Nehemya 9

¹Bu ayın yirmi dördüncü gününde İsrailoğulları oruç tutarak, çullara sarınmış ve başlarının üzerinde kül ile toplandılar.

²İsrailoğulları her türlü yabancı soydan ayrıldılar; ayağa kalkıp kendi günahlarını ve atalarının yasa tanımazlıklarını itiraf ettiler.

³Kendi duruş yerlerinde ayağa kalktılar ve Tanrıları RAB'bin Yasa Kitabı'ndan okudular; günahlarını itiraf edip Tanrıları RAB'be tapınmaktaydılar.

⁴Levililerin kürsüsünde Yeşu, Kadmiel'in oğulları, Şerebya oğlu Şekanya ve Honeni'nin oğulları durdu ve Tanrıları RAB'be yüksek sesle feryat ettiler.

⁵Levililerden Yeşu ve Kadmiel şöyle dediler: "Ayağa kalkın, Tanrımız RAB'bi sonsuzluktan sonsuzluğa dek kutsayın! Senin görkemli adına övgüler olsun; o her türlü kutsamanın ve övgünün üzerinde yüceltilecektir."

⁶Ve Ezra dedi ki: "Tek RAB sensin; göğü, göklerin göğünü ve onların tüm düzenini, yeryüzünü ve üzerindeki her şeyi, denizleri ve içlerindeki her şeyi sen yarattın. Hepsine hayat veren sensin ve göksel ordular sana tapınır."

⁷"RAB Tanrı sensin; Avram'ı seçen, onu Kildanilerin ülkesinden çıkaran ve ona İbrahim adını veren sensin."

⁸"Onun yüreğini önünde sadık buldun; Kenanlıların, Hititlerin, Amorluların, Perizlilerin, Yevusluların ve Girgaşlıların topraklarını ona ve soyuna vermek için onunla bir antlaşma yaptın. Verdiğin sözleri tuttun, çünkü sen adilsin."

⁹"Atalarımızın Mısır'daki aşağılanmasını gördün, Kızıldeniz kıyısındaki feryatlarını işittin."

¹⁰"Mısır'da Firavun'a, bütün kullarına ve ülkesinin tüm halkına karşı belirtiler ve harikalar gösterdin; çünkü onların atalarımıza karşı ne kadar kibirlendiklerini biliyordun. Böylece bugün olduğu gibi kendine bir ad yaptın."

¹¹"Önlerinde denizi yardın, onlar da denizin ortasından kuru toprak üzerinde geçtiler; onları kovalayanları ise, coşkun sulara atılan bir taş gibi derinliklere fırlattın."

¹²"Gündüzün bir bulut sütunuyla, geceleyin ise gidecekleri yolu aydınlatmak için bir ateş sütunuyla onlara yol gösterdin."

¹³"Sina Dağı'na indin, onlarla gökten konuştun; onlara doğru hükümler, gerçek yasalar, iyi kurallar ve buyruklar verdin."

¹⁴"Kutsal Şabat gününü onlara bildirdin; kulun Musa aracılığıyla onlara buyruklar, kurallar ve yasa verdin."

¹⁵"Beslenmeleri için onlara gökten ekmek verdin, susuzluklarını gidermek için kayadan su çıkardın; kendilerine vermek için elini kaldırıp ant içtiğin ülkeye girip orayı mülk edinmelerini söyledin."

¹⁶"Ama onlar ve atalarımız kibirlendiler, boyunlarını sertleştirdiler ve buyruklarına kulak asmadılar."

¹⁷"Söz dinlemeyi reddettiler, aralarında yaptığın harikaları unuttular. Boyunlarını sertleştirdiler ve Mısır'daki köleliklerine geri dönmek için kendilerine bir önder atadılar. Ama sen bağışlayan, lütfeden, sevecen, tez öfkelenmeyen, sevgisi bol bir Tanrısın; onları terk etmedin."

¹⁸"Kendilerine dökme bir buzağı yapıp, 'Bizi Mısır'dan çıkaran tanrılarımız bunlardır!' dedikleri ve büyük saygısızlıklar yaptıkları zaman bile,"

¹⁹"yüce merhametinle onları çölde bırakmadın. Gündüzün onlara yol göstermek için bulut sütununu, geceleyin de gidecekleri yolu aydınlatmak için ateş sütununu üzerlerinden eksik etmedin."

²⁰"Onları bilge kılmak için iyi Ruhunu verdin; ağızlarından manı esirgemedin ve susadıklarında onlara su verdin."

²¹"Onları çölde kırk yıl besledin, hiçbir eksikleri olmadı; giysileri eskimedi, ayakları yarılmadı."

²²"Onlara krallıklar ve halklar verdin, bu toprakları aralarında paylaştırdın; böylece Heşbon Kralı Sihon'un ülkesini ve Başan Kralı Og'un ülkesini mülk edindiler."

²³"Onların oğullarını gökteki yıldızlar kadar çoğalttın ve onları, atalarına girmelerini söylediğin ülkeye getirdin; onlar da orayı mülk edindiler."

²⁴"Kenan ülkesinde yaşayanları onların önünde yok ettin; onları, krallarını ve ülkenin halklarını, diledikleri gibi davransınlar diye ellerine teslim ettin."

²⁵"Yüksek kentleri ele geçirdiler; her türlü iyi şeyle dolu evleri, oyulmuş sarnıçları, bağları, zeytinlikleri ve bol meyve ağaçlarını mülk edindiler. Yediler, doydular, semirdiler ve senin büyük iyiliğinle sefa sürdüler."

²⁶"Ama başkaldırıp senden yüz çevirdiler ve yasanı arkalarına attılar. Kendilerini sana döndürmek için uyarılarda bulunan peygamberlerini öldürdüler ve büyük saygısızlıklar yaptılar."

²⁷"Bu yüzden onları kendilerine sıkıntı verenlerin eline teslim ettin ve onlar da kendilerine sıkıntı çektirdi. Sıkıntıya düştüklerinde sana feryat ettiler; sen de göklerden onları işittin ve büyük merhametinle onlara kurtarıcılar gönderip kendilerini düşmanlarının elinden kurtardın."

²⁸"Ama rahata kavuşur kavuşmaz yine senin önünde kötülük yaptılar. Sen de onları düşmanlarının eline bıraktın ve düşmanları onlara egemen oldu. Yeniden sana feryat ettiklerinde göklerden onları işittin ve büyük merhametinle onları defalarca kurtardın."

²⁹"Onları yasana döndürmek için uyardın, ama onlar dinlemediler; buyruklarına ve hükümlerine karşı günah işlediler –oysa insan onlara uyarsa yaşar– itaatsizce sırt çevirdiler, boyunlarını sertleştirdiler ve söz dinlemediler."

³⁰"Yıllarca onlara katlandın, peygamberlerin aracılığıyla Ruhunla onları uyardın; ama kulak asmadılar. Bu yüzden onları çevre ülkelerin halklarının eline teslim ettin."

³¹"Yine de büyük merhametin sayesinde onları tamamen yok etmedin ve onları terk etmedin; çünkü sen güçlü, lütfeden ve sevecen bir Tanrısın."

³²"Ve şimdi, ey Tanrımız, antlaşmana ve sevgine sadık kalan o ulu, güçlü ve heybetli Tanrı! Asur krallarının günlerinden bugüne dek bizim, krallarımızın, önderlerimizin, kâhinlerimizin, peygamberlerimizin, atalarımızın ve bütün halkının başına gelen bunca sıkıntı gözünde önemsiz görünmesin."

³³"Başımıza gelen her şeyde sen adilsin; çünkü sen sadakatle davrandın, biz ise kötülük ettik."

³⁴"Krallarımız, önderlerimiz, kâhinlerimiz ve atalarımız yasanı yerine getirmediler; buyruklarına ve kendilerini uyarmak için verdiğin tanıklıklara kulak asmadılar."

³⁵"Kendi krallıklarında, onlara bağışladığın büyük iyilik içinde, önlerine serdiğin o geniş ve verimli ülkede sana kulluk etmediler ve kötü işlerinden dönmediler."

³⁶"İşte, bugün köleyiz; meyvesini ve iyi şeylerini yesinler diye atalarımıza verdiğin bu ülkede, evet, onun üzerinde köleyiz."

³⁷"Günahlarımız yüzünden üzerimize atadığın krallar için ülkenin bol ürünü heba oluyor; bedenlerimiz ve hayvanlarımız üzerinde diledikleri gibi egemenlik sürüyorlar ve biz büyük bir sıkıntı içindeyiz."

³⁸"Bütün bunlardan ötürü kesin bir antlaşma yapıyor ve bunu yazılı hale getiriyoruz; önderlerimiz, Levililerimiz ve kâhinlerimiz de buna mühürlerini basıyorlar."

¹ΚΑΙ ἐν ἡμέρᾳ εἰκοστῇ καὶ τετάρτῃ τοῦ μηνὸς τούτου συνήχθησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν σάκκοις καὶ σποδῷ ἐπὶ κεφαλῆς αὐτῶν.

²καὶ ἐχωρίσθησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ παντὸς υἱοῦ ἀλλοτρίου καὶ ἔστησαν καὶ ἐξηγόρευσαν τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων αὐτῶν.

³καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῇ στάσει αὐτῶν καὶ ἀνέγνωσαν ἐν βιβλίῳ νόμου Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν καὶ ἦσαν ἐξαγορεύοντες τῷ Κυρίῳ καὶ προσκυνοῦντες τῷ Κυρίῳ Θεῷ αὐτῶν.

⁴καὶ ἔστη ἐπὶ ἀναβάσει τῶν Λευιτῶν ᾿Ιησοῦς καὶ οἱ υἱοὶ Καδμιήλ, Σεχενία υἱὸς Σαραβία, υἱοὶ Χωνενὶ καὶ ἐβόησαν φωνῇ μεγάλῃ πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν.

⁵καὶ εἴποσαν οἱ Λευῖται ᾿Ιησοῦς καὶ Καδμιήλ· ἀνάστητε, εὐλογεῖτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος· καὶ εὐλογήσουσιν ὄνομα δόξης σου καὶ ὑψώσουσιν ἐπὶ πάσῃ εὐλογίᾳ καὶ αἰνέσει.

⁶καὶ εἶπεν ῎Εσδρας· σὺ εἶ αὐτὸς Κύριος μόνος, σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσαν τὴν στάσιν αὐτῶν, τὴν γῆν καὶ πάντα, ὅσα ἐστὶν ἐν αὐτῇ, τὰς θαλάσσας καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς, καὶ σὺ ζωοποιεῖς τὰ πάντα, καὶ σοὶ προσκυνοῦσιν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν.

⁷σὺ εἶ Κύριος ὁ Θεός· σὺ ἐξελέξω ἐν ῞Αβραμ καὶ ἐξήγαγες αὐτὸν ἐκ τῆς χώρας τῶν Χαλδαίων καὶ ἐπέθηκας αὐτῷ ὄνομα ῾Αβραάμ·

⁸καὶ εὗρες τὴν καρδίαν αὐτοῦ πιστὴν ἐνώπιόν σου καὶ διέθου πρὸς αὐτὸν διαθήκην δοῦναι αὐτῷ τὴν γῆν τῶν Χαναναίων καὶ Χετταίων καὶ ᾿Αμορραίων καὶ Φερεζαίων καὶ ᾿Ιεβουσαίων καὶ Γεργεσαίων καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· καὶ ἔστησας τοὺς λόγους σου, ὅτι δίκαιος σύ.

⁹καὶ εἶδες τὴν ταπείνωσιν τῶν πατέρων ἡμῶν ἐν Αἰγύπτῳ καὶ τὴν κραυγὴν αὐτῶν ἤκουσας ἐπὶ θάλασσαν ἐρυθράν.

¹⁰καὶ ἔδωκας σημεῖα καὶ τέρατα ἐν Αἰγύπτῳ ἐν Φαραὼ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς παισὶν αὐτοῦ καὶ ἐν παντὶ τῷ λαῷ τῆς γῆς αὐτοῦ, ὅτι ἔγνως ὅτι ὑπερηφάνησαν ἐπ’ αὐτούς, καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη.

¹¹καὶ τὴν θάλασσαν ἔρρηξας ἐνώπιον αὐτῶν, καὶ παρήλθοσαν ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης ἐν ξηρασίᾳ, καὶ τοὺς καταδιώξοντας αὐτοὺς ἔρριψας εἰς βυθὸν ὡσεὶ λίθον ἐν ὕδατι σφοδρῷ.

¹²καὶ ἐν στύλῳ νεφέλης ὡδήγησας αὐτοὺς ἡμέρας καὶ ἐν στύλῳ πυρὸς τὴν νύκτα τοῦ φωτίσαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσονται ἐν αὐτῇ.

¹³καὶ ἐπὶ ὄρος Σινὰ κατέβης καὶ ἐλάλησας πρὸς αὐτοὺς ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἔδωκας αὐτοῖς κρίματα εὐθέα καὶ νόμους ἀληθείας, προστάγματα καὶ ἐντολὰς ἀγαθάς·

¹⁴καὶ τὸ σάββατόν σου τὸ ἅγιον ἐγνώρισας αὐτοῖς, ἐντολὰς καὶ προστάγματα καὶ νόμον ἐνετείλω αὐτοῖς ἐν χειρὶ Μωυσῆ δούλου σου.

¹⁵καὶ ἄρτον ἐξ οὐρανοῦ ἔδωκας αὐτοῖς εἰς σιτοδοτίαν αὐτῶν καὶ ὕδωρ ἐκ πέτρας ἐξήνεγκας αὐτοῖς εἰς δίψαν αὐτῶν. καὶ εἶπας αὐτοῖς εἰσελθεῖν κληρονομῆσαι τὴν γῆν, ἐφ’ ἣν ἐξέτεινας τὴν χεῖρά σου δοῦναι αὐτοῖς.

¹⁶καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν ὑπερηφανεύσαντο καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν καὶ οὐκ ἤκουσαν τῶν ἐντολῶν σου·

¹⁷καὶ ἀνένευσαν τοῦ εἰσακοῦσαι καὶ οὐκ ἐμνήσθησαν τῶν θαυμασίων σου, ὧν ἐποίησας μετ’ αὐτῶν καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν καὶ ἔδωκαν ἀρχὴν ἐπιστρέψαι εἰς δουλείαν αὐτῶν ἐν Αἰγύπτῳ. καὶ σὺ ὁ Θεὸς ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, καὶ οὐκ ἐγκατέλιπες αὐτούς.

¹⁸ἔτι δὲ καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς μόσχον χωνευτὸν καὶ εἶπαν· οὗτοι οἱ θεοὶ οἱ ἐξαγαγόντες ἡμᾶς ἐξ Αἰγύπτου· καὶ ἐποίησαν παροργισμοὺς μεγάλους.

¹⁹καὶ σὺ ἐν οἰκτιρμοῖς σου τοῖς πολλοῖς οὐκ ἐγκατέλιπες αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ, τὸν στύλον τῆς νεφέλης οὐκ ἐξέκλινας ἀπ’ αὐτῶν ἡμέρας ὁδηγῆσαι αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ καὶ τὸν στύλον τοῦ πυρὸς τὴν νύκτα, φωτίζειν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσονται ἐν αὐτῇ.

²⁰καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ἔδωκας συνετίσαι αὐτοὺς καὶ τὸ μάννα σου οὐκ ἀφυστέρησας ἀπὸ στόματος αὐτῶν καὶ ὕδωρ ἔδωκας αὐτοῖς ἐν τῷ δίψει αὐτῶν.

²¹καὶ τεσσαράκοντα ἔτη διέθρεψας αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὐχ ὑστέρησας αὐτοῖς οὐδέν· ἱμάτια αὐτῶν οὐκ ἐπαλαιώθησαν, καὶ πόδες αὐτῶν οὐ διερράγησαν.

²²καὶ ἔδωκας αὐτοῖς βασιλείας καὶ λαοὺς ἐμέρισας αὐτοῖς, καὶ ἐκληρονόμησαν τὴν γῆν Σηὼν βασιλέως ᾿Εσεβὼν καὶ τὴν γῆν ῍Ωγ βασιλέως τοῦ Βασάν.

²³καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐπλήθυνας ὡς τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰσήγαγες αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, ἣν εἶπας τοῖς πατράσιν αὐτῶν, καὶ ἐκληρονόμησαν αὐτήν.

²⁴καὶ ἐξέτριψας ἐνώπιον αὐτῶν τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν τῶν Χαναναίων καὶ ἔδωκας αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῶν καὶ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς ποιῆσαι αὐτοῖς ὡς ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτῶν.

²⁵καὶ κατελάβοσαν πόλεις ὑψηλὰς καὶ ἐκληρονόμησαν οἰκίας πλήρεις πάντων ἀγαθῶν, λάκκους λελατομημένους, ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας καὶ πᾶν ξύλον βρώσιμον εἰς πλῆθος· καὶ ἐφάγοσαν καὶ ἐνεπλήσθησαν καὶ ἐλιπάνθησαν καὶ ἐτρύφησαν ἐν ἀγαθωσύνῃ σου τῇ μεγάλῃ.

²⁶καὶ ἤλλαξαν καὶ ἀπέστησαν ἀπὸ σοῦ καὶ ἔρριψαν τὸν νόμον σου ὀπίσω σώματος αὐτῶν καὶ τοὺς προφήτας σου ἀπέκτειναν, οἳ διεμαρτύραντο ἐν αὐτοῖς ἐπιστρέψαι αὐτοὺς πρός σε, καὶ ἐποίησαν παροργισμοὺς μεγάλους.

²⁷καὶ ἔδωκας αὐτοὺς ἐν χειρὶ θλιβόντων αὐτούς, καὶ ἔθλιψαν αὐτούς· καὶ ἀνεβόησαν πρός σε ἐν καιρῷ θλίψεως αὐτῶν, καὶ σὺ ἐξ οὐρανοῦ σου ἤκουσας καὶ ἐν οἰκτιρμοῖς σου τοῖς μεγάλοις ἔδωκας αὐτοῖς σωτῆρας καὶ ἔσωσας αὐτοὺς ἐκ χειρὸς θλιβόντων αὐτούς.

²⁸καὶ ὡς ἀνεπαύσαντο, ἐπέστρεψαν ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου· καὶ ἐγκατέλιπες αὐτοὺς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῶν, καὶ κατῆρξαν ἐν αὐτοῖς· καὶ πάλιν ἀνεβόησαν πρός σε, καὶ σὺ ἐξ οὐρανοῦ εἰσήκουσας καὶ ἐρρύσω αὐτοὺς ἐν οἰκτιρμοῖς σου πολλοῖς.

²⁹καὶ ἐπεμαρτύρω αὐτοῖς ἐπιστρέψαι αὐτοὺς εἰς τὸν νόμον σου, καὶ οὐκ ἤκουσαν, ἀλλ’ ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου καὶ κρίμασί σου ἡμάρτοσαν, ἃ ποιήσας αὐτὰ ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτοῖς· καὶ ἔδωκαν νῶτον ἀπειθοῦντα καὶ τράχηλον αὐτῶν ἐσκλήρυναν καὶ οὐκ ἤκουσαν.

³⁰καὶ εἵλκυσας ἐπ’ αὐτοὺς ἔτη πολλὰ καὶ ἐπεμαρτύρω αὐτοῖς ἐν πνεύματί σου ἐν χειρὶ προφητῶν σου· καὶ οὐκ ἠνωτίσαντο, καὶ ἔδωκας αὐτοὺς ἐν χειρὶ λαῶν τῆς γῆς.

³¹καὶ σὺ ἐν οἰκτιρμοῖς σου τοῖς πολλοῖς οὐκ ἐποίησας αὐτοὺς συντέλειαν καὶ οὐκ ἐγκατέλιπες αὐτούς, ὅτι ἰσχυρὸς εἶ καὶ ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων.

³²καὶ νῦν, ὁ Θεὸς ἡμῶν ὁ ἰσχυρός, ὁ μέγας, ὁ κραταιὸς καὶ ὁ φοβερός, φυλάσσων τὴν διαθήκην σου καὶ τὸ ἔλεός σου, μὴ ὀλιγωθήτω ἐνώπιόν σου πᾶς ὁ μόχθος, ὃς εὗρεν ἡμᾶς καὶ τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν καὶ τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ τοὺς ἱερεῖς ἡμῶν καὶ τοὺς προφήτας ἡμῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν καὶ ἐν παντὶ τῷ λαῷ σου ἀπὸ ἡμερῶν βασιλέων ᾿Ασσοὺρ καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.

³³καὶ σὺ δίκαιος ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐρχομένοις ἐφ’ ἡμᾶς, ὅτι ἀλήθειαν ἐποίησας, καὶ ἡμεῖς ἐξημάρτομεν,

³⁴καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν καὶ οἱ ἱερεῖς ἡμῶν καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν οὐκ ἐποίησαν τὸν νόμον σου καὶ οὐ προσέσχον τῶν ἐντολῶν σου καὶ τὰ μαρτύριά σου, ἃ διεμαρτύρω αὐτοῖς.

³⁵καὶ αὐτοὶ ἐν βασιλείᾳ σου καὶ ἐν ἀγαθωσύνῃ σου τῇ πολλῇ, ᾗ ἔδωκας αὐτοῖς, καὶ ἐν τῇ γῇ τῇ πλατείᾳ καὶ λιπαρᾷ, ᾗ ἔδωκας ἐνώπιον αὐτῶν, οὐκ ἐδούλευσάν σοι καὶ οὐκ ἀπέστρεψαν ἀπὸ ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν τῶν πονηρῶν.

³⁶ἰδοὺ σήμερόν ἐσμεν δοῦλοι, καὶ ἡ γῆ, ἣν ἔδωκας τοῖς πατράσιν ἡμῶν φαγεῖν τὸν καρπὸν αὐτῆς καὶ τὰ ἀγαθὰ αὐτῆς, ἰδού ἐσμεν δοῦλοι ἐπ’ αὐτῆς,

³⁷καὶ οἱ καρποὶ αὐτῆς πολλοὶ τοῖς βασιλεῦσιν, οἷς ἔδωκας ἐφ’ ἡμᾶς ἐν ἁμαρτίαις ἡμῶν, καὶ ἐπὶ τὰ σώματα ἡμῶν ἐξουσιάζουσι καὶ ἐν κτήνεσιν ἡμῶν ὡς ἀρεστὸν αὐτοῖς, καὶ ἐν θλίψει μεγάλῃ ἐσμέν.

³⁸καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἡμεῖς διατιθέμεθα πίστιν καὶ γράφομεν, καὶ ἐπισφραγίζουσιν ἄρχοντες ἡμῶν, Λευῖται ἡμῶν, ἱερεῖς ἡμῶν.

¹Now on the twenty-fourth day of this month the children of Israel assembled with fasting, and in sackcloths, and with ashes on their head.

²And the children of Israel separated themselves from every stranger, and stood and confessed their sins, and the iniquities of their fathers.

³And they stood in their place, and read in the book of the law of the Lord their God: and they confessed [their sins] to the Lord, and worshipped the Lord their God.

⁴[And] there stood upon the stairs, of the Levites, Jesus, and the sons of Cadmiel, Sechenia the son of Sarabia, sons of Choneni; and they cried with a loud voice to the Lord their God.

⁵And the Levites, Jesus and Cadmiel, said, Rise up bless the Lord our God forever and ever: and let them bless thy glorious name, and exalt it with all blessing and praise.

⁶And Esdras said, Thou art the only true Lord; thou madest the heaven, and the heaven of heavens, and all their array, the earth, and all things that are in it, the seas, and all things in them; and thou quickenest all things, and the hosts of heaven worship thee.

⁷Thou art the Lord God, thou didst choose Abram, and broughtest him out of the land of the Chaldeans, and gavest him the name of Abraam:

⁸and thou foundest his heart faithful before thee, and didst make a covenant with him to give to him and to his seed the land of the Chananites, and the Chettites, and Amorites, and Pherezites, and Jebusites, and Gergesites; and thou hast confirmed thy words, for thou [art] righteous.

⁹And thou sawest the affliction of our fathers in Egypt, and thou heardest their cry at the Red Sea.

¹⁰And thou shewedst signs and wonders in Egypt, on Pharao and all his servants, and on all the people of his land: for thou knowest that they behaved insolently against them: and thou madest thyself a name, as at this day.

¹¹And thou didst cleave the sea before them, and they passed through the midst of the sea on dry land; and thou didst cast into the deep them that were about to pursue them, as a stone in the mighty water.

¹²And thou guidedst them by day by a pillar of cloud, and by night by a pillar of fire, to enlighten for them the way wherein they should walk.

¹³Also thou camest down upon mount Sina, and thou spakest to them out of heaven, and gavest them right judgments, and laws of truth, ordinances, and good commandments.

¹⁴And thou didst make known to them thy holy sabbath; thou didst enjoin upon them commandments, and ordinances, and a law, by the hand of thy servant Moses.

¹⁵And thou gavest them bread from heaven for their food, and thou broughtest them forth water from a rock for their thirst; and thou badest them go in to inherit the land over which thou stretchedst out thy hand to give [it] them.

¹⁶But they and our fathers behaved proudly, and hardened their neck, and did not hearken to thy commandments,

¹⁷and refused to listen, and remembered not thy wonders which thou wroughtest with them; and they hardened their neck, and appointed a leader to return to their slavery in Egypt: but thou, O God, [art] merciful and compassionate, long-suffering, and abundant in mercy, and thou didst not forsake them.

¹⁸And still farther they even made to themselves a molten calf, and said, These [are] the gods that brought us up out of Egypt: and they wrought great provocations.

¹⁹Yet thou in thy great compassions didst not forsake them in the wilderness: thou didst not turn away from them the pillar of the cloud by day, to guide them in the way, nor the pillar of fire by night, to enlighten for them the way wherein they should walk.

²⁰And thou gavest thy good Spirit to instruct them, and thou didst not withhold thy manna from their mouth, and gavest them water in their thirst.

²¹And thou didst sustain them forty years in the wilderness; thou didst not allow anything to fail them: their garments did not wax old, and their feet were not bruised.

²²Moreover, thou gavest them kingdoms, and didst divide nations to them: and they inherited the land of Seon king of Esebon, and the land of Og king of Basan.

²³And thou didst multiply their children as the stars of heaven, and broughtest them into the land of which thou spokest to their fathers;

²⁴And they inherited it: and thou didst destroy from before them the dwellers in the land of the Chananites, and thou gavest into their hands them and their kings, and the nations of the land, to do unto them as it pleased them.

²⁵And they took lofty cities, and inherited houses full of all good things, wells dug, vineyards, and oliveyards, and every fruit tree in abundance: so they ate, and were filled, and grew fat, and rioted in thy great goodness.

²⁶But they turned, and revolted from thee, and cast thy law behind their backs; and they slew thy prophets, who testified against them to turn them back to thee, and they wrought great provocations.

²⁷Then thou gavest them into the hand of them that afflicted them, and they did afflict them: and they cried to thee in the time of their affliction, and thou didst hear them from thy heaven, and in thy great compassions gavest them deliverers, and didst save them from the hand of them that afflicted them.

²⁸But when they rested, they did evil again before thee: so thou leftest them in the hands of their enemies, and they ruled over them: and they cried again to thee, and thou heardest [them] from heaven, and didst deliver them in thy great compassions.

²⁹And thou didst testify against them, to bring them back to thy law: but they hearkened not, but sinned against thy commandments and thy judgments, which if a man do, he shall live in them; and they turned their back, and hardened their neck, and heard not.

³⁰Yet thou didst bear long with them many years, and didst testify to them by thy Spirit by the hand of thy prophets: but they hearkened not; so thou gavest them into the hand of the nations of the land.

³¹But thou in thy many mercies didst not appoint them to destruction, and didst not forsake them; for thou art strong, and merciful, and pitiful.

³²And now, O our God, the powerful, the great, the mighty, and the terrible, keeping thy covenant and thy mercy, let not all the trouble seem little in thy sight which has come upon us, and our kings, and our princes, and our priests, and our prophets, and our fathers, and upon all thy people, from the days of the kings of Assur even to this day.

³³But thou [art] righteous in all the things that come upon us; for thou hast wrought faithfully, but we have greatly sinned.

³⁴And our kings, and our princes, and our priests, and our fathers, have not performed thy law, and have not given heed to thy commandments, and [have not kept] thy testimonies which thou didst testify to them.

³⁵And they did not serve thee in thy kingdom, and in thy great goodness which thou gavest to them, and in the large and fat land which thou didst furnish before them, and they turned not from their evil devices.

³⁶Behold, we are servants this day, and [as for] the land which thou gavest to our fathers to eat the fruit of it and the good things of it, behold, we are servants upon it:

³⁷and its produce [is] abundant for the kings whom thou didst appoint over us because of our sins; and they have dominion over our bodies, and over our cattle, as it pleases them, and we are in great affliction.

³⁸And in regard to all these circumstances we make a covenant, and write [it], and our princes, our Levites, [and] our priests, set their seal to [it].