3. Krallar 3

¹Krallık Süleyman'ın elinde pekiştirildiğinde, Süleyman Mısır kralı Firavun ile evlilik bağı kurarak onun kızını aldı; kendi sarayını, Rab'bin tapınağını ve Yeruşalim'in çevre surlarını inşa etmeyi tamamlayana dek onu Davut Kenti'ne yerleştirdi.

²Ancak halk yüksek yerlerde kurban sunup buhur yakmaya devam ediyordu; çünkü o zamana dek Rab'bin adına bir tapınak henüz inşa edilmemişti.

³Süleyman Rab'bi seviyor ve babası Davut'un kurallarına göre yaşıyordu; ne var ki, yüksek yerlerde kurban kesip buhur yakmayı da sürdürüyordu.

⁴Kral, kurban sunmak üzere Gabaon'a gitti; çünkü orası en önemli ve en büyük ibadet yeriydi; Süleyman Gabaon'daki sunakta bin yakmalık sunu sundu.

⁵Rab geceleyin rüyada Süleyman'a göründü ve ona, "Kendin için ne dilersen benden iste" dedi.

⁶Süleyman şöyle yanıt verdi: "Kulun babam Davut senin önünde doğrulukla, adaletle ve sana karşı içten bir yürekle yürüdüğü için ona büyük bir lütuf gösterdin; bugün de görüldüğü gibi, onun tahtına oturacak bir oğul bahşederek bu büyük lütfunu onun için korudun."

⁷"Ve şimdi, ey Tanrım Rab, kulunu babam Davut'un yerine kral kıldın; bense henüz ne yapacağını bilmeyen, yönetim tecrübesinden yoksun küçük bir çocuğum."

⁸"Kulun ise senin seçtiğin, kalabalığından ötürü sayılamayacak kadar büyük bir halkın yönetiminin ortasındadır."

⁹"Bu yüzden kuluna, halkını adaletle yönetecek, iyi ile kötüyü ayırt edecek duyarlı ve dinleyen bir yürek ver; çünkü senin bu yönetilmesi güç, görkemli halkını yargılamaya kimin gücü yetebilir?"

¹⁰Süleyman'ın bu dileği dilemesi Rab'bin gözünde hoşnutluk buldu.

¹¹Rab ona şöyle dedi: "Madem benden bu şeyi diledin; kendin için uzun bir ömür, zenginlik ya da düşmanlarının canını istemedin, aksine adaleti uygulamak için anlayış ve sağduyu diledin;"

¹²"işte, senin bu sözüne göre yapıyorum; sana öyle bilge ve anlayışlı bir yürek veriyorum ki, senden önce senin gibisi olmadı ve senden sonra da sana benzer biri asla ortaya çıkmayacaktır."

¹³"Ayrıca benden istemediğin zenginliği ve görkemi de sana bahşediyorum; öyle ki, yaşamın boyunca krallar arasında senin gibi bir adam bulunmayacaktır."

¹⁴"Ve eğer babam Davut'un yürüdüğü gibi, buyruklarımı ve kurallarımı tutarak benim yollarımda yürürsen, senin ömrünü de uzatacağım."

¹⁵Süleyman uyandığında bunun bir rüya olduğunu anladı; hemen Yeruşalim'e döndü, Siyon'da Rab'bin antlaşma sandığının önündeki sunağın önünde durarak yakmalık sunular sundu, esenlik kurbanları kesti ve tüm hizmetkarları için büyük bir şölen düzenledi.

¹⁶O sırada fahişelik yapan iki kadın kralın huzuruna çıkıp önünde durdular.

¹⁷Kadınlardan biri, "Yalvarırım efendim," dedi, "ben ve bu kadın aynı evde kalıyorduk ve ben o evdeyken bir doğum yaptım."

¹⁸"Benim doğurmamdan üç gün sonra bu kadın da doğum yaptı; evde baş başaydık, ikimizden başka yanımızda yabancı kimse yoktu."

¹⁹"Ancak bu kadının oğlu geceleyin öldü, çünkü uykusunda çocuğun üzerine yatmıştı."

²⁰"Gece yarısı kalkıp ben uyurken oğlumu kucağımdan aldı ve kendi koynuna yatırdı; kendi ölü oğlunu ise benim koynuma bıraktı."

²¹"Sabahleyin oğlumu emzirmek için kalktığımda onun ölmüş olduğunu gördüm; fakat gün ışığında ona dikkatle baktığımda, onun benim doğurduğum çocuk olmadığını anladım."

²²Öbür kadın ise, "Hayır, yaşayan çocuk benim, ölü olan ise senin oğlundur!" dedi. Kralın huzurunda bu şekilde tartışmaya devam ettiler.

²³Kral, "Biri, 'Yaşayan çocuk benimki, ölü olan seninki' diyor; diğeri ise, 'Hayır, yaşayan benimki, ölü olan seninki' diyor" diyerek durumu özetledi.

²⁴Ardından kral, "Bana bir kılıç getirin" dedi; kralın huzuruna hemen bir kılıç getirildi.

²⁵Kral, "Yaşayan emzikteki çocuğu ikiye bölün; yarısını birine, diğer yarısını öbürüne verin" diye buyurdu.

²⁶Bunun üzerine, yaşayan çocuğun gerçek annesi, oğluna karşı annelik şefkatiyle içi sızlayarak krala yalvardı: "Aman efendim, lütfen yaşayan çocuğu ona verin, yeter ki onu öldürmeyin!" Diğeri ise, "Ne benim olsun ne de onun, bölün gitsin!" diyordu.

²⁷Kral kararını verdi: "Çocuğu öldürmeyin; onu ilk söyleyen kadına verin, çünkü onun gerçek annesi odur."

²⁸Bütün İsrail halkı kralın verdiği bu adil kararı duydu ve kraldan derin bir saygıyla korktular; çünkü adaleti uygulamak için kendisinde Tanrısal bir bilgelik olduğunu açıkça gördüler.

¹*

¹Τῆς δὲ βασιλείας ἑδρασθείσης ἐν χειρὶ Σαλωμὼν ἐπιγαμίαν ἐποιήσατο Σαλωμὼν πρὸς Φαραὼ βασιλέα Αἰγύπτου καὶ ἔλαβε τὴν θυγατέρα Φαραὼ καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν εἰς τὴν πόλιν Δαυίδ, ἕως οὗ συνετέλεσεν οἰκοδομῶν τὸν οἶκον ἑαυτοῦ καὶ τὸν οἶκον Κυρίου καὶ τὸ τεῖχος ῾Ιερουσαλὴμ κύκλῳ.

²ΠΛΗΝ ὁ λαὸς ἦσαν θυμιῶντες ἐπὶ τοῖς ὑψηλοῖς, ὅτι οὐκ ᾠκοδομήθη οἶκος τῷ Κυρίῳ ἕως τοῦ νῦν.

³καὶ ἠγάπησε Σαλωμὼν τὸν Κύριον πορεύεσθαι ἐν τοῖς προστάγμασι Δαυὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, πλὴν ἐν τοῖς ὑψηλοῖς ἔθυε καὶ ἐθυμία.

⁴καὶ ἀνέστη καὶ ἐπορεύθη εἰς Γαβαὼν θῦσαι ἐκεῖ, ὅτι αὕτη ὑψηλοτάτη καὶ μεγάλη· χιλίαν ὁλοκαύτωσιν ἀνήνεγκε Σαλωμὼν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐν Γαβαών.

⁵καὶ ὤφθη Κύριος τῷ Σαλωμὼν ἐν ὕπνῳ τὴν νύκτα, καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Σαλωμών· αἴτησαί τι αἴτημα σεαυτῷ.

⁶καὶ εἶπεν Σαλωμών· σὺ ἐποίησας μετὰ τοῦ δούλου σου Δαυὶδ τοῦ πατρός μου ἔλεος μέγα, καθὼς διῆλθεν ἐνώπιόν σου ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν εὐθύτητι καρδίας μετὰ σοῦ, καὶ ἐφύλαξας αὐτῷ τὸ ἔλεος τὸ μέγα τοῦτο δοῦναι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ, ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη·

⁷καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεός μου, σὺ ἔδωκας τὸν δοῦλόν σου ἀντὶ Δαυὶδ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγώ εἰμι παιδάριον μικρὸν καὶ οὐκ οἶδα τὴν ἔξοδόν μου καὶ τὴν εἴσοδόν μου,

⁸ὁ δὲ δοῦλός σου ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ σου, ὃν ἐξελέξω λαὸν πολύν, ὃς οὐκ ἀριθμηθήσεται.

⁹καὶ δώσεις τῷ δούλῳ σου καρδίαν ἀκούειν καὶ διακρίνειν τὸν λαόν σου ἐν δικαιοσύνῃ καὶ τοῦ συνιεῖν ἀνὰ μέσον ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ· ὅτι τίς δυνηθήσεται κρίνειν τὸν λαόν σου τὸν βαρὺν τοῦτον;

¹⁰καὶ ἤρεσεν ἐνώπιον Κυρίου, ὅτι ᾐτήσατο Σαλωμὼν τὸ ῥῆμα τοῦτο,

¹¹καὶ εἶπε Κύριος πρὸς αὐτόν· ἀνθ᾿ ὧν ᾐτήσω παρ᾿ ἐμοῦ τὸ ρῆμα τοῦτο καὶ οὐκ ᾐτήσω σεαυτῷ ἡμέρας πολλὰς καὶ οὐκ ᾐτήσω πλοῦτον, οὐδὲ ᾐτήσω ψυχὰς ἐχθρῶν σου, ἀλλ᾿ ᾐτήσω σεαυτῷ τοῦ συνιεῖν τοῦ εἰσακούειν κρίμα,

¹²ἰδοὺ πεποίηκα κατὰ τὸ ρῆμά σου· ἰδοὺ δέδωκά σοι καρδίαν φρονίμην καὶ σοφήν, ὡς σὺ οὐ γέγονεν ἔμπροσθέν σου καὶ μετὰ σὲ οὐκ ἀναστήσεται ὅμοιός σοι.

¹³καὶ ἃ οὐκ ᾐτήσω, δέδωκά σοι, καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν, ὡς οὐ γέγονεν ἀνὴρ ὅμοιός σοι ἐν βασιλεῦσι·

¹⁴καὶ ἐὰν πορευθῇς ἐν τῇ ὁδῷ μου φυλάσσειν τὰς ἐντολάς μου καὶ τὰ προστάγματά μου, ὡς ἐπορεύθη Δαυὶδ ὁ πατήρ σου, καὶ πληθυνῶ τὰς ἡμέρας σου.

¹⁵καὶ ἐξυπνίσθη Σαλωμών, καὶ ἰδοὺ ἐνύπνιον· καὶ ἀνέστη καὶ παραγίνεται εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἔστη κατὰ πρόσωπον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ κατὰ πρόσωπον κιβωτοῦ διαθήκης Κυρίου ἐν Σιὼν καὶ ἀνήγαγεν ὁλοκαυτώσεις καὶ ἐποίησεν εἰρηνικὰς καὶ ἐποίησε πότον μέγα ἑαυτῷ καὶ πᾶσι τοῖς παισὶν αὐτοῦ.

¹⁶Τότε ὤφθησαν δύο γυναῖκες πόρναι τῷ βασιλεῖ καὶ ἔστησαν ἐνώπιον αὐτοῦ.

¹⁷καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ μία· ἐν ἐμοί, κύριε· ἐγὼ καὶ ἡ γυνὴ αὕτη ᾠκοῦμεν ἐν οἴκῳ ἑνὶ καὶ ἐτέκομεν ἐν τῷ οἴκῳ.

¹⁸καὶ ἐγενήθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ τεκούσης μου, ἔτεκε καὶ ἡ γυνὴ αὕτη· καὶ ἡμεῖς κατὰ τὸ αὐτό, καὶ οὐκ ἔστιν οὐθεὶς μεθ᾿ ἡμῶν πάρεξ ἀμφοτέρων ἡμῶν ἐν τῷ οἴκῳ.

¹⁹καὶ ἀπέθανεν ὁ υἱὸς τῆς γυναικὸς ταύτης τὴν νύκτα, ὡς ἐπεκοιμήθη ἐπ᾿ αὐτόν·

²⁰καὶ ἀνέστη μέσης τῆς νυκτὸς καὶ ἔλαβε τὸν υἱόν μου ἐκ τῶν ἀγκαλῶν μου καὶ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐν τῷ κόλπῳ αὐτῆς καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν τεθνηκότα ἐκοίμισεν ἐν τῷ κόλπῳ μου.

²¹καὶ ἀνέστην τὸ πρωΐ θηλάσαι τὸν υἱόν μου, καὶ ἐκεῖνος ἦν τεθνηκώς· καὶ ἰδοὺ κατενόησα αὐτὸν πρωΐ, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν ὁ υἱός μου, ὃν ἔτεκον.

²²καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ ἡ ἑτέρα· οὐχί, ἀλλὰ ὁ υἱός μου ὁ ζῶν, ὁ δὲ υἱός σου ὁ τεθνηκώς. καὶ ἐλάλησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

²³καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς αὐταῖς· σὺ λέγεις· οὗτος ὁ υἱός μου ὁ ζῶν, καὶ ὁ υἱὸς ταύτης ὁ τεθνηκώς. καὶ σὺ λέγεις· οὐχί, ἀλλὰ ὁ υἱός μου ὁ ζῶν, καὶ ὁ υἱός σου ὁ τεθνηκώς.

²⁴καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· λάβετέ μοι μάχαιραν· καὶ προσήνεγκαν τὴν μάχαιραν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

²⁵καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· διέλετε τὸ παιδίον τὸ ζῶν τὸ θηλάζον εἰς δύο καὶ δότε τὸ ἥμισυ αὐτοῦ ταύτῃ καὶ τὸ ἥμισυ αὐτοῦ ταύτῃ.

²⁶καὶ ἀπεκρίθη ἡ γυνή, ἧς ἦν ὁ υἱὸς ὁ ζῶν, καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι ἐταράχθη ἡ μήτρα αὐτῆς ἐπὶ τῷ υἱῷ αὐτῆς, καὶ εἶπεν· ἐν ἐμοί, κύριε, δότε αὐτῇ τὸ παιδίον καὶ θανάτῳ μὴ θανατώσητε αὐτό· καὶ αὕτη εἶπε· μήτε ἐμοὶ μήτε αὐτῇ ἔστω, διέλετε.

²⁷καὶ ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε· δότε τὸ παιδίον τῇ εἰπούσῃ· δότε αὐτῇ αὐτὸ καὶ θανάτῳ μὴ θανατώσητε αὐτό· αὕτη ἡ μήτηρ αὐτοῦ.

²⁸καὶ ἤκουσαν πᾶς ᾿Ισραὴλ τὸ κρίμα τοῦτο, ὃ ἔκρινεν ὁ βασιλεύς, καὶ ἐφοβήθησαν ἀπὸ προσώπου τοῦ βασιλέως, ὅτι εἶδον ὅτι φρόνησις Θεοῦ ἐν αὐτῷ τοῦ ποιεῖν δικαίωμα. _______ *

¹Τῆς δὲ βασιλείας ἑδρασθείσης ἐν χειρὶ Σαλωμὼν ἐπιγαμίαν ἐποιήσατο Σαλωμὼν πρὸς Φαραὼ βασιλέα Αἰγύπτου καὶ ἔλαβε τὴν θυγατέρα Φαραὼ καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν εἰς τὴν πόλιν Δαυίδ, ἕως οὗ συνετέλεσεν οἰκοδομῶν τὸν οἶκον ἑαυτοῦ καὶ τὸν οἶκον Κυρίου καὶ τὸ τεῖχος ῾Ιερουσαλὴμ κύκλῳ. * Rahlfs misses 1.

¹*

¹[And] the kingdom was established in the hand of Solomon. [And] Solomon made a marriage alliance with Pharaoh king of Egypt, and took Pharaoh’s daughter, and brought her into the city of David, until he had made an end of building his own house, and the house of the LORD, and the wall of Jerusalem round about.

²Nevertheless the people burnt incense on the high places, because a house had not yet been built to the Lord.

³And Solomon loved the Lord, [so as] to walk in the ordinances of David his father; only he sacrificed and burnt incense on the high places.

⁴And he arose and went to Gabaon to sacrifice there, for that [was] the highest place, and great: Solomon offered a whole-burnt-offering of a thousand [victims] on the altar in Gabaon.

⁵And the Lord appeared to Solomon in a dream by night, and the Lord said to Solomon, Ask some petition for thyself.

⁶And Solomon said, Thou hast dealt very mercifully with thy servant David my father according as he walked before thee in truth, and in righteousness, and in uprightness of heart with thee, and thou hast kept for him this great mercy, to set his son upon his throne, as [it is] this day.

⁷And now, O Lord my God, thou hast appointed thy servant in the room of David my father; and I am a little child, and know not my going out and my coming in.

⁸But thy servant [is] in the midst of thy people whom thou hast chosen, a great people, which cannot be numbered.

⁹Thou shalt give therefore to thy servant a heart to hear and to judge thy people justly, and to discern between good and evil: for who will be able to judge this thy great people?

¹⁰And it was pleasing before the Lord, that Solomon asked this thing.

¹¹And the Lord said to him, Because thou hast asked this thing of me, and hast not asked for thyself long life, and hast not asked wealth, nor hast asked the lives of thine enemies, but hast asked for thyself understanding to hear judgment;

¹²behold, I have done according to thy word: behold, I have given thee an understanding and wise heart: there has not been [any one] like thee before thee, and after thee there shall not arise one like thee.

¹³And I have given thee what thou hast not asked, wealth and glory, so that there has not been any one like thee among kings.

¹⁴And if thou wilt walk in my way, to keep my commandments and my ordinances, as David thy father walked, then will I multiply thy days.

¹⁵And Solomon awoke, and, behold, [it was] a dream: and he arose and came to Jerusalem, and stood before the altar that was in front of the ark of the covenant of the Lord in Sion: and he offered whole-burnt-offerings, and sacrificed peace-offerings, and made a great banquet for himself and all his servants.

¹⁶Then there appeared two harlots before the king, and they stood before him.

¹⁷And the one woman said, Hear me, [my] lord; I and this woman dwelt in one house, and we were delivered in the house.

¹⁸And it came to pass on the third day after I was delivered, this woman also was delivered: and we [were] together; and there was no one with us besides our two selves in the house.

¹⁹And this woman’s child died in the night; because she overlaid it.

²⁰and she arose in the middle of the night, and took my son from my arms, and laid him in her bosom, and laid her dead son in my bosom.

²¹and I arose in the morning to suckle my son, and he was dead: and, behold, I considered him in the morning, and, behold, it was not my son whom I bore.

²²And the other woman said, No, but the living [is] my son, and the dead [is] thy son. So they spoke before the king.

²³and the king said to them, Thou sayest, This [is] my son, [even] the living [one], and this woman’s son [is] the dead one: and thou sayest, No, but the living [is] my son, and the dead [is] thy son.

²⁴And the king said, Fetch a sword. And they brought a sword before the king.

²⁵And the king said, Divide the live child, the suckling, in two; and give half of it to one, and half of it to the other.

²⁶And the woman whose the living child was, answered and said to the king, (for her bowels yearned over her son) and she said, I pray thee, [my] lord, give her the child, and in nowise slay it. But the other said, Let it be neither mine nor hers; divide [it].

²⁷Then the king answered and said, Give the child to her that said, ’Give it to her, and by no means slay it:’ she [is] its mother.

²⁸and all Israel heard this judgment which the king judged, and they feared before the king; because they saw that the wisdom of God [was] in him, to execute judgment. _______ *1 And Solomon made affinity with Pharaoh king of Egypt, and took Pharaoh’s daughter, and brought her into the city of David, until he had made an end of building his own house, and the house of the LORD, and the wall of Jerusalem round about.