Yeremya 22

¹Rab şöyle diyor: “Git, Yahuda kralının sarayına in ve orada bu sözü bildireceksin.

²De ki: ‘Ey Davut’un tahtında oturmakta olan Yahuda kralı! Sen, saray halkın, halkın ve bu kapılardan girenler, Rab’bin sözünü dinleyin.

³Rab şöyle diyor: Adaleti ve doğruluğu uygulayın, soyulmuş olanı kendisine haksızlık edenin elinden kurtarın; yabancıya, öksüze ve dula zulmetmeyin, kutsala saygısızlık etmeyin ve bu yerde suçsuz kanı dökmeyin.

⁴Çünkü bu sözü gerçekten yerine getirirseniz, Davut’un tahtında oturan, arabalara ve atlara binmiş krallar, kendileri, görevlileri ve halklarıyla birlikte bu sarayın kapılarından girecekler.

⁵Ama bu sözleri yerine getirmezseniz, kendi üzerime ant içerim ki, diyor Rab, bu saray bir viraneye dönecektir.’

⁶Çünkü Yahuda kralının sarayı hakkında Rab şöyle diyor: ‘Sen benim için Gilead gibisin, Lübnan’ın zirvesisin; ama seni kesinlikle bir çöle, içinde yaşanmayan kentlere çevireceğim.

⁷Sana karşı baltasıyla birlikte yok edici bir adam hazırlayacağım; senin en seçkin sedir ağaçlarını kesip ateşe atacaklar.

⁸Birçok ulus bu kentin yanından geçecek ve her biri kendi komşusuna, “Rab neden bu büyük kente böyle yaptı?” diye soracak.

⁹Ve şu yanıtı verecekler: “Çünkü Tanrıları Rab’bin antlaşmasını bıraktılar, başka ilahlara tapıp onlara kulluk ettiler.”’

¹⁰Ölen için ağlamayın, onun için yas tutmayın; sürgüne gidene hıçkıra hıçkıra ağlayın, çünkü bir daha geri dönmeyecek, vatanının toprağını bir daha göremeyecek.

¹¹Çünkü babası Yoşiya’nın yerine krallık yapan ve bu yerden çıkıp giden Yoşiya oğlu Şallum hakkında Rab şöyle diyor: “Bir daha buraya geri dönmeyecek.

¹²Ancak onu sürgün ettiğim yerde ölecek ve bu ülkeyi bir daha göremeyecek.”

¹³Evini adaletsizlikle, üst odalarını haksızlıkla kuranın, komşusunu karşılıksız çalıştırıp emeğinin karşılığını kesinlikle vermeyenin vay haline!

¹⁴“Kendime ölçülü bir ev, pencerelerle açılmış havadar üst odalar yapacağım” dedin; tavanını sedir ağacıyla kaplayıp aşıboyasıyla boyadın.

¹⁵Baban Ahaz ile rekabet ettiğin için mi krallık yapacaksın? Onlar yiyip içmediler mi? Senin için adaleti ve doğruluğu uygulamak daha iyiydi.

¹⁶Onlar bilmediler, mazlumun ve yoksulun davasını gütmediler; beni tanımak bu demek değil midir? diyor Rab.

¹⁷Ama senin gözlerin de yüreğin de temiz değil; ancak kendi açgözlülüğünün, suçsuz kanı dökmenin, haksızlık ve cinayet işlemenin peşindesin.

¹⁸Bu yüzden Yahuda Kralı Yoşiya oğlu Yehoyakim hakkında Rab şöyle diyor: “Bu adam için, ‘Ey kardeşim!’ diye yas tutmayacaklar; onun için, ‘Eyvah efendim!’ diye ağlamayacaklar.

¹⁹Bir eşek gibi gömülecek; sürüklenip Yeruşalim kapılarının dışına fırlatılacak.

²⁰Lübnan’a çıkıp feryat et, Başan’da sesini yükselt; denizin ötesine haykır, çünkü bütün aşıkların kırılıp yok oldu.

²¹Sen isyan içindeyken seninle konuştum ama sen, ‘Dinlemeyeceğim’ dedin. Gençliğinden beri yolun buydu, sesime hiç kulak asmadın.

²²Bütün çobanlarını rüzgâr güdecek, aşıkların ise sürgüne gidecek; işte o zaman seni sevenlerin hepsinden ötürü utanacak ve rezil olacaksın.

²³Ey Lübnan’da yaşayan, yuvasını sedir ağaçlarına kuran! Doğuran kadının sancısı gibi ağrılar üzerine çöktüğünde nasıl da inleyeceksin!

²⁴“Varlığım hakkı için,” diyor Rab, “Yahuda Kralı Yehoyakim oğlu Yehoyakin sağ elimdeki mühür yüzüğü olsaydı bile, seni oradan çekip çıkarırdım.

²⁵Seni canını arayanların, yüzlerinden korktuğun kişilerin eline, yani Kildanilerin eline teslim edeceğim.

²⁶Seni ve seni doğuran anneni, doğmadığınız yabancı bir ülkeye fırlatıp atacağım; orada öleceksiniz.

²⁷Canlarının dönmeyi çok özlediği o ülkeye ise asla geri dönemeyecekler.”

²⁸Yehoyakin kendisine ihtiyaç duyulmayan, hor görülmüş bir kap gibidir; çünkü fırlatılıp bilmediği bir ülkeye atıldı.

²⁹Ey ülke, ey ülke! Rab’bin sözünü dinle!

³⁰Rab şöyle diyor: “Bu adamı dışlanmış biri olarak yazın; çünkü onun soyundan gelen hiçbir adam büyüyüp Davut’un tahtında oturmayacak ve bir daha Yahuda’da önderlik etmeyecektir.”

¹ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· πορεύου καὶ κατάβηθι εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ λαλήσεις ἐκεῖ τὸν λόγον τοῦτον

²καὶ ἐρεῖς· ἄκουε λόγον Κυρίου, βασιλεῦ ᾿Ιούδα ὁ καθήμενος ἐπὶ θρόνου Δαυίδ, σὺ καὶ ὁ οἶκός σου καὶ ὁ λαός σου καὶ οἱ εἰσπορευόμενοι ταῖς πύλαις ταύταις·

³τάδε λέγει Κύριος· ποιεῖτε κρίσιν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἐξαιρεῖσθε διηρπασμένον ἐκ χειρὸς ἀδικοῦντος αὐτὸν καὶ προσήλυτον καὶ ὀρφανὸν καὶ χήραν μὴ καταδυναστεύετε καὶ μὴ ἀσεβῆτε καὶ αἷμα ἀθῷον μὴ ἐκχέητε ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.

⁴διότι ἐὰν ποιοῦντες ποιήσητε τὸν λόγον τοῦτον, καὶ εἰσελεύσονται ἐν ταῖς πύλαις τοῦ οἴκου τούτου βασιλεῖς καθήμενοι ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ καὶ ἐπιβεβηκότες ἐφ’ ἁρμάτων καὶ ἵππων, αὐτοὶ καὶ οἱ παῖδες αὐτῶν, καὶ ὁ λαὸς αὐτῶν·

⁵ἐὰν δὲ μὴ ποιήσητε τοὺς λόγους τούτους, κατ’ ἐμαυτοῦ ὤμοσα, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἐρήμωσιν ἔσται ὁ οἶκος οὗτος.

⁶ὅτι τάδε λέγει Κύριος κατὰ τοῦ οἴκου βασιλέως ᾿Ιούδα· Γαλαὰδ σύ μοι, ἀρχὴ τοῦ Λιβάνου, ἐὰν μὴ θῶ σε εἰς ἔρημον, πόλεις μὴ κατοικηθησομένας·

⁷καὶ ἐπάξω ἐπὶ σὲ ὀλοθρεύοντα ἄνδρα καὶ τὸν πέλεκυν αὐτοῦ, καὶ ἐκκόψουσι τὰς ἐκλεκτὰς κέδρους σου καὶ ἐμβαλοῦσιν εἰς τὸ πῦρ.

⁸καὶ διελεύσονται ἔθνη διὰ τῆς πόλεως ταύτης καὶ ἐρεῖ ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· διατί ἐποίησε Κύριος οὕτως τῇ πόλει ταύτῃ τῇ μεγάλῃ;

⁹καὶ ἐροῦσιν· ἀνθ’ ὧν ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν θεοῖς ἀλλοτρίοις καὶ ἐδούλευσαν αὐτοῖς.

¹⁰Μὴ κλαίετε τὸν τεθνηκότα μηδὲ θρηνεῖτε αὐτόν· κλαύσατε κλαυμῷ τὸν ἐκπορευόμενον, ὅτι οὐκ ἐπιστρέψει ἔτι, οὐδὲ ὄψεται τὴν γῆν πατρίδος αὐτοῦ.

¹¹διότι τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ Σελλὴμ υἱὸν ᾿Ιωσία τὸν βασιλεύοντα ἀντὶ ᾿Ιωσίου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου τούτου· οὐκ ἀναστρέψει ἐκεῖ ἔτι,

¹²ἀλλ’ ἢ ἐν τῷ τόπῳ, οὗ μετῴκισα αὐτόν, ἐκεῖ ἀποθανεῖται καὶ τὴν γῆν ταύτην οὐκ ὄψεται ἔτι. -

¹³῏Ω ὁ οἰκοδομῶν οἰκίαν αὐτοῦ οὐ μετὰ δικαιοσύνης καὶ τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ οὐκ ἐν κρίματι, παρὰ τῷ πλησίον αὐτοῦ ἐργᾶται δωρεὰν καὶ τὸν μισθὸν αὐτοῦ οὐ μὴ ἀποδώσει αὐτῷ.

¹⁴ᾠκοδόμησας σεαυτῷ οἶκον σύμμετρον, ὑπερῷα ῥιπιστὰ διεσταλμένα θυρίσι καὶ ἐξυλωμένα ἐν κέδρῳ καὶ κεχρισμένα ἐν μίλτῳ.

¹⁵μὴ βασιλεύσῃς, ὅτι σὺ παροξύνῃ ἐν ῎Αχαζ τῷ πατρί σου; οὐ φάγονται καὶ οὐ πίονται· βέλτιον ἦν σὲ ποιεῖν κρίμα καὶ δικαιοσύνην.

¹⁶οὐκ ἔγνωσαν, οὐκ ἔκριναν κρίσιν ταπεινῷ οὐδὲ κρίσιν πένητος· οὐ τοῦτό ἐστι τὸ μὴ γνῶναί σε ἐμέ, λέγει Κύριος;

¹⁷ἰδοὺ οὐκ εἰσὶν οἱ ὀφθαλμοί σου οὐδὲ ἡ καρδία σου καλή, ἀλλὰ εἰς τὴν πλεονεξίαν σου καὶ εἰς τὸ αἷμα τὸ ἀθῷον τοῦ ἐκχέειν αὐτὸ καὶ εἰς ἀδικήματα καὶ εἰς φόνον τοῦ ποιεῖν αὐτά.

¹⁸διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ᾿Ιωακεὶμ υἱὸν ᾿Ιωσία βασιλέα ᾿Ιούδα· οὐαὶ ἐπὶ τὸν ἄνδρα τοῦτον· οὐ μὴ κόψονται αὐτόν· ὦ ἀδελφέ, οὐδὲ μὴ κλαύσονται αὐτόν· οἴμοι Κύριε.

¹⁹ταφὴν ὄνου ταφήσεται, συμψηθεὶς ριφήσεται ἐπέκεινα τῆς πύλης ῾Ιερουσαλήμ. -

²⁰᾿Ανάβηθι εἰς τὸν Λίβανον καὶ κράξον καὶ εἰς τὴν Βασὰν δὸς τὴν φωνήν σου καὶ βόησον εἰς τὸ πέραν τῆς θαλάσσης, ὅτι συνετρίβησαν πάντες οἱ ἐρασταί σου.

²¹ἐλάλησα πρὸς σὲ ἐν τῇ παραπτώσει σου, καὶ εἶπας· οὐκ ἀκούσομαι· αὕτη ἡ ὁδός σου ἐκ νεότητός σου, οὐκ ἤκουσας τῆς φωνῆς μου.

²²πάντας τοὺς ποιμένας σου ποιμανεῖ ἄνεμος, καὶ οἱ ἐρασταί σου ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἐξελεύσονται· ὅτι τότε αἰσχυνθήσῃ καὶ ἀτιμωθήσῃ ἀπὸ πάντων τῶν φιλούντων σε.

²³κατοικοῦσα ἐν τῷ Λιβάνῳ, ἐννοσσεύουσα ἐν ταῖς κέδροις, καταστενάξεις ἐν τῷ ἐλθεῖν σοι ὀδύνας ὡς τικτούσης.

²⁴ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ἐὰν γενόμενος γένηται ᾿Ιεχονίας υἱὸς ᾿Ιωακεὶμ βασιλεὺς ᾿Ιούδα ἀποσφράγισμα ἐπὶ τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου, ἐκεῖθεν ἐκσπάσω σε

²⁵καὶ παραδώσω σε εἰς χεῖρας τῶν ζητούντων τὴν ψυχήν σου, ὧν σὺ εὐλαβῇ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, εἰς χεῖρας τῶν Χαλδαίων·

²⁶καὶ ἀπορρίψω σε καὶ τὴν μητέρα σου τὴν τεκοῦσάν σε εἰς γῆν, οὗ οὐκ ἐτέχθης ἐκεῖ, καὶ ἐκεῖ ἀποθανεῖσθε.

²⁷εἰς δὲ τὴν γῆν, ἣν αὐτοὶ εὔχονται ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν, οὐ μὴ ἀποστρέψωσιν.

²⁸ἠτιμώθη ᾿Ιεχονίας ὡς σκεῦος, οὗ οὐκ ἔστι χρεία αὐτοῦ, ὅτι ἐξερρίφη καὶ ἐξεβλήθη εἰς γῆν, ἣν οὐκ ᾔδει.

²⁹γῆ γῆ ἀκουε λόγον Κυρίου·

³⁰γράψον τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐκκήρυκτον ἄνθρωπον, ὅτι οὐ μὴ αὐξηθῇ ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ ἀνὴρ καθήμενος ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ ἄρχων ἔτι ἐν τῷ ᾿Ιούδᾳ.

¹Thus saith the Lord; Go thou, and go down to the house of the king of Juda, and thou shalt speak there this word,

²and thou shalt say, Hear the word of the Lord, O king of Juda, that sittest on the throne of David, thou, and thy house, and thy people, and they that go in at these gates:

³thus saith the Lord; Execute ye judgment and justice, and rescue the spoiled out of the hand of him that wrongs him: and oppress not the stranger, and orphan, and widow, and sin not, and shed no innocent blood in this place.

⁴For if ye will indeed perform this word, then shall there enter in by the gates of this house kings sitting upon the throne of David, and riding on chariots and horses, they, and their servants, and their people.

⁵But if ye will not perform these words, by myself have I sworn, saith the Lord, that this house shall be [brought] to desolation.

⁶For thus saith the Lord concerning the house of the king of Juda; Thou art Galaad to me, [and] the head of Libanus: [yet] surely I will make thee a desert, [even] cities that shall not be inhabited:

⁷and I will bring upon thee a destroying man, and his axe: and they shall cut down thy choice cedars, and cast [them] into the fire.

⁸And nations shall pass through this city, and each shall say to his neighbour, Why has the Lord done thus to this great city?

⁹And they shall say, Because they forsook the covenant of the Lord their God, and worshipped strange gods, and served them.

¹⁰Weep not for the dead, nor lament for him: weep bitterly for him that goes away: for he shall return no more, nor see his native land.

¹¹For thus saith the Lord concerning Sellem the son of Josias, who reigns in the place of Josias his father, who has gone forth out of this place; He shall not return thither any more:

¹²but in that place whither I have carried him captive, there shall he die, and shall see this land no more.

¹³He that builds his house not with justice, and his upper chambers not with judgment, who works by means of his neighbour for nothing, and will by no means give him his reward.

¹⁴Thou hast built for thyself a well-proportioned house, airy chambers, fitted with windows, and wainscoted with cedar, and painted with vermilion.

¹⁵Shalt thou reign, because thou art provoked with thy father Achaz? they shall not eat, and they shall not drink: it is better for thee to execute judgment and justice.

¹⁶They understood not, they judged not the cause of the afflicted, nor the cause of the poor: is not this thy not knowing me? saith the Lord.

¹⁷Behold, thine eyes are not good, nor thine heart, but [they go] after thy covetousness, and after the innocent blood to shed it, and after acts of injustice and slaughter, to commit them.

¹⁸Therefore thus saith the Lord concerning Joakim son of Josias, king of Juda, even concerning this man; they shall not bewail him, [saying], Ah brother! neither shall they at all weep for him, [saying], Alas Lord.

¹⁹He shall be buried with the burial of an ass; he shall be dragged roughly along and cast outside the gate of Jerusalem.

²⁰Go up to Libanus, and cry; and utter thy voice to Basan, and cry aloud to the extremity of the sea: for all thy lovers are destroyed.

²¹I spoke to thee on [occasion of] thy trespass, but thou saidst, I will not hearken. This [has been] thy way from thy youth, thou hast not hearkened to my voice.

²²The wind shall tend all thy shepherds, and thy lovers shall go into captivity; for then shalt thou be ashamed and disgraced because of all thy lovers.

²³O thou that dwellest in Libanus, making thy nest in the cedars, thou shalt groan heavily, when pangs as of a travailing woman are come upon thee.

²⁴[As] I live, saith the Lord, though Jechonias son of Joakim king of Juda were indeed the seal upon my right hand, thence would I pluck thee;

²⁵and I will deliver thee into the hands of them that seek thy life, before whom thou art afraid, into the hands of the Chaldeans.

²⁶And I will cast forth thee, and thy mother that bore thee, into a land where thou wast not born; and there ye shall die.

²⁷But they shall by no means return to the land which they long for in their souls.

²⁸Jechonias is dishonoured as a good-for-nothing vessel; for he is thrown out and cast forth into a land which he knew not.

²⁹Land, land, hear the word of the Lord.

³⁰Write ye this man an outcast: for there shall none of his seed at all grow up to sit on the throne of David, [or as] a prince yet in Juda.