Yaratılış 42

¹Yakup Mısır'da satılık tahıl bulunduğunu görünce oğullarına, "Neden böyle ağırdan alıyorsunuz?" dedi.

²Ve ekledi: "İşte, Mısır'da tahıl olduğunu duydum; oraya inin ve bizim için az miktarda yiyecek satın alın ki yaşayalım ve ölmeyelim."

³Böylece Yusuf'un on kardeşi Mısır'dan tahıl satın almak için aşağı indiler.

⁴Ancak Yakup, Yusuf'un kardeşi Benyamin'i ağabeyleriyle birlikte göndermedi; çünkü "Başına bir hastalık veya zarar gelmesin" diyordu.

⁵Kenan ülkesinde kıtlık hüküm sürdüğünden, İsrail'in oğulları da tahıl satın almak için gelen diğer insanların arasında geldiler.

⁶Yusuf ülkenin yöneticisiydi ve ülkenin bütün halkına tahılı o satıyordu. Yusuf'un kardeşleri gelip onun önünde yüzüstü yere kapandılar.

⁷Yusuf kardeşlerini görünce onları tanıdı, fakat onlara kendini yabancı gibi gösterdi. Sert bir dille, "Nereden geliyorsunuz?" diye sordu. Onlar da, "Yiyecek satın almak için Kenan ülkesinden geldik" dediler.

⁸Yusuf kardeşlerini tanımıştı, fakat onlar onu tanımadılar.

⁹Yusuf onlar hakkında gördüğü düşleri hatırlayarak, "Sizler casussunuz!" dedi, "Ülkenin sınır hatlarını ve zayıf noktalarını incelemeye geldiniz."

¹⁰Onlar ise, "Hayır efendim," dediler, "biz kulların sadece yiyecek satın almaya geldik."

¹¹"Hepimiz bir adamın oğullarıyız; bizler barışsever insanlarız, kulların casus değildir."

¹²Yusuf onlara, "Hayır," dedi, "aksine siz ülkenin zayıf noktalarını görmeye geldiniz."

¹³Onlar da, "Biz kulların Kenan ülkesinde yaşayan on iki kardeşiz," dediler, "İşte, en küçüğümüz bugün babamızın yanındadır, diğeri ise artık hayatta değildir."

¹⁴Yusuf onlara, "Size söylediğim gibidir," dedi, "Sizler casussunuz!"

¹⁵"Şununla sınanacaksınız: Firavun'un sağlığı üzerine ant içerim ki, en küçük kardeşiniz buraya gelmedikçe buradan asla çıkamazsınız."

¹⁶"Aranızdan birini gönderin de kardeşinizi getirsin; sizler ise, doğru söyleyip söylemediğinizi anlamak için sözleriniz kanıtlanana dek tutuklu kalacaksınız. Aksi takdirde, Firavun'un sağlığı üzerine ant içerim ki, kesinlikle casussunuz."

¹⁷Ve onları üç gün boyunca zindanda tuttu.

¹⁸Üçüncü gün Yusuf onlara şöyle dedi: "Dediğimi yapın ve yaşayın; çünkü ben Tanrı'dan korkarım."

¹⁹"Eğer barışsever insanlarsanız, kardeşlerinizden biri zindanda tutuklu kalsın; siz ise gidin, evlerinizin ihtiyacı için satın aldığınız tahılı götürün."

²⁰"Sonra en küçük kardeşinizi bana getirin ki sözlerinizin doğruluğu kanıtlansın ve ölmeyesiniz." Onlar da bu söyleneni yaptılar.

²¹Birbirlerine, "Gerçekten kardeşimize yaptığımızdan ötürü suçluyuz," dediler, "Bize yalvardığında canının çektiği ızdırabı gördük ama onu dinlemedik. İşte bu yüzden bu sıkıntı başımıza geldi."

²²Ruben onlara şöyle karşılık verdi: "Ben size, 'Çocuğa karşı günah işlemeyin' dememiş miydim? Ama beni dinlemediniz. İşte şimdi onun kanının hesabı soruluyor."

²³Yusuf'un kendilerini anladığını bilmiyorlardı, çünkü aralarında bir tercüman vardı.

²⁴Yusuf onlardan uzaklaşıp ağladı. Sonra geri dönüp onlarla konuştu; aralarından Şimon'u alıp gözlerinin önünde bağladı.

²⁵Yusuf kaplarının tahılla doldurulmasını, her birinin parasının çuvalına geri konulmasını ve yolculuk için onlara azık verilmesini buyurdu. Kendilerine bu şekilde yapıldı.

²⁶Tahıllarını eşeklerine yükleyip oradan ayrıldılar.

²⁷Konakladıkları yerde eşeğine yem vermek için çuvalını açanlardan biri, para kesesini gördü; kese çuvalın ağzındaydı.

²⁸Kardeşlerine, "Param bana geri verilmiş!" dedi, "İşte çuvalımın içinde!" Yürekleri ağızlarına geldi, titreyerek birbirlerine, "Tanrı'nın bize bu yaptığı nedir?" dediler.

²⁹Kenan ülkesine, babaları Yakup'un yanına dönünce, başlarına gelen her şeyi ona anlatarak şöyle dediler:

³⁰"Ülkenin efendisi olan o adam bizimle sert konuştu ve bizi ülkeyi gözetleyen casuslar yerine koyup zindana attı."

³¹"Biz de ona, 'Bizler dürüst insanlarız, casus değiliz' dedik."

³²"'Bizler bir babanın oğulları olan on iki kardeşiz; birimiz artık yok, en küçüğümüz ise bugün Kenan ülkesinde babamızın yanındadır.'"

³³"Ülkenin efendisi olan o adam bize şöyle dedi: 'Barışsever olduğunuzu şundan anlayacağım: Kardeşlerinizden birini burada benimle bırakın, evlerinizin ihtiyacı için satın aldığınız tahılı alıp gidin.'"

³⁴"'En küçük kardeşinizi bana getirin ki casus olmadığınızı, barışsever insanlar olduğunuzu bileyim. O zaman kardeşinizi size geri veririm ve bu ülkede serbestçe ticaret yapabilirsiniz.'"

³⁵Çuvallarını boşaltırlarken, her birinin para kesesi kendi çuvalından çıktı. Hem kendileri hem de babaları para keselerini görünce korkuya kapıldılar.

³⁶Babaları Yakup onlara, "Beni çocuklarımdan mahrum ettiniz!" dedi, "Yusuf yok, Şimon yok, şimdi de Benyamin'i mi alacaksınız? Bütün bu olanlar hep benim başıma geliyor!"

³⁷Ruben babasına şöyle dedi: "Eğer onu sana geri getirmezsem, benim iki oğlumu öldür. Onu benim elime teslim et, ben onu sana geri getireceğim."

³⁸Yakup, "Oğlum sizinle aşağı gitmeyecek," dedi, "çünkü ağabeyi öldü ve bir tek o kaldı. Gideceğiniz yolda başına bir zarar gelirse, bu ak saçlarımı acı içinde ölüler diyarına indirirsiniz."

³⁹Kıtlık ise ülkede şiddetlenmişti.

¹ΙΔΩΝ δὲ ᾿Ιακὼβ ὅτι ἐστὶ πρᾶσις ἐν Αἰγύπτῳ, εἶπε τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ· ἱνατί ραθυμεῖτε;

²ἰδοὺ ἀκήκοα ὅτι ἐστὶ σῖτος ἐν Αἰγύπτῳ· κατάβητε ἐκεῖ καὶ πρίασθε ἡμῖν μικρὰ βρώματα, ἵνα ζήσωμεν καὶ μὴ ἀποθάνωμεν.

³κατέβησαν δὲ οἱ ἀδελφοὶ ᾿Ιωσὴφ οἱ δέκα πρίασθαι σῖτον ἐξ Αἰγύπτου·

⁴τὸν δὲ Βενιαμὶν τὸν ἀδελφὸν ᾿Ιωσὴφ οὐκ ἀπέστειλε μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ, εἶπε γάρ· μή ποτε συμβῇ αὐτῷ μαλακία.

⁵῏Ηλθον δὲ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀγοράζειν μετὰ τῶν ἐρχομένων· ἦν γὰρ ὁ λιμὸς ἐν γῇ Χαναάν.

⁶᾿Ιωσὴφ δὲ ἦν ὁ ἄρχων τῆς γῆς, οὗτος ἐπώλει παντὶ τῷ λαῷ τῆς γῆς· ἐλθόντες δὲ οἱ ἀδελφοὶ ᾿Ιωσὴφ προσεκύνησαν αὐτῷ ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν.

⁷ἰδὼν δὲ ᾿Ιωσὴφ τούς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπέγνω καὶ ἠλλοτριοῦτο ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς σκληρὰ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πόθεν ἥκατε; οἱ δὲ εἶπον· ἐκ γῆς Χαναὰν ἀγοράσαι βρώματα.

⁸ἐπέγνω δὲ ᾿Ιωσὴφ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, αὐτοὶ δὲ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτόν.

⁹καὶ ἐμνήσθη ᾿Ιωσὴφ τῶν ἐνυπνίων αὐτοῦ, ὧν εἶδεν αὐτός, καὶ εἶπεν αὐτοῖς· κατάσκοποί ἐστε, κατανοῆσαι τὰ ἴχνη τῆς χώρας ἥκατε.

¹⁰οἱ δὲ εἶπαν· οὐχί, κύριε, οἱ παῖδές σου ἤλθομεν πρίασθαι βρώματα·

¹¹πάντες ἐσμὲν υἱοὶ ἑνὸς ἀνθρώπου· εἰρηνικοί ἐσμεν, οὐκ εἰσὶν οἱ παῖδές σου κατάσκοποι.

¹²εἶπε δὲ αὐτοῖς· οὐχί, ἀλλὰ τὰ ἴχνη τῆς γῆς ἤλθετε ἰδεῖν.

¹³οἱ δὲ εἶπαν· δώδεκά ἐσμεν οἱ παῖδες σου ἀδελφοὶ ἐν γῇ Χαναάν, καὶ ἰδοὺ ὁ νεώτερος μετὰ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σήμερον, ὁ δὲ ἕτερος οὐχ ὑπάρχει.

¹⁴εἶπε δὲ αὐτοῖς ᾿Ιωσήφ· τοῦτό ἐστιν ὃ εἴρηκα ὑμῖν λέγων, ὅτι κατάσκοποί ἐστε·

¹⁵ἐν τούτῳ φανεῖσθε· νὴ τὴν ὑγίειαν Φαραώ, οὐ μὴ ἐξέλθητε ἐντεῦθεν, ἐὰν μὴ ὁ ἀδελφὸς ὑμῶν ὁ νεώτερος ἔλθῃ ὧδε.

¹⁶ἀποστείλατε ἐξ ὑμῶν ἕνα καὶ λάβετε τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν, ὑμεῖς δὲ ἀπάχθητε ἕως τοῦ φανερὰ γενέσθαι τὰ ρήματα ὑμῶν, εἰ ἀληθεύετε ἢ οὔ· εἰ δὲ μή, νὴ τὴν ὑγίειαν Φαραώ, ἦ μὴν κατάσκοποί ἐστε.

¹⁷καὶ ἔθετο αὐτοὺς ἐν φυλακῇ ἡμέρας τρεῖς.

¹⁸Εἶπε δὲ αὐτοῖς τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ· τοῦτο ποιήσατε καὶ ζήσεσθε, τὸν Θεὸν γὰρ ἐγὼ φοβοῦμαι·

¹⁹εἰ εἰρηνικοί ἐστε, ἀδελφὸς ὑμῶν κατασχεθήτω εἷς ἐν τῇ φυλακῇ, αὐτοὶ δὲ βαδίσατε καὶ ἀπαγάγετε τὸν ἀγορασμὸν τῆς σιτοδοσίας ὑμῶν,

²⁰καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν νεώτερον ἀγάγετε πρός με, καὶ πιστευθήσονται τὰ ρήματα ὑμῶν· εἰ δὲ μή, ἀποθανεῖσθε. ἐποίησαν δὲ οὕτως.

²¹καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· ναί, ἐν ἁμαρτίαις γάρ ἐσμεν περὶ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν, ὅτι ὑπερείδομεν τὴν θλῖψιν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ὅτε κατεδέετο ἡμῶν, καὶ οὐκ εἰσηκούσαμεν αὐτοῦ· καὶ ἕνεκεν τούτου ἐπῆλθεν ἐφ᾿ ἡμᾶς ἡ θλῖψις αὕτη.

²²ἀποκριθεὶς δὲ Ρουβὴν εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἐλάλησα ὑμῖν λέγων, μὴ ἀδικήσητε τὸ παιδάριον; καὶ οὐκ ἠκούσατέ μου; καὶ ἰδοὺ τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκζητεῖται.

²³αὐτοὶ δὲ οὐκ ᾔδεισαν ὅτι ἀκούει ᾿Ιωσήφ· ὁ γὰρ ἑρμηνευτὴς ἀνὰ μέσον αὐτῶν ἦν.

²⁴ἀποστραφεὶς δὲ ἀπ᾿ αὐτῶν ἔκλαυσεν ᾿Ιωσήφ. καὶ πάλιν προσῆλθε πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· καὶ ἔλαβε τὸν Συμεὼν ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐναντίον αὐτῶν.

²⁵ἐνετείλατο δὲ ᾿Ιωσήφ ἐμπλῆσαι τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν σίτου καὶ ἀποδοῦναι τὸ ἀργύριον αὐτῶν ἑκάστῳ εἰς τὸν σάκκον αὐτοῦ καὶ δοῦναι αὐτοῖς ἐπισιτισμὸν εἰς τὴν ὁδόν. καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς οὕτως.

²⁶καὶ ἐπιθέντες τὸν σῖτον ἐπὶ τοὺς ὄνους αὐτῶν ἀπῆλθον ἐκεῖθεν.

²⁷λύσας δὲ εἷς τὸν μάρσιππον αὐτοῦ δοῦναι χορτάσματα τοῖς ὄνοις αὐτοῦ, οὗ κατέλυσαν, καὶ εἶδε τὸν δεσμὸν τοῦ ἀργυρίου αὐτοῦ, καὶ ἦν ἐπάνω τοῦ στόματος τοῦ μαρσίππου·

²⁸καὶ εἶπε τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ· ἐπεδόθη μοι τὸ ἀργύριον, καὶ ἰδοὺ τοῦτο ἐν τῷ μαρσίππῳ μου, καὶ ἐξέστη ἡ καρδία αὐτῶν, καὶ ἐταράχθησαν πρὸς ἀλλήλους λέγοντες· τί τοῦτο ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἡμῖν;

²⁹῏Ηλθον δὲ πρὸς ᾿Ιακὼβ τὸν πατέρα αὐτῶν εἰς γῆν Χαναὰν καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα τὰ συμβάντα αὐτοῖς, λέγοντες·

³⁰λελάληκεν ὁ ἄνθρωπος ὁ κύριος τῆς γῆς πρὸς ἡμᾶς σκληρὰ καὶ ἔθετο ἡμᾶς ἐν φυλακῇ ὡς κατασκοπεύοντας τὴν γῆν.

³¹εἴπαμεν δὲ αὐτῷ· εἰρηνικοί ἐσμέν, οὐκ ἐσμὲν κατάσκοποι·

³²δώδεκα ἀδελφοί ἐσμεν, υἱοὶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν· ὁ εἷς οὐχ ὑπάρχει, ὁ δὲ μικρὸς μετὰ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σήμερον ἐν γῇ Χαναάν.

³³εἶπε δὲ ἡμῖν ὁ ἄνθρωπος ὁ κύριος τῆς γῆς· ἐν τούτῳ γνώσομαι ὅτι εἰρηνικοί ἐστε· ἀδελφὸν ἕνα ἄφετε ὧδε μετ᾿ ἐμοῦ, τὸν δὲ ἀγορασμὸν τῆς σιτοδοσίας τοῦ οἴκου ὑμῶν λαβόντες ἀπέλθατε.

³⁴καὶ ἀγάγετε πρός με τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν νεώτερον, καὶ γνώσομαι ὅτι οὐ κατάσκοποί ἐστε, ἀλλ᾿ ὅτι εἰρηνικοί ἐστε, καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν ἀποδώσω ὑμῖν, καὶ τῇ γῇ ἐμπορεύσεσθε.

³⁵ἐγένετο δὲ ἐν τῷ κατακενοῦν αὐτοὺς τοὺς σάκκους αὐτῶν, καὶ ἦν ἑκάστου ὁ δεσμὸς τοῦ ἀργυρίου ἐν τῷ σάκκῳ αὐτῶν· καὶ εἶδον τοὺς δεσμοὺς τοῦ ἀργυρίου αὐτῶν αὐτοὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτῶν, καὶ ἐφοβήθησαν.

³⁶εἶπε δὲ αὐτοῖς ᾿Ιακὼβ ὁ πατὴρ αὐτῶν· ἐμὲ ἠτεκνώσατε, ᾿Ιωσὴφ οὔκ ἔστι, Συμεὼν οὐκ ἔστι, καὶ τὸν Βενιαμὶν λήψεσθε; ἐπ᾿ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα πάντα.

³⁷εἶπε δὲ Ρουβὴν τῷ πατρὶ αὐτῶν λέγων· τοὺς δύο υἱούς μου ἀπόκτεινον, ἐὰν μὴ ἀγάγω αὐτὸν πρὸς σέ· δὸς αὐτὸν εἰς τὴν χεῖρά μου, κἀγὼ ἀνάξω αὐτὸν πρὸς σέ.

³⁸ὁ δὲ εἶπεν· οὐ καταβήσεται ὁ υἱός μου μεθ᾿ ὑμῶν, ὅτι ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀπέθανε καὶ αὐτὸς μόνος καταλέλειπται· καὶ συμβήσεται αὐτὸν μαλακισθῆναι ἐν τῇ ὁδῷ, ᾗ ἐὰν πορεύησθε, καὶ κατάξετέ μου τὸ γῆρας μετὰ λύπης εἰς ἅδου.

³⁹ὁ δὲ λιμὸς ἐνίσχυσεν ἐπὶ τῆς γῆς. * Verse

³⁹translated by Herb Swanson.

¹AND Jacob having seen that there was a sale [of corn] in Egypt, said to his sons, Why are ye indolent?

²Behold, I have heard that there is corn in Egypt; go down thither, and buy for us a little food, that we may live, and not die.

³And the ten brethren of Joseph went down to buy corn out of Egypt.

⁴But [Jacob] sent not Benjamin, the brother of Joseph, with his brethren; for he said, Lest, haply, disease befall him.

⁵And the sons of Israel came to buy with those that came, for the famine was in the land of Chanaan.

⁶And Joseph was ruler of the land; he sold to all the people of the land. And the brethren of Joseph, having come, did reverence to him, [bowing] with the face to the ground.

⁷And when Joseph saw his brethren, he knew them, and estranged himself from them, and spoke hard words to them; and said to them, Whence are ye come? And they said, Out of the land of Chanaan, to buy food.

⁸And Joseph knew his brethren, but they knew not him.

⁹And Joseph remembered his dream, which he saw; and he said to them, Ye are spies; to observe the marks of the land are ye come.

¹⁰But they said, Nay, Sir, we thy servants are come to buy food;

¹¹we are all sons of one man; we are peaceable, thy servants are not spies.

¹²And he said to them, Nay, but ye are come to observe the marks of the land.

¹³And they said, We thy servants are twelve brethren, in the land of Chanaan; and, behold, the youngest is with our father to-day, but the other one is not.

¹⁴And Joseph said to them, This is it that I spoke to you, saying, ye are spies;

¹⁵herein shall ye be manifested; by the health of Pharao, ye shall not depart hence, unless your younger brother come hither.

¹⁶Send one of you, and take your brother; and go ye to prison, till your words be clear, whether ye speak the truth or not; but, if not, by the health of Pharao, verily ye are spies.

¹⁷And he put them in prison three days.

¹⁸And he said to them on the third day, This do, and ye shall live, for I fear God.

¹⁹If ye be peaceable, let one of your brethren be detained in prison; but go ye, and carry back the corn ye have purchased.

²⁰And bring your younger brother to me, and your words shall be believed; but, if not, ye shall die. And they did so.

²¹And each said to his brother, Yes, indeed, for we are in fault concerning our brother, when we disregarded the anguish of his soul, when he besought us, and we hearkened not to him; and therefore has this affliction come upon us.

²²And Ruben answered them, saying, Did I not speak to you, saying, Hurt not the boy, and ye heard me not? and, behold, his blood is required.

²³But they knew not that Joseph understood them; for there was an interpreter between them.

²⁴And Joseph turned away from them, and wept; and again he came to them, and spoke to them; and he took Symeon from them, and bound him before their eyes.

²⁵And Joseph gave orders to fill their vessels with corn, and to return their money to each into his sack, and to give them provision for the way; and it was so done to them.

²⁶And having put the corn on the asses, they departed thence.

²⁷And one having opened his sack to give his asses fodder, at the place where they rested, saw also his bundle of money, for it was on the mouth of his sack.

²⁸And he said to his brethren, My money has been restored to me, and behold this is in my sack. And their heart was wonder-struck, and they were troubled, saying one to another, What is this that God has done to us?

²⁹And they came to their father, Jacob, into the land of Chanaan, and reported to him all that had happened to them, saying,

³⁰The man, the lord of the land, spoke harsh words to us, and put us in prison as spies of the land.

³¹And we said to him, We are men of peace, we are not spies.

³²We are twelve brethren, sons of our father; one is not, and the youngest is with his father to-day in the land of Chanaan.

³³And the man, the lord of the land, said to us, Herein shall I know that ye are peaceable; leave one brother here with me, and having taken the corn ye have purchased for your family, depart.

³⁴And bring to me your younger brother; then I shall know that ye are not spies, but that ye are men of peace: and I will restore you your brother, and ye shall trade in the land.

³⁵And it came to pass as they were emptying their sacks, there was each man's bundle of money in his sack; and they and their father saw their bundles of money, and they were afraid.

³⁶And their father Jacob said to them, Ye have bereaved me. Joseph is not, Symeon is not, and will ye take Benjamin? all these things have come upon me.

³⁷And Ruben spoke to his father, saying, Slay my two sons, if I bring him not to thee; give him into my hand, and I will bring him back to thee.

³⁸But he said, My son shall not go down with you, because his brother is dead, and he only has been left; and [suppose] it shall come to pass that he is afflicted by the way by which ye go, then ye shall bring down my old age with sorrow to Hades. <39 Now the famine was severe upon the land.>*