Lord, my Lord, yet thou spokest concerning the house of thy servant for a long time to [to come]. And [is] this the law of man, O Lord, my Lord?

²⁰And what shall David yet say to thee? and now thou knowest thy servant, O Lord, my Lord.

²¹And thou hast wrought for thy servant’s sake, and according to thy heart thou hast wrought all this greatness, to make it known to thy servant,

²²that he may magnify thee, O my Lord; for there is no one like thee, and there is no God, but thou among all of whom we have heard with our ears.

²³And what other nation in the earth [is] as thy people Israel? whereas God was his guide, to redeem for himself a people to make thee a name, to do mightily and nobly, so that thou shouldest cast out nations and [their] tabernacles from the presence of thy people, whom thou didst redeem for thyself out of Egypt?

²⁴And thou has prepared for thyself thy people Israel to be a people for ever, and thou, Lord, art become their God.

²⁵And now, O my Lord, the Almighty Lord God of Israel, confirm the word for ever which thou hast spoken concerning thy servant and his house: and now as thou hast said,

²⁶Let thy name be magnified for ever.

²⁷Almighty Lord God of Israel, thou hast uncovered the ear of thy servant, saying, I will build thee a house: therefore thy servant has found [in] his heart to pray this prayer to thee.

²⁸And now, O Lord my Lord, thou art God; and thy words will be true, and thou hast spoken these good things concerning thy servant.

²⁹And now begin and bless the house of thy servant, that it may continue for ever before thee; for thou, O Lord, my Lord, hast spoken, and the house of thy servant shall be blessed with thy blessing so as to continue for ever.