4. Krallar 4

¹Peygamber topluluğundan bir kadın Elisaie'ye, "Senin kulun olan kocam öldü; sen de bilirsin ki kulun Rab'den korkan biriydi" diye feryat etti, "Şimdi ise alacaklı, iki oğlumu kendisine köle yapmak üzere almaya geldi."

²Elisaie ona, "Senin için ne yapabilirim?" dedi, "Bana evinde neyin olduğunu söyle." Kadın, "Hizmetçinin evinde, kendimi yağlayacağım bir miktar yağdan başka hiçbir şeyi yok" dedi.

³Elisaie, "Git, dışarıdan bütün komşularından boş kaplar iste, kendini sınırlandırma" dedi.

⁴"Sonra içeri gir, kendinin ve oğullarının üzerine kapıyı kapa; yağı bütün bu kaplara boşalt ve dolanları kenara kaldır."

⁵Kadın onun yanından ayrıldı ve kendisinin ve oğullarının üzerine kapıyı kapadı; oğulları kapları ona yaklaştırıyor, o da yağı üzerlerine döküyordu.

⁶Kaplar dolunca oğullarına, "Bana bir kap daha yaklaştırın" dedi. Onlar, "Artık kap kalmadı" dediler ve yağ durdu.

⁷Kadın gidip Tanrı adamına durumu bildirdi. Elisaie, "Git, yağı sat ve borçlarını öde; geri kalan yağla da sen ve oğulların geçinirsiniz" dedi.

⁸Bir gün Elisaie Şunam'a gitti; orada saygın bir kadın vardı ve onu yemek yemeye davet edip alıkoydu. Elisaie oradan her geçişinde yemek yemek için oraya sapardı.

⁹Kadın kocasına şöyle dedi: "Bak, bize sürekli uğrayan bu adamın kutsal bir Tanrı adamı olduğunu anladım."

¹⁰"Gelin onun için üst katta küçük bir oda yapalım; oraya onun için bir yatak, bir masa, bir tabure ve bir kandillik koyalım. Öyle ki, bize geldiğinde oraya çekilebilsin."

¹¹Bir gün Elisaie oraya geldi, üst odadaki yerine çekilip orada uyudu.

¹²Uşağı Gehazi'ye, "Bu Şunamlı kadını çağır" dedi. Gehazi kadını çağırdı ve kadın onun önünde durdu.

¹³Elisaie uşağına, "Ona de ki: 'İşte, bizim için bunca titizlik ve zahmete katlandın; senin için ne yapılabilir? Krala ya da ordu komutanına iletilecek bir rican var mı?'" dedi. Kadın, "Ben kendi halkımın arasında yaşıyorum" diye yanıtladı.

¹⁴Elisaie, "Öyleyse onun için ne yapılabilir?" dedi. Gehazi, "Aslında hiç oğlu yok, kocası da yaşlı" dedi.

¹⁵Elisaie, "Onu çağır" dedi. Gehazi kadını çağırdı ve kadın kapının yanında durdu.

¹⁶Elisaie ona, "Gelecek yıl bu mevsimde, yaşam zamanı geldiğinde, kucağında bir oğul tutacaksın" dedi. Kadın, "Hayır efendim, ey Tanrı adamı, hizmetçini aldatma!" dedi.

¹⁷Ama kadın gebe kaldı ve Elisaie'nin kendisine söylediği gibi, ertesi yıl tam o mevsimde, yaşam zamanı geldiğinde bir oğul doğurdu.

¹⁸Çocuk büyüdü. Bir gün babasının yanına, ekin biçenlerin yanına gitti.

¹⁹Babasına, "Başım! Başım!" diye feryat etti. Babası da uşağına, "Onu annesine götür" dedi.

²⁰Uşak çocuğu alıp annesine götürdü. Çocuk öğleye kadar annesinin dizleri üzerinde uyudu ve sonra öldü.

²¹Kadın yukarı çıkıp onu Tanrı adamının yatağına yatırdı, kapıyı üzerine kapayıp dışarı çıktı.

²²Kocasına seslenerek, "Bana uşaklardan birini ve eşeklerden birini gönder; hemen Tanrı adamına koşup döneyim" dedi.

²³Kocası, "Neden bugün ona gidiyorsun? Ne Yeni Ay ne de Şabat günü" dedi. Kadın, "Esenliktir" dedi.

²⁴Eşeğe semer vurdurdu ve uşağına, "Sür, git; ben sana söylemedikçe benim için sürüşü yavaşlatma. Git ve Tanrı adamının yanına, Karmel Dağı'na var" dedi.

²⁵Böylece yola çıkıp dağdaki Tanrı adamının yanına vardı. Tanrı adamı onun geldiğini görünce uşağı Gehazi'ye, "Bak, Şunamlı kadın geliyor!" dedi.

²⁶"Şimdi onu karşılamak için koş ve de ki: 'Esenlikte misin? Kocan esenlikte mi? Çocuk esenlikte mi?'" Kadın, "Esenliktir" dedi.

²⁷Dağda Tanrı adamının yanına varınca onun ayaklarına sarıldı. Gehazi onu uzaklaştırmak için yaklaştı ama Tanrı adamı, "Onu rahat bırak, çünkü canı acı içinde; üstelik Rab bunu benden gizledi, bana bildirmedi" dedi.

²⁸Kadın, "Efendimden bir oğul mu istemiştim? 'Beni aldatma' dememiş miydim?" dedi.

²⁹Elisaie Gehazi'ye, "Belini bağla, değneğimi eline al ve git" dedi, "Yolda birine rastlarsan onu selamlama, biri seni selamlayacak olursa ona karşılık verme. Değneğimi çocuğun yüzünün üzerine koy."

³⁰Çocuğun annesi, "Rab'bin varlığı hakkı için ve senin canının sağlığı hakkı için, seni bırakmam" dedi. Bunun üzerine Elisaie kalkıp onun arkasından gitti.

³¹Gehazi onlardan önce varmış ve değneği çocuğun yüzünün üzerine koymuştu; ama ne bir ses çıktı ne de bir tepki oldu. Gehazi onu karşılamak için geri döndü ve Elisaie'ye, "Çocuk uyanmadı" diye bildirdi.

³²Elisaie eve girdiğinde, çocuğun ölmüş ve kendi yatağına yatırılmış olduğunu gördü.

³³İçeri girip ikisinin üzerine kapıyı kapadı ve Rab'be dua etti.

³⁴Sonra yatağa çıkıp çocuğun üzerine uzandı; ağzını onun ağzına, gözlerini onun gözlerine, ellerini onun ellerine koydu ve onun üzerine eğildi. Çocuğun bedeni ısınmaya başladı.

³⁵Elisaie kalktı, evde bir o yana bir bu yana yürüdü; sonra tekrar yatağa çıkıp çocuğun üzerine yedi kez eğildi. Çocuk gözlerini açtı.

³⁶Elisaie Gehazi'ye seslenip, "Bu Şunamlı kadını çağır" dedi. Gehazi kadını çağırdı, kadın içeri girdi. Elisaie, "Oğlunu al" dedi.

³⁷Kadın içeri girip onun ayaklarına kapandı, yere kadar eğilerek saygı gösterdi; sonra oğlunu alıp dışarı çıktı.

³⁸Elisaie Gilgal'a döndü. Ülkede kıtlık vardı ve peygamber oğulları onun önünde oturuyorlardı. Elisaie uşağına, "Büyük kazanı ateşe koy ve peygamber oğulları için çorba pişir" dedi.

³⁹Biri ot toplamak için tarlaya çıktı ve yabanıl bir asma bulup ondan giysisini dolduracak kadar yabanıl meyve topladı. Dönüp bunları çorba kazanının içine doğradı; çünkü ne olduğunu bilmiyorlardı.

⁴⁰Yemek için adamlara ikram ettiler. Fakat çorbadan yerlerken, "Ey Tanrı adamı, kazanda ölüm var!" diye feryat ettiler ve yiyemediler.

⁴¹Elisaie, "Un getirin" dedi ve unu kazanın içine attı. Sonra uşağına, "Halka ikram et, yesinler" dedi. Artık kazanda zararlı hiçbir şey kalmamıştı.

⁴²Baal-Şalişa'dan bir adam geldi ve Tanrı adamına ilk mahsulden yirmi arpa ekmeği ile kuru meyve pestilleri getirdi. Elisaie, "Halka ver, yesinler" dedi.

⁴³Hizmetçisi, "Bunu yüz kişinin önüne nasıl koyayım?" dedi. Elisaie, "Halka ver, yesinler" dedi, "Çünkü Rab şöyle diyor: 'Yiyecekler ve artacak.'"

⁴⁴Böylece ekmekleri önlerine koydu; Rab'bin sözü uyarınca yediler ve arttırdılar.

¹ΚΑΙ γυνὴ μία ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν προφητῶν ἐβόα πρὸς τὸν ῾Ελισαιὲ λέγουσα· ὁ δοῦλός σου ἀνήρ μου ἀπέθανε, καὶ σὺ ἔγνως ὅτι δοῦλός σου ἦν φοβούμενος τὸν Κύριον· καὶ ὁ δανειστὴς ἦλθε λαβεῖν τοὺς δύο υἱούς μου ἑαυτῷ εἰς δούλους.

²καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· τί ποιήσω σοι; ἀνάγγειλόν μοι τί ἔστι σοι ἐν τῷ οἴκῳ. ἡ δὲ εἶπεν· οὐκ ἔστι τῇ δούλῃ σου οὐδὲν ἐν τῷ οἴκῳ, ὅτι ἀλλ᾿ ἢ ὃ ἀλείψομαι ἔλαιον.

³καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· δεῦρο αἴτησαι σεαυτῇ σκεύη ἔξωθεν παρὰ πάντων τῶν γειτόνων σκεύη κενά, μὴ ὀλιγώσῃς.

⁴καὶ εἰσελεύσῃ καὶ ἀποκλείσεις τὴν θύραν κατὰ σοῦ καὶ κατὰ τῶν υἱῶν σου καὶ ἀποχεεῖς εἰς τὰ σκεύη ταῦτα καὶ τὸ πληρωθὲν ἀρεῖς.

⁵καὶ ἀπῆλθε παρ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἀπέκλεισε τὴν θύραν καθ᾿ ἑαυτῆς καὶ κατὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς· αὐτοὶ προσήγγιζον πρὸς αὐτήν, καὶ αὐτὴ ἐπέχεεν ἕως ἐπλήσθησαν τὰ σκεύη.

⁶καὶ εἶπε πρὸς τοὺς υἱοὺς αὐτῆς· ἐγγίσατε ἔτι πρός με τὸ σκεῦος· καὶ εἶπον αὐτῇ· οὐκ ἔστιν ἔτι σκεῦος· καὶ ἔστη τὸ ἔλαιον.

⁷καὶ ἦλθε καὶ ἀπήγγειλε τῷ ἀνθρώπῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· δεῦρο καὶ ἀπόδου τὸ ἔλαιον καὶ ἀποτίσεις τοὺς τόκους σου, καὶ σὺ καὶ οἱ υἱοί σου ζήσεσθε ἐν τῷ ἐπιλοίπῳ ἐλαίῳ.

⁸καὶ ἐγένετο ἡμέρα καὶ διέβη ῾Ελισαιὲ εἰς Σωμάν, καὶ ἐκεῖ γυνὴ μεγάλη καὶ ἐκράτησεν αὐτὸν φαγεῖν ἄρτον. καὶ ἐγένετο ἀφ᾿ ἱκανοῦ τοῦ εἰσπορεύεσθαι αὐτὸν ἐξέκλινε τοῦ ἐκεῖ φαγεῖν.

⁹καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς· ἰδοὺ δὴ ἔγνων ὅτι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἅγιος οὗτος διαπορεύεται ἐφ᾿ ἡμᾶς διὰ παντός.

¹⁰ποιήσωμεν δὴ αὐτῷ ὑπερῷον τόπον μικρὸν καὶ θῶμεν αὐτῷ ἐκεῖ κλίνην καὶ τράπεζαν καὶ δίφρον καὶ λυχνίαν. καὶ ἔσται ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι πρὸς ἡμᾶς καὶ ἐκκλινεῖ ἐκεῖ.

¹¹καὶ ἐγένετο ἡμέρα καὶ εἰσῆλθεν ἐκεῖ καὶ ἐξέκλινεν εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ.

¹²καὶ εἶπε πρὸς Γιεζὶ τὸ παιδάριον αὐτοῦ· κάλεσόν μοι τὴν Σωμανῖτιν ταύτην· καὶ ἐκάλεσεν αὐτήν, καὶ ἔστη ἐνώπιον αὐτοῦ.

¹³καὶ εἶπεν αὐτῷ· εἰπὸν δὴ πρὸς αὐτήν· ἰδοὺ ἐξέστησας ἡμῖν πᾶσαν τὴν ἔκστασιν ταύτην· τί δεῖ ποιῆσαί σοι; εἰ ἔστι λόγος σοι πρὸς τὸν βασιλέα ἢ πρὸς τὸν ἄρχοντα τῆς δυνάμεως; ἡ δὲ εἶπεν· ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ ἐγώ εἰμι οἰκῶ.

¹⁴καὶ εἶπε πρὸς Γιεζί· τί δεῖ ποιῆσαι αὐτῇ; καὶ εἶπε Γιεζὶ τὸ παιδάριον αὐτοῦ· καὶ μάλα υἱὸς οὐκ ἔστιν αὐτῇ, καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς πρεσβύτης.

¹⁵καὶ ἐκάλεσεν αὐτήν, καὶ ἔστη παρὰ τὴν θύραν.

¹⁶καὶ εἶπεν ῾Ελισαιὲ πρὸς αὐτήν· εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον, ὡς ἡ ὥρα, ζῶσα σὺ περιειληφυῖα υἱόν. ἡ δὲ εἶπε· μὴ Κύριε, μὴ διαψεύσῃ τὴν δούλην σου.

¹⁷καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν ἡ γυνὴ καὶ ἔτεκεν υἱὸν εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον, ὡς ἡ ὥρα, ζῶσα, ὡς ἐλάλησε πρὸς αὐτὴν ῾Ελισαιέ.

¹⁸καὶ ἡδρύνθη τὸ παιδάριον· καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἐξῆλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ πρὸς τοὺς θερίζοντας,

¹⁹καὶ εἶπε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ· τὴν κεφαλήν μου, τὴν κεφαλήν μου· καὶ εἶπε τῷ παιδαρίῳ· ἆρον αὐτὸν πρὸς τὴν μητέρα αὐτοῦ.

²⁰καὶ ᾖρεν αὐτὸν πρὸς τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς ἕως μεσημβρίας καὶ ἀπέθανε.

²¹καὶ ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν κλίνην τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέκλεισε κατ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐξῆλθε.

²²καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα αὐτῆς καὶ εἶπεν· ἀπόστειλον δή μοι ἓν τῶν παιδαρίων καὶ μίαν τῶν ὄνων, καὶ δραμοῦμαι ἕως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιστρέψω.

²³καὶ εἶπε· τί ὅτι σὺ πορεύῃ πρὸς αὐτὸν σήμερον; οὐ νεομηνία οὐδὲ σάββατον. ἡ δὲ εἶπεν· εἰρήνη.

²⁴καὶ ἐπέσαξε τὴν ὄνον καὶ εἶπε πρὸς τὸ παιδάριον αὐτῆς· ἄγε πορεύου, μὴ ἐπίσχῃς μοι τοῦ ἐπιβῆναι, ὅτι ἐὰν εἴπω σοι· δεῦρο καὶ πορεύσῃ καὶ ἐλεύσῃ πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ εἰς ὄρος τὸ Καρμήλιον.

²⁵καὶ ἐπορεύθη καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ὄρος. καὶ ἐγένετο ὡς εἶδεν ῾Ελισαιὲ ἐρχομένην αὐτήν, καὶ εἶπε πρὸς Γιεζὶ τὸ παιδάριον αὐτοῦ· ἰδοὺ δὴ ἡ Σωμανῖτις ἐκείνη·

²⁶νῦν δράμε εἰς ἀπαντὴν αὐτῆς καὶ ἐρεῖς· εἰ εἰρήνη σοι; εἰ εἰρήνη τῷ ἀνδρί σου; εἰ εἰρήνη τῷ παιδαρίῳ; ἡ δὲ εἶπεν· εἰρήνη.

²⁷καὶ ἦλθε πρὸς ῾Ελισαιὲ εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐπελάβετο τῶν ποδῶν αὐτοῦ. καὶ ἤγγισε Γιεζὶ ἀπώσασθαι αὐτήν, καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· ἄφες αὐτήν, ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτῆς κατώδυνος αὐτῇ, καὶ Κύριος ἀπέκρυψεν ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἀνήγγειλέ μοι.

²⁸ἡ δὲ εἶπε· μὴ ᾐτησάμην υἱὸν παρὰ τοῦ Κυρίου μου; ὅτι οὐκ εἶπα· οὐ πλανήσεις μετ᾿ ἐμοῦ;

²⁹καὶ εἶπεν ῾Ελισαιὲ τῷ Γιεζί· ζῶσαι τὴν ὀσφύν σου καὶ λαβὲ τὴν βακτηρίαν μου ἐν τῇ χειρί σου καὶ δεῦρο· ὅτι ἐὰν εὕρῃς ἄνδρα, οὐκ εὐλογήσεις αὐτόν, καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνήρ, οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ· καὶ ἐπιθήσεις τὴν βακτηρίαν μου ἐπὶ πρόσωπον τοῦ παιδαρίου.

³⁰καὶ εἶπεν ἡ μήτηρ τοῦ παιδαρίου· ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ἐγκαταλείψω σε· καὶ ἀνέστη ῾Ελισαιὲ καὶ ἐπορεύθη ὀπίσω αὐτῆς.

³¹καὶ Γιεζὶ διῆλθεν ἔμπροσθεν αὐτῆς καὶ ἐπέθηκε τὴν βακτηρίαν ἐπὶ πρόσωπον τοῦ παιδαρίου, καὶ οὐκ ἦν φωνὴ καὶ οὐκ ἦν ἀκρόασις· καὶ ἐπέστρεψεν εἰς ἀπαντὴν αὐτοῦ καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ λέγων· οὐκ ἠγέρθη τὸ παιδάριον.

³²καὶ εἰσῆλθεν ῾Ελισαιὲ εἰς τὸν οἶκον καὶ ἰδοὺ τὸ παιδάριον τεθνηκὸς κεκοιμισμένον ἐπὶ τὴν κλίνην αὐτοῦ.

³³καὶ εἰσῆλθεν ῾Ελισαιὲ εἰς τὸν οἶκον καὶ ἀπέκλεισε τὴν θύραν κατὰ τῶν δύο ἑαυτῶν καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον·

³⁴καὶ ἀνέβη καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τὸ παιδάριον καὶ ἔθηκε τὸ στόμα αὐτοῦ ἐπὶ τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ διέκαμψεν ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ διεθερμάνθη ἡ σάρξ τοῦ παιδαρίου.

³⁵καὶ ἐπέστρεψε καὶ ἐπορεύθη ἐν τῇ οἰκίᾳ ἔνθεν καὶ ἔνθεν καὶ ἀνέβη καὶ συνέκαμψεν ἐπὶ τὸ παιδάριον ἕως ἑπτάκις, καὶ ἤνοιξε τὸ παιδάριον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ.

³⁶καὶ ἐξεβόησε ῾Ελισαιὲ πρὸς Γιεζὶ καὶ εἶπε· κάλεσον τὴν Σωμανῖτιν ταύτην· καὶ ἐκάλεσε, καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτόν. καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· λάβε τὸν υἱόν σου.

³⁷καὶ εἰσῆλθεν ἡ γυνὴ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἔλαβε τὸν υἱὸν αὐτῆς καὶ ἐξῆλθε.

³⁸καὶ ῾Ελισαιὲ ἐπέστρεψεν εἰς Γάλγαλα, καὶ ὁ λιμὸς ἐν τῇ γῇ, καὶ υἱοὶ τῶν προφητῶν ἐκάθηντο ἐνώπιον αὐτοῦ. καὶ εἶπεν ῾Ελισαιὲ τῷ παιδαρίῳ αὐτοῦ· ἐπίστησεν τὸν λέβητα τὸν μέγαν καὶ ἕψε ἕψεμα τοῖς υἱοῖς τῶν προφητῶν.

³⁹καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸν ἀγρὸν συλλέξαι ἀριὼθ καὶ εὗρεν ἄμπελον ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ συνέλεξεν ἀπ᾿ αὐτῆς τολύπην ἀγρίαν πλῆρες τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἐνέβαλεν εἰς τὸν λέβητα τοῦ ἑψέματος, ὅτι οὐκ ἔγνωσαν.

⁴⁰καὶ ἐνέχει τοῖς ἀνδράσι φαγεῖν, καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐσθίειν αὐτοὺς ἐκ τοῦ ἑψέματος καὶ ἰδοὺ ἀνεβόησαν καὶ εἶπαν· θάνατος ἐν τῷ λέβητι, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ· καὶ οὐκ ἠδύναντο φαγεῖν.

⁴¹καὶ εἶπε· λάβετε ἄλευρον καὶ ἐμβάλετε εἰς τὸν λέβητα· καὶ εἶπεν ῾Ελισαιὲ πρὸς Γιεζὶ τὸ παιδάριον· ἔγχει τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν· καὶ οὐκ ἐγενήθη ἐκεῖ ἔτι ῥῆμα πονηρὸν ἐν τῷ λέβητι.

⁴²καὶ ἀνὴρ διῆλθεν ἐκ Βαιθσαρισὰ καὶ ἤνεγκε πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ πρωτογεννημάτων εἴκοσιν ἄρτους κριθίνους καὶ παλάθας, καὶ εἶπε· δότε τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν.

⁴³καὶ εἶπεν ὁ λειτουργὸς αὐτοῦ· τί δῶ τοῦτο ἐνώπιον ἑκατὸν ἀνδρῶν; καὶ εἶπε· δὸς τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν, ὅτι τάδε λέγει Κύριος· φάγονται καὶ καταλείψουσι.

⁴⁴καὶ ἔφαγον καὶ κατέλιπον κατὰ τὸ ρῆμα Κυρίου.

¹And one of the wives of the sons of the prophets cried to Elisaie, saying, Thy servant my husband is dead; and thou knowest that thy servant feared the Lord: and the creditor is come to take my two sons to be his servants.

²And Elisaie said, What shall I do for thee? tell me what thou hast in the house. And she said, Thy servant has nothing in the house, except oil wherewith I anoint myself.

³And he said to her, Go, borrow for thyself vessels without of all thy neighbours, [even] empty vessels; borrow not a few.

⁴And thou shalt go in and shut the door upon thee and upon thy sons, and thou shalt pour forth into these vessels, and remove that which is filled.

⁵And she departed from him, and shut the door upon herself and upon her sons: they brought the vessels near to her, and she poured in until the vessels were filled.

⁶And she said to her sons, Bring me yet a vessel. And they said to her, There is not a vessel more. And the oil stayed.

⁷And she came and told the man of God: and Elisaie said, Go, and sell the oil, and thou shalt pay thy debts, and thou and thy sons shall live of the remaining oil.

⁸And a day came, when Elisaie passed over to Soman, and [there was] a great lady there, and she constrained him to eat bread: and it came to pass as often as he went into [the city, that] he turned aside to eat there.

⁹And the woman said to her husband, See now, I know that this [is] a holy man of God who comes over continually to us.

¹⁰Let us now make for him an upper chamber, a small place; and let us put there for him a bed, and a table, and a stool, and a candlestick: and it shall come to pass that when he comes in to us, he shall turn in thither.

¹¹And a day came, and he went in thither, and turned aside into the upper chamber, and lay there.

¹²And he said to Giezi his servant, Call me this Somanite. and he called her, and she stood before him.

¹³And he said to him, Say now to her, Behold, thou hast taken all this trouble for us; what should I do for thee? Hast thou any request [to make] to the king, or to the captain of the host? And she said, I dwell in the midst of my people.

¹⁴And he said to Giezi, What must we do for her? and Giezi his servant said, Indeed she has no son, and her husband [is] old.

¹⁵And he called her, and she stood by the door.

¹⁶And Elisaie said to her, At this time [next year], as the season [is], thou [shalt be] alive, and embrace a son. And she said, Nay, my lord, do not lie to thy servant.

¹⁷And the woman conceived, and bore a son at the very time, as the season was, being alive, as Elisaie said to her.

¹⁸And the child grew: and it came to pass when he went out to his father to the reapers,

¹⁹that he said to his father, My head, my head. and [his father] said to a servant, carry him to his mother.

²⁰And he carried him to his mother, and he lay upon her knees till noon, and died.

²¹And she carried him up and laid him on the bed of the man of God; and she shut the door upon him, and went out.

²²And she called her husband, and said, Send now for me one of the young men, and one of the asses, and I will ride quickly to the man of God, and return.

²³And he said, Why art thou going to him to-day? It is neither new moon, nor the Sabbath. And she said, [It is] well.

²⁴And she saddled the ass, and said to her servant, Be quick, proceed: spare not on my account to ride, unless I shall tell thee. Go, and thou shalt proceed, and come to the man of God to mount Carmel.

²⁵And she rode and came to the man of God to the mountain: and it came to pass when Elisaie saw her coming, that he said to Giezi his servant, See now, that Somanite comes.

²⁶Now run to meet her, and thou shalt say, [Is it] well with thee? [is it] well with thy husband? [is it] well with the child? and she said, [It is] well.

²⁷And she came to Elisaie to the mountain, and laid hold of his feet; and Giezi drew near to thrust her away. And Elisaie said, Let her alone, for her soul [is] much grieved in her, and the Lord has hidden [it] from me, and has not told [it] me.

²⁸And she said, Did I ask a son of my lord? For did I not say, Do not deal deceitfully with me?

²⁹And Elisaie said to Giezi, Gird up thy loins, and take my staff in thy hand, and go: if thou meet any man, thou shalt not salute him, and if a man salute thee thou shalt not answer him: and thou shalt lay my staff on the child’s face.

³⁰And the mother of the child said, [As] the Lord lives and [as] thy soul lives, I will not leave thee. And Elisaie arose, and went after her.

³¹And Giezi went on before her, and laid his staff on the child’s face: but there was neither voice nor any hearing. So he returned to meet him, and told him, saying, The child is not awaked.

³²And Elisaie went into the house, and, behold, the dead child was laid upon his bed.

³³And Elisaie went into the house, and shut the door upon themselves, the two, and prayed to the Lord.

³⁴And he went up, and lay upon the child, and put his mouth upon his mouth, and his eyes upon his eyes, and his hands upon his hands; and bowed himself upon him, and the flesh of the child grew warm.

³⁵And he returned, and walked up and down in the house: and he went up, and bowed himself on the child seven times; and the child opened his eyes.

³⁶And Elisaie cried out to Giezi, and said, Call this Somanite. So he called her, and she came in to him: and Elisaie said, Take thy son.

³⁷And the woman went in, and fell at his feet, and did obeisance [bowing] to the ground; and she took her son, and went out.

³⁸And Elisaie returned to Galgala: and a famine [was] in the land; and the sons of the prophets sat before him: and Elisaie said to his servant, Set on the great pot, and boil pottage for the sons of the prophets.

³⁹And he went out into the field to gather herbs, and found a vine in the field, and gathered of it wild gourds, his garment full; and he cast it into the caldron of pottage, for they knew [them] not.

⁴⁰And he poured it out for the men to eat: and it came to pass, when they were eating of the pottage, that lo! they cried out, and said, [There is] death in the pot, O man of God. And they could not eat.

⁴¹And he said, Take meal, and cast it into the pot. And Elisaie said to his servant Giezi, Pour out for the people, and let them eat. And there was no longer there any hurtful thing in the pot.

⁴²And there came a man over from Baetharisa, and brought to the man of God twenty barley loaves and cakes of figs, of the first-fruits. And he said, Give to the people, and let them eat.

⁴³And his servant said, Why should I set this before a hundred men? and he said, Give to the people, and let them eat; for thus saith the Lord, They shall eat and leave.

⁴⁴And they ate and left, according to the word of the Lord.