2. Tarihler 6

¹O zaman Süleyman şöyle dedi: "Rab, koyu karanlıkta mesken tutacağını söyledi."

²"Bense senin adın için kutsal bir tapınak, sonsuza dek iskan etmen için hazırlanmış bir taht inşa ettim."

³Kral yüzünü döndürdü ve bütün İsrail topluluğunu kutsadı; bu sırada bütün İsrail topluluğu ayakta hazır bulunuyordu.

⁴Şöyle dedi: "İsrail'in Tanrısı Rab'be övgüler olsun! O, babam Davut'a kendi ağzıyla ne söz verdiyse, kendi gücüyle onu yerine getirdi ve şöyle dedi:"

⁵"'Halkımı Mısır topraklarından çıkardığım günden beri, adımı barındıracak bir ev inşa etmek için İsrail'in oymaklarından hiçbir kent seçmedim ve halkım İsrail'e önder olması için hiçbir adam seçmedim;'"

⁶"'ancak adımı barındırması için Yeruşalim'i seçtim ve halkım İsrail'in başında olması için Davut'u seçtim.'"

⁷"Babam Davut'un yüreğinde, İsrail'in Tanrısı Rab'bin adı için bir tapınak inşa etmek arzusu doğmuştu."

⁸"Ama Rab babam Davut'a şöyle dedi: 'Adım için bir ev inşa etmeyi yüreğinden geçirmekle iyi ettin; çünkü bu gerçekten senin yüreğindeydi.'"

⁹"'Yine de evi sen inşa etmeyeceksin; ancak senin soyundan gelecek olan öz oğlun, benim adım için o tapınağı inşa edecek.'"

¹⁰"Rab verdiği bu sözü yerine getirdi. Babam Davut'un yerine geçtim ve Rab'bin söz verdiği gibi İsrail tahtına oturdum; İsrail'in Tanrısı Rab'bin adı için bu tapınağı inşa ettim."

¹¹"Rab'bin İsrail halkıyla yaptığı antlaşmayı içeren sandığı da oraya yerleştirdim."

¹²"Sonra bütün İsrail topluluğunun önünde, Rab'bin sunağının karşısında durdu ve ellerini iki yana açtı."

¹³"Çünkü Süleyman tunçtan bir kürsü yaptırıp tapınağın avlusunun ortasına koymuştu; uzunluğu beş arşın, genişliği beş arşın ve yüksekliği üç arşındı. Onun üzerinde durdu, bütün İsrail topluluğunun önünde diz çöktü ve ellerini göğe doğru açarak,"

¹⁴"şöyle dedi: 'Ey İsrail'in Tanrısı Rab! Gökte ve yerde senin gibi bir Tanrı yoktur; bütün yürekleriyle senin önünde yürüyen kullarına olan antlaşmanı ve merhametini korursun.'"

¹⁵"Kulun babam Davut'a verdiğin sözü tuttun; ağzınla söylediğini bugün olduğu gibi ellerinle yerine getirdin."

¹⁶"Şimdi de, ey İsrail'in Tanrısı Rab, kulun babam Davut'a verdiğin şu sözü tut: 'Yeter ki oğulların, senin benim önümde yürüdüğün gibi, yasam uyarınca yürümek için yollarına dikkat etsinler; İsrail tahtında oturan soyundan bir adam önümden eksik olmayacaktır.'"

¹⁷"Ve şimdi, ey İsrail'in Tanrısı Rab, kulun Davut'a söylediğin sözün gerçekleşmesini sağla."

¹⁸"Ama gerçekten Tanrı yeryüzünde insanlarla birlikte yaşar mı? Göklere ve göklerin göklerine bile sığmazken, benim inşa ettiğim bu ev mi seni barındıracak?"

¹⁹"Yine de, ey Tanrım Rab, kulunun duasına ve yakarışına yönel; kulunun bugün senin önünde ettiği yakarışı ve duayı işit."

²⁰"Gözlerin gece gündüz bu evin, 'Adım orada olacak' dediğin bu yerin üzerinde olsun; kulunun bu yere doğru edeceği duayı işit."

²¹"Kulunun ve halkın İsrail'in bu yere doğru yapacağı yakarışları işit; göklerdeki konutundan işit, işitince de bağışla."

²²"Eğer bir adam komşusuna karşı günah işler ve kendisine ant içirilirse, o da gelip bu evdeki sunağının önünde ant içerse,"

²³"göklerden işit ve harekete geç; kullarını yargılayıp suçluyu cezalandır, onun yaptıklarını kendi başına döndür; doğru olanı ise aklayıp ona doğruluğuna göre karşılık ver."

²⁴"Eğer halkın İsrail sana karşı günah işlediği için düşman önünde bozguna uğrar, sonra geri dönüp adını açıkça anar, bu evde senin önünde dua edip yakarırsa,"

²⁵"göklerden işit, halkın İsrail'in günahını bağışla ve onları kendilerine ve atalarına verdiğin topraklara geri getir."

²⁶"Sana karşı günah işledikleri için gökler kapanıp yağmur yağmadığında, eğer bu yere doğru dua eder, adını yüceltir ve onları cezalandırdığın için günahlarından dönerlerse,"

²⁷"göklerden işit, kullarının ve halkın İsrail'in günahını bağışla; onlara yürümeleri gereken iyi yolu göster ve miras olarak halkına verdiğin topraklarına yağmur gönder."

²⁸"Ülkede kıtlık veya salgın hastalık olduğunda, ekin sarılığı, küf, çekirge veya tırtıl dadandığında ya da düşman kentlerinin kapılarında onları kuşattığında, her türlü bela ve hastalıkta,"

²⁹"herhangi bir insanın ya da bütün halkın İsrail'in yapacağı her dua ve yakarışta, her biri kendi acısını ve derdini bilip ellerini bu eve doğru açtığında,"

³⁰"göklerden, hazır olan konutundan işit ve bağışla; herkesin yüreğini bildiğin için onlara yollarına göre karşılık ver. Çünkü insanların yüreğini yalnızca sen bilirsin."

³¹"Öyle ki, atalarımıza verdiğin topraklarda yaşadıkları sürece her gün senin yollarından korkup çekinsinler."

³²"Halkın İsrail'den olmayan yabancı bir kişi bile, senin büyük adın, güçlü elin ve uzanmış kolun yüzünden uzak bir ülkeden gelip bu yere doğru dua ettiğinde,"

³³"göklerden, hazır olan konutundan işit ve yabancının sana yakardığı her şeyi yerine getir. Öyle ki, yeryüzünün bütün halkları adını bilsin, halkın İsrail gibi senden korksun ve inşa ettiğim bu evin senin adınla anıldığını bilsin."

³⁴"Halkın, onları göndereceğin yoldan düşmanlarıyla savaşmaya gittiğinde, seçtiğin bu kente ve senin adın için inşa ettiğim bu eve doğru sana dua ederlerse,"

³⁵"göklerden onların duasını ve yakarışını işit ve davalarını savun."

³⁶"Sana karşı günah işlediklerinde –çünkü günah işlemeyen insan yoktur– ve sen onlara öfkelenip onları düşmanlarının eline teslim ettiğinde, onları tutsak edenler uzak ya da yakın bir düşman ülkesine sürgün ederlerse,"

³⁷"sürgün edildikleri ülkede akıllarını başlarına toplar, tövbe eder ve tutsaklıklarında sana şöyle yakarırlar: 'Günah işledik, suç işledik, kötülük yaptık';"

³⁸"kendilerini tutsak edip götürenlerin ülkesinde bütün yürekleri ve bütün canlarıyla sana dönerler; atalarına verdiğin kendi topraklarına, seçtiğin kente ve senin adın için inşa ettiğim eve doğru dua ederlerse,"

³⁹"göklerden, hazır olan konutundan onların duasını ve yakarışını işit, davalarını savun ve sana karşı günah işlemiş olan halkını bağışla."

⁴⁰"Ve şimdi, ey Rab, gözlerin açık olsun ve bu yerde yapılan duaya kulakların hassas olsun."

⁴¹"Ve şimdi kalk, ey Rab Tanrı, huzur bulacağın yere geç, sen ve gücünün sandığı! Rahiplerin, ey Rab Tanrı, kurtuluşla kuşansınlar ve oğulların iyilikle sevinsinler."

⁴²"Ey Rab Tanrı, meshettiğin kişinin yüzünü geri çevirme; kulun Davut'a gösterdiğin merhametleri anımsa."

¹ΤΟΤΕ εἶπε Σαλωμών· Κύριος εἶπε τοῦ κατασκηνῶσαι ἐν γνόφῳ·

²καὶ ἐγὼ ᾠκοδόμηκα οἶκον τῷ ὀνόματί σου ἅγιόν σοι καὶ ἕτοιμον τοῦ κατασκηνῶσαι εἰς τοὺς αἰῶνας.

³καὶ ἐπέστρεψεν ὁ βασιλεὺς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὴν πᾶσαν ἐκκλησίαν ᾿Ισραήλ, καὶ πᾶσα ἡ ἐκκλησία ᾿Ισραὴλ παρειστήκει.

⁴καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ὡς ἐλάλησεν ἐν στόματι αὐτοῦ πρὸς Δαυὶδ τὸν πατέρα μου καὶ ἐν χερσὶν αὐτοῦ ἐπλήρωσε λέγων·

⁵ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἀνήγαγον τὸν λαόν μου ἐκ γῆς Αἰγύπτου, οὐκ ἐξελεξάμην ἐν πόλει ἀπὸ πασῶν φυλῶν ᾿Ισραὴλ τοῦ οἰκοδομῆσαι οἶκον τοῦ εἶναι τό ὄνομά μου ἐκεῖ καὶ οὐκ ἐξελεξάμην ἀνδρὶ τοῦ εἶναι εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ·

⁶καὶ ἐξελεξάμην τὴν ῾Ιερουσαλὴμ γενέσθαι τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ καὶ ἐξελεξάμην ἐν Δαυὶδ τοῦ εἶναι ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ.

⁷καὶ ἐγένετο ἐπὶ καρδίαν Δαυὶδ τοῦ πατρός μου τοῦ οἰκοδομῆσαι οἶκον τῷ ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραήλ,

⁸καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Δαυὶδ πατέρα μου· διότι ἐγένετο ἐπὶ καρδίαν σου τοῦ οἰκοδομῆσαι οἶκον τῷ ὀνόματί μου, καλῶς ἐποίησας, ὅτι ἐγένετο ἐπὶ τὴν καρδίαν σου·

⁹πλὴν σὺ οὐκ οἰκοδομήσεις τὸν οἶκον, ὅτι ὁ υἱός σου, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τῆς ὀσφύος σου, οὗτος οἰκοδομήσει τὸν οἶκον τῷ ὀνόματί μου.

¹⁰καὶ ἀνέστησε Κύριος τὸν λόγον τοῦτον, ὃν ἐλάλησε, καὶ ἐγενήθην ἀντὶ Δαυὶδ τοῦ πατρός μου καὶ ἐκάθισα ἐπὶ τὸν θρόνον ᾿Ισραήλ, καθὼς ἐλάλησε Κύριος, καὶ ᾠκοδόμησα τὸν οἶκον τῷ ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραὴλ

¹¹καὶ ἔθηκα ἐκεῖ τὴν κιβωτόν, ἐν ᾗ ἐκεῖ διαθήκη Κυρίου, ἣν διέθετο τῷ ᾿Ισραήλ.

¹²Καὶ ἔστη κατέναντι τοῦ θυσιαστηρίου Κυρίου ἔναντι πάσης ἐκκλησίας ᾿Ισραὴλ καὶ διεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτοῦ·

¹³ὅτι ἐποίησε Σαλωμὼν βάσιν χαλκῆν καὶ ἔθηκεν αὐτὴν ἐν μέσῳ τῆς αὐλῆς τοῦ ἱεροῦ, πέντε πήχεων τὸ μῆκος αὐτῆς καὶ πέντε πήχεων τὸ εὖρος αὐτῆς καὶ τριῶν πήχεων τὸ ὕψος αὐτῆς, καὶ ἔστη ἐπ’ αὐτῆς καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ γόνατα ἔναντι πάσης ἐκκλησίας ᾿Ισραὴλ καὶ διεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν

¹⁴καὶ εἶπε· Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι Θεὸς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, φυλάσσων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος τοῖς παισί σου τοῖς πορευομένοις ἐναντίον σου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ.

¹⁵ἃ ἐφύλαξας τῷ παιδί σου Δαυὶδ τῷ πατρί μου, ἃ ἐλάλησας αὐτῷ λέγων, καὶ ἐλάλησας ἐν στόματί σου καὶ ἐν χερσί σου ἐπλήρωσας ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη.

¹⁶καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, φύλαξον τῷ παιδί σου τῷ Δαυὶδ τῷ πατρί μου ἃ ἐλάλησας αὐτῷ λέγων· οὐκ ἐκλείψει σοι ἀνὴρ ἀπὸ προσώπου μου καθήμενος ἐπὶ θρόνου ᾿Ισραήλ, πλὴν ἐὰν φυλάξωσιν οἱ υἱοί σου τὴν ὁδὸν αὐτῶν τοῦ πορεύεσθαι ἐν τῷ νόμῳ μου, ὡς ἐπορεύθης ἐναντίον μου.

¹⁷καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, πιστωθήτω δὴ τὸ ῥῆμά σου, ὃ ἐλάλησας τῷ παιδί σου τῷ Δαυίδ,

¹⁸ὅτι εἰ ἀληθῶς κατοικήσει Θεὸς μετὰ ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς; εἰ ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ οὐκ ἀρκέσουσί σοι, καὶ τίς ὁ οἶκος οὗτος, ὃν ᾠκοδόμησα;

¹⁹καὶ ἐπιβλέψῃ ἐπὶ τὴν προσευχὴν παιδός σου καὶ ἐπὶ τὴν δέησίν μου, Κύριε ὁ Θεός, τοῦ ἐπακοῦσαι τῆς δεήσεως καὶ τῆς προσευχῆς, ἧς ὁ παῖς σου προσεύχεται ἐναντίον σου σήμερον,

²⁰τοῦ εἶναι ὀφθαλμούς σου ἀνεῳγμένους ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτὸς εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ὃν εἶπας ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομά σου ἐκεῖ, τοῦ ἀκοῦσαι τῆς προσευχῆς, ἧς προσεύχεται ὁ παῖς σου εἰς τὸν τόπον τοῦτον.

²¹καὶ ἀκούσῃ τῆς δεήσεως τοῦ παιδός σου καὶ τοῦ λαοῦ σου ᾿Ισραήλ, ἃ ἂν προσεύξωνται εἰς τὸν τόπον τοῦτον, καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐν τῷ τόπῳ τῆς κατοικήσεώς σου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀκούσῃ καὶ ἵλεως ἔσῃ.

²²ἐὰν ἁμάρτῃ ἀνὴρ τῷ πλησίον αὐτοῦ καὶ λάβῃ ἐπ’ αὐτὸν ἀρὰν τοῦ ἀρᾶσθαι αὐτόν, καὶ ἔλθῃ καὶ ἀράσηται κατέναντι τοῦ θυσιαστηρίου ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

²³καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ποιήσεις καὶ κρινεῖς τοὺς δούλους σου τοῦ ἀποδοῦναι τῷ ἀνόμῳ καὶ ἀποδοῦναι ὁδοὺς αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ τοῦ δικαιῶσαι δίκαιον, τοῦ ἀποδοῦναι αὐτῷ κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ.

²⁴καὶ ἐὰν θραυσθῇ ὁ λαός σου ᾿Ισραὴλ κατέναντι τοῦ ἐχθροῦ, ἐὰν ἁμάρτωσί σοι, καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ ἐξομολογήσωνται τῷ ὀνόματί σου καὶ προσεύξωνται καὶ δεηθῶσιν ἐναντίον σου ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

²⁵καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἵλεως ἔσῃ ταῖς ἁμαρτίαις λαοῦ σου ᾿Ισραὴλ καὶ ἀποστρέψεις αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, ἣν ἔδωκας αὐτοῖς καὶ τοῖς πατράσιν αὐτῶν.

²⁶ἐν τῷ συσχεθῆναι τὸν οὐρανὸν καὶ μὴ γενέσθαι ὑετόν, ὅτι ἁμαρτήσονταί σοι, καὶ προσεύξονται εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ αἰνέσουσι τὸ ὄνομά σου καὶ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν, ὅτι ταπεινώσεις αὐτούς,

²⁷καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἵλεως ἔσῃ ταῖς ἁμαρτίαις τῶν παίδων σου καὶ τοῦ λαοῦ σου ᾿Ισραήλ, ὅτι δηλώσεις αὐτοῖς τὴν ὁδὸν τὴν ἀγαθήν, ἐν ᾗ πορεύσονται ἐν αὐτῇ, καὶ δώσεις ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν σου, ἣν ἔδωκας τῷ λαῷ σου εἰς κληρονομίαν.

²⁸λιμὸς ἐὰν γένηται ἐπὶ τῆς γῆς, θάνατος ἐὰν γένηται, ἀνεμοφθορία καὶ ἴκτερος, ἀκρὶς καὶ βροῦχος ἐὰν γένηται, καὶ ἐὰν θλίψῃ αὐτὸν ὁ ἐχθρὸς κατέναντι τῶν πόλεων αὐτῶν, κατὰ πᾶσαν πληγὴν καὶ πάντα πόνον,

²⁹καὶ πᾶσα προσευχὴ καὶ πᾶσα δέησις, ἣ ἐὰν γένηται παντὶ ἀνθρώπῳ καὶ παντὶ λαῷ σου ᾿Ισραήλ, ἐὰν γνῷ ἄνθρωπος τὴν ἀφὴν αὐτοῦ καὶ τὴν μαλακίαν αὐτοῦ καὶ διαπετάσῃ τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οἶκον τοῦτον,

³⁰καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐξ ἑτοίμου κατοικητηρίου σου καὶ ἱλάσῃ καὶ δώσεις ἀνδρὶ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ὡς ἂν γνῷς τὴν καρδίαν αὐτοῦ, ὅτι μόνος γινώσκεις τὴν καρδίαν υἱῶν ἀνθρώπων,

³¹ὅπως φοβῶνται πάσας ὁδούς σου πάσας τὰς ἡμέρας, ἃς αὐτοὶ ζῶσιν ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς, ἧς ἔδωκας τοῖς πατράσιν ἡμῶν.

³²καὶ πᾶς ἀλλότριος, ὃς οὐκ ἐκ τοῦ λαοῦ σου ᾿Ισραήλ ἐστιν αὐτὸς καὶ ἔλθῃ ἐκ γῆς μακρόθεν διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ μέγα καὶ τὴν χεῖρά σου τὴν κραταιὰν καὶ τὸν βραχίονά σου τὸν ὑψηλὸν καὶ ἔλθωσι καὶ προσεύξωνται εἰς τὸν τόπον τοῦτον,

³³καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐξ ἑτοίμου κατοικητηρίου σου καὶ ποιήσεις κατὰ πάντα, ὅσα ἂν ἐπικαλέσηταί σε ὁ ἀλλότριος, ὅπως γνῶσι πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ὄνομά σου καὶ τοῦ φοβεῖσθαί σε ὡς ὁ λαός σου ᾿Ισραὴλ καὶ τοῦ γνῶναι ὅτι τὸ ὄνομά σου ἐπικέκληται ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦτον, ὃν ᾠκοδόμησα.

³⁴ἐὰν δὲ ἐξέλθῃ ὁ λαός σου εἰς πόλεμον ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ἐν ὁδῷ, ᾗ ἀποστελεῖς αὐτούς, καὶ προσεύξωνται πρός σε κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πόλεως ταύτης, ἣν ἐξελέξω ἐν αὐτῇ, καὶ οἴκου, οὗ ᾠκοδόμηκα τῷ ὀνόματί σου,

³⁵καὶ ἀκούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν καὶ ποιήσεις τὸ δικαίωμα αὐτῶν.

³⁶ὅτι ἁμαρτήσονταί σοι (ὅτι οὐκ ἔσται ἄνθρωπος, ὃς οὐχ ἁμαρτήσεται) καὶ πατάξεις αὐτοὺς καὶ παραδώσεις αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον ἐχθρῶν καὶ αἰχμαλωτεύσουσιν αὐτοὺς οἱ αἰχμαλωτεύοντες αὐτοὺς εἰς γῆν ἐχθρῶν εἰς γῆν μακρὰν ἢ ἐγγὺς

³⁷καὶ ἐπιστρέψωσι καρδίαν αὐτῶν ἐν τῇ γῇ αὐτῶν, οὗ μετήχθησαν ἐκεῖ, καί γε ἐπιστρέψωσι καὶ δεηθῶσί σου ἐν τῇ αἰχμαλωσίᾳ αὐτῶν λέγοντες· ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν,

³⁸καὶ ἐπιστρέψωσι πρός σε ἐν ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ἐν ὅλῃ ψυχῇ αὐτῶν ἐν γῇ αἰχμαλωτευσάντων αὐτοὺς καὶ προσεύξωνται ὁδὸν γῆς αὐτῶν, ἧς ἔδωκας τοῖς πατράσιν αὐτῶν, καὶ τῆς πόλεως, ἧς ἐξελέξω, καὶ τοῦ οἴκου, οὗ ᾠκοδόμησα τῷ ὀνόματί σου,

³⁹καὶ ἀκούσῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐξ ἑτοίμου κατοικητηρίου σου τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν καὶ ποιήσεις κρίματα καὶ ἵλεως ἔσῃ τῷ λαῷ τῷ ἁμαρτῶντί σοι.

⁴⁰καὶ νῦν, Κύριε, ἔστωσαν δὴ οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνεῳγμένοι καὶ τὰ ὦτά σου ἐπήκοα ἐπὶ τὴν δέησιν τοῦ τόπου τούτου.

⁴¹καὶ νῦν ἀνάστηθι, Κύριε ὁ Θεός, εἰς τὴν κατάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς ἰσχύος σου. οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε ὁ Θεός, ἐνδύσαιντο σωτηρίαν, καὶ οἱ υἱοί σου εὐφρανθήτωσαν ἐν ἀγαθοῖς.

⁴²Κύριε ὁ Θεός, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπον τοῦ χριστοῦ σου, μνήσθητι τὰ ἐλέη Δαυὶδ τοῦ δούλου σου.

¹Then said Solomon, The Lord said that he would dwell in thick darkness.

²But I have built a house to thy name, holy to thee, and prepared [for thee] to dwell in for ever.

³And the king turned his face, and blessed all the congregation of Israel: and all the congregation of Israel stood by.

⁴And he said, Blessed [be] the Lord God of Israel: he has even fulfilled with his hands as he spoke with his mouth to my father David, saying,

⁵From the day when I brought up my people out of the land of Egypt, I chose no city of all the tribes of Israel, to build a house that my name should be there; neither did I choose a man to be a leader over my people Israel.

⁶But I chose Jerusalem that my name should be there; and I chose David to be over my people Israel.

⁷And it came into the heart of David my father, to build a house for the name of the Lord God of Israel.

⁸But the Lord said to my father David, Whereas it came into thy heart to build a house for my name, thou didst well that it came into thy heart.

⁹Nevertheless thou shalt not build the house; for thy son who shall come forth out of thy loins, he shall build the house for my name.

¹⁰And the Lord has confirmed this word, which he spoke; and I am raised up in the room of my father David, and I sit upon the throne of Israel as the Lord said, and I have built the house for the name of the Lord God of Israel:

¹¹and I have set there the ark in which [is] the covenant of the Lord, which he made with Israel.

¹²And he stood before the altar of the Lord in the presence of all the congregation of Israel, and spread out his hands.

¹³For Solomon [had] made a brazen scaffold, and set it in the midst of the court of the sanctuary; the length of it [was] five cubits, and the breadth of it five cubits, and the height of it three cubits: and he stood upon it, and fell upon his knees before the whole congregation of Israel, and spread abroad his hands to heaven,

¹⁴and said, Lord God of Israel, there is no God like thee in heaven, or on the earth; keeping covenant and mercy with thy servants that walk before thee with [their] whole heart.

¹⁵Even as thou hast kept [them] with thy servant David my father, as thou hast spoken to him in words:-- thou hast both spoken with thy mouth, and hast fulfilled [it] with thy hands, as it is this day.

¹⁶and now, Lord God of Israel, keep with thy servant David my father the things which thou spokest to him, saying, There shall not fail thee a man before me sitting on the throne of Israel, if only thy sons will take heed to their way to walk in my law, as thou didst walk before me.

¹⁷And now, Lord God of Israel, let, I pray thee, thy word be confirmed, which thou hast spoken to thy servant David.

¹⁸For will God indeed dwell with men upon the earth? if the heaven and the heaven of heavens will not suffice thee, what then is this house which I have built?

¹⁹Yet thou shalt have respect to the prayer of thy servant, and to my petition, O Lord God, so as to hearken to the petition and the prayer which thy servant prays before thee this day:

²⁰so that thine eyes should be open over this house by day and by night, towards this place, whereon thou saidst thy name should be called, so as to hear the prayer which thy servant prays towards this house.

²¹And thou shalt hear the supplication of thy servant, and of thy people Israel, whatsoever prayers they shall make towards this place: and thou shalt hearken in thy dwelling-place out of heaven, yea thou shalt hear, and be merciful.

²²If a man sin against his neighbour, and he bring an oath upon him so as to make him swear, and he come and swear before the altar in this house;

²³then shalt thou hearken out of heaven, and do, and judge thy servants, to recompense the transgressor, and to return his ways upon his head: and to justify the righteous, to recompense him according to his righteousness.

²⁴And if thy people Israel should be put to the worse before the enemy, if they should sin against thee, and [then] turn and confess to thy name, and pray and make supplication before thee in this house;

²⁵then shalt thou hearken out of heaven and shalt be merciful to the sins of thy people Israel, and thou shalt restore them to the land which thou gavest to them and to their fathers.

²⁶When heaven is restrained, and there is no rain, because they shall have sinned against thee, and [when] they shall pray towards this place, and praise thy name, and shall turn from their sins, because thou shalt afflict them;

²⁷then shalt thou hearken from heaven, and thou shalt be merciful to the sins of thy servants, and of thy people Israel; for thou shalt shew them the good way in which they shall walk; and thou shalt send rain upon thy land, which thou gavest to thy people for an inheritance.

²⁸If there should be famine upon the land, if there should be death, a pestilent wind and blight; if there should be locust and caterpillar, and if the enemy should harass them before their cities: in whatever plague and whatever distress [they may be];

²⁹Then whatever prayer and whatever supplication shall be made by any man and all thy people Israel, if a man should know his own plague and his own sickness, and should spread forth his hands toward this house;

³⁰then shalt thou hear from heaven, out of thy prepared dwelling-place, and shalt be merciful, and shalt recompense to the man according to his ways, as thou shalt know his heart [to be]; for thou alone knowest the heart of the children of men:

³¹that they may reverence all thy ways all the days which they live upon the face of the land, which thou gavest to our fathers.

³²And every stranger who is not himself of thy people Israel, and who shall have come from a distant land because of thy great name, and thy mighty hand, and thy high arm; when they shall come and worship toward this place;--

³³then shalt thou hearken out of heaven, out of thy prepared dwelling-place, and shalt do according to all that the stranger shall call upon thee for; that all the nations of the earth may know thy name, and that they may fear thee, as thy people Israel [do], and that they may know that thy name is called upon this house which I have built.

³⁴And if thy people shall go forth to war against their enemies by the way by which thou shalt send them, and shall pray to thee toward this city which thou hast chosen, and [toward] the house which I have built to thy name;

³⁵then shalt thou hear out of heaven their prayer and their supplication, and maintain their cause.

³⁶Whereas if they shall sin against thee, (for there is no man who will not sin,) and thou shalt smite them, and deliver them up before their enemies, and they that take them captive shall carry them away into a land of enemies, to a land far off or near;

³⁷and [if] they shall repent in their land whither they were carried captive, and shall also turn and make supplication to thee in their captivity, saying, We have sinned, we have transgressed, we have wrought unrighteously;

³⁸and [if] they shall turn to thee with all their heart and all their soul in the land of them that carried them captives, whither they carried them captives, and shall pray toward their land which thou gavest to their fathers, and the city which thou didst choose, and the house which I built to thy name:--

³⁹then shalt thou hear out of heaven, out of thy prepared dwelling-place, their prayer and their supplication, and thou shalt execute justice, and shalt be merciful to thy people that sin against thee.

⁴⁰And now, Lord, let, I pray thee, thine eyes be opened, and thine ears be attentive to the petition [made in] this place.

⁴¹And now, O Lord God, arise into thy resting-place, thou, and the ark of thy strength: let thy priests, O Lord God, clothe themselves with salvation, and thy sons rejoice in prosperity.

⁴²O Lord God, turn not away the face of thine anointed: remember the mercies of thy servant David.