Yasa’nın Tekrarı 28

¹Tanrınız RAB’bin size vermekte olduğu toprağa girmek üzere Şeria Irmağı’nı geçtiğiniz zaman şöyle olacaktır: Eğer bugün sana buyurmakta olduğum bütün bu buyrukları özenle korumak ve yerine getirmek için Tanrın RAB’bin sesini can kulağıyla dinlersen, Tanrın RAB seni yeryüzündeki bütün ulusların en üstüne çıkaracaktır.

²Eğer Tanrın RAB’bin sesini can kulağıyla dinlersen, bütün bu kutsamalar senin üzerine gelecek ve seni bulup ele geçirecektir.

³Kentte de kutsanmış olacaksın, kırda da kutsanmış olacaksın.

⁴Rahminin dölleri, toprağının ürünleri, sığırlarının sürüleri ve koyunlarının sürüleri kutsanmış olacaktır.

⁵Ambarların ve kilerinde artan yiyeceklerin kutsanmış olacaktır.

⁶Girişinde de kutsanmış olacaksın, çıkışında da kutsanmış olacaksın.

⁷RAB, sana karşı ayaklanan düşmanlarını senin önünde bozguna uğratıp ezecektir; sana karşı tek bir yoldan çıkacaklar, ama senin önünden yedi yoldan kaçacaklar.

⁸RAB ambarlarına ve elini koyduğun her şeye bereket gönderecektir; Tanrın RAB’bin sana vermekte olduğu toprakta seni kutsayacaktır.

⁹Eğer Tanrın RAB’bin sesini dinler ve O’nun yollarında yürürsen, RAB babalarına ant içtiği gibi seni Kendisi için kutsal bir halk olarak ayağa kaldırıp kuracaktır.

¹⁰Yeryüzünün bütün ulusları RAB’bin adının senin üzerine çağrıldığını görecek ve senden korkacaklar.

¹¹RAB, babalarına sana vereceğine ant içtiği topraklar üzerinde, rahminin döllerinde, hayvanlarının yavrularında ve toprağının ürününde seni iyiliklerle bolluğa ulaştıracaktır.

¹²RAB, toprağına yağmurunu mevsiminde vermek ve ellerinin bütün işlerini kutsamak için gökteki iyi hazinesini sana açacaktır; birçok ulusa ödünç vereceksksin, ama sen ödünç almayacaksın; birçok ulusu yöneteceksin, ama onlar seni yönetmeyecek.

¹³Bugün sana özenle yerine getirmen için buyurmakta olduğum Tanrın RAB’bin sesini dinlersen, Tanrın RAB seni kuyruk değil baş kılacak; o zaman hep üstte olacaksın, asla altta olmayacaksın.

¹⁴Başka ilahlara kulluk etmek üzere onların ardınca gitmek için, bugün sana buyurmakta olduğum bütün bu buyruklardan sağa ya da sola sapmayacaksın.

¹⁵Ama eğer Tanrın RAB’bin sesini dinlemez, bugün sana buyurmakta olduğum bütün buyruklarını ve kurallarını özenle koruyup yerine getirmezsen, bütün bu lanetler senin üzerine gelecek ve seni yakalayacaktır.

¹⁶Kentte de lanetlenmiş olacaksın, kırda da lanetlenmiş olacaksın.

¹⁷Ambarların ve kilerinde artan yiyeceklerin lanetlenmiş olacaktır.

¹⁸Rahminin dölleri, toprağının ürünleri, sığırlarının sürüleri ve koyunlarının sürüleri lanetlenmiş olacaktır.

¹⁹Girişinde de lanetlenmiş olacaksın, çıkışında da lanetlenmiş olacaksın.

²⁰Beni terk ettiğin için yaptığın kötü işler yüzünden, elini koyduğun her şeyde RAB senin üzerine yoksulluk, kıtlık ve tükeniş gönderecektir; öyle ki, sonunda hızla yok oluncaya ve hızla mahvoluncaya dek.

²¹Miras edinmek üzere gitmekte olduğun topraktan seni tüketinceye dek, RAB ölümü sana yapıştıracaktır.

²²RAB seni çaresizlikle, sıtmayla, titremeyle, yangıyla, sam yeliyle ve sarılıkla vuracak; mahvoluncaya dek bunlar seni kovalayacaktır.

²³Senin başının üzerindeki gök tunç, altındaki yer ise demir olacaktır.

²⁴Tanrın RAB toprağının yağmurunu toza dönüştürecek; sen hızla kırılıp hızla mahvoluncaya dek gökten üzerine toz ve toprak yağacaktır.

²⁵RAB düşmanlarının önünde seni bozguna uğratacaktır; onlara karşı tek bir yoldan çıkacaksın, ama önlerinden yedi yoldan kaçacaksın; yeryüzünün bütün krallıkları arasında darmadağın olacaksın.

²⁶Cesetleriniz gökteki kuşlara ve yerdeki yabanıl hayvanlara yem olacak; onları ürkütüp kovalayan kimse olmayacaktır.

²⁷RAB seni Mısır çıbanıyla, kalça çıbanıyla, azgın uyuzla ve şiddetli kaşıntıyla vuracak, öyle ki iyileşemeyeceksin.

²⁸RAB seni delilikle, körlükle ve zihin şaşkınlığıyla vuracaktır.

²⁹Körün karanlıkta el yordamıyla yürüdüğü gibi, öğle vakti el yordamıyla yürüyeceksin ve yollarında başarıya ulaşamayacaksın; bütün günlerin boyunca haksızlığa uğrayacak, yağmalanacaksın ve seni kurtaran kimse olmayacaktır.

³⁰Bir kadın alacaksın ama başka bir adam onunla yatacak; ev inşa edeceksin ama içinde oturamayacaksın; bağ dikeceksin ama onun hasadını yapamayacaksın.

³¹Genç boğan gözünün önünde boğazlanacak ama etinden yiyemeyeceksin; eşeğin önünden zorla kaçırılacak ve sana geri verilmeyecek; koyunların düşmanlarına verilecek ve seni kurtaran kimse olmayacaktır.

³²Oğulların ve kızların başka bir ulusa verilecek; gözlerin sızlayarak hasretle onlara bakmaktan tükenecek, elinden hiçbir şey gelmeyecektir.

³³Toprağının ürününü ve bütün emeğini hiç tanımadığın bir ulus yiyecek; her zaman haksızlığa uğrayacak ve ezileceksin.

³⁴Gözlerinin göreceği görüler yüzünden çıldırıp dehşete düşeceksin.

³⁵RAB seni dizlerinde ve bacaklarında kötü çıbanlarla vuracak; öyle ki, ayak tabanından tepene dek iyileşemeyeceksin.

³⁶RAB seni ve üzerine atayacağın yöneticilerini, senin de babalarının da tanımadığı bir ulusa sürgüne gönderecek; orada ağaçtan ve taştan yapılmış başka ilahlara kulluk edeceksin.

³⁷RAB’bin seni süreceği bütün uluslar arasında bir bilmece, bir alay konusu ve bir masal konusu olacaksın.

³⁸Ovaya çok tohum götüreceksin ama az toplayacaksın, çünkü çekirge onu yiyip bitirecektir.

³⁹Bağlar dikecek, onları işleyeceksin ama şarap içemeyeceksin, ondan sevinç duyamayacaksın; çünkü kurtçuk onları yiyip bitirecektir.

⁴⁰Bütün sınırlarında zeytin ağaçların olacak ama zeytinyağıyla sürünemeyeceksin, çünkü zeytinlerin dökülecektir.

⁴¹Oğullar, kızlar doğuracaksın ama senin olmayacaklar; çünkü savaş esiri olarak tutsaklığa gidecekler.

⁴²Bütün ağaçlarını ve toprağının ürününü pas tüketecektir.

⁴³Aranızda yaşayan yabancı üzerinize yükseldikçe yükselecek, siz ise aşağı indikçe ineceksiniz.

⁴⁴O sana ödünç verecek, ama sen ona ödünç veremeyeceksin; o baş olacak, sen ise kuyruk olacaksın.

⁴⁵Tanrın RAB’bin sesini dinlemediğin, sana buyurduğu buyrukları ve kuralları yerine getirmediğin için, bütün bu lanetler üzerine gelecek, seni kovalayacak ve yok oluncaya dek sana ulaşacaktır.

⁴⁶Bunlar sende ve soyunda sonsuza dek birer belirti ve şaşılacak birer mucize olacaktır.

⁴⁷Çünkü her şeyin bolluğu içinde Tanrın RAB’be sevinçle ve iyi bir yürekle kulluk etmediniz.

⁴⁸Bu yüzden RAB’bin üzerine göndereceği düşmanlarına açlık, susuzluk, çıplaklık ve her şeyin yokluğu içinde kulluk edeceksin; O da seni yok edinceye dek boynuna demir bir boyunduruk vuracaktır.

⁴⁹RAB uzaklardan, yeryüzünün bir ucundan, kartalın süzülüşü gibi, dilini anlamayacağın bir ulusu senin üzerine getirecektir.

⁵⁰Yaşlıya saygı göstermeyecek, gence acımayacak, yüzü arsız bir ulus.

⁵¹Hayvanlarının yavrularını ve toprağının ürününü yiyip bitirecek, öyle ki seni yok edinceye dek sana ne tahıl, ne şarap, ne yağ, ne sığırlarının sürülerini, ne de koyunlarının sürülerini bırakacaktır.

⁵²Bütün topraklarında güvendiğin o yüksek ve surlu duvarlar yıkılıncaya dek seni kentlerinde kuşatacak; sana verdiği bütün kentlerinde, bütün toprağında seni sıkıştıracaktır.

⁵³Düşmanının seni sıkıştıracağı o kuşatma ve sıkıntı altında, Tanrın RAB’bin sana verdiği kendi bedeninin meyvesini, oğullarının ve kızlarının etini yiyeceksin.

⁵⁴Aranızdaki en yumuşak huylu ve en nazik adam bile kardeşine, bağrındaki karısına ve geride kalan çocuklarına kötü gözle bakacaktır;

⁵⁵öyle ki, yiyeceği çocuklarının etinden onlardan hiçbirine vermeyecektir; çünkü düşmanlarının bütün kentlerinde seni sıkıştıracağı o kuşatma ve sıkıntı altında elinde hiçbir şey kalmamıştır.

⁵⁶Aranızdaki en yumuşak huylu ve en nazik kadın ki nazikliğinden ve yumuşaklığından ötürü ayağının tabanını yere basmayı bile denememiştir bağrındaki kocasına, oğluna ve kızına kötü gözle bakacaktır;

⁵⁷bacaklarının arasından çıkan son döl eşine ve doğuracağı çocuklara da; çünkü düşmanının kentlerinde seni sıkıştıracağı o kuşatma ve sıkıntı altında, her şeyin yokluğundan ötürü onları gizlice yiyecektir.

⁵⁸Eğer bu kitapta yazılı olan bu yasanın bütün sözlerini özenle yerine getirmez, bu onurlu ve şanlı adı, Tanrın RAB’bi saygıyla saymazsan,

⁵⁹RAB senin ve soyunun üzerine olağanüstü belalar, büyük ve şaşılacak belalar, kötü ve kalıcı hastalıklar gönderecektir.

⁶⁰Mısır’ın korktuğun bütün o kötü acılarını senin üzerine geri getirecek ve bunlar sana yapışacaktır.

⁶¹Bu yasa kitabında yazılı olmayan her türlü hastalığı ve her türlü belayı da, sen yok oluncaya dek RAB senin üzerine getirecektir.

⁶²Çoklukta gökteki yıldızlar gibi olduğunuz halde, Tanrın RAB’bin sesini dinlemediğin için sayıca az kalacaksınız.

⁶³RAB size iyilik yapmaktan ve sizi çoğaltmaktan nasıl sevinç duyduysa, sizi yok etmekten de öyle sevinç duyacaktır; mülk edinmek üzere gitmekte olduğunuz topraktan hızla sökülüp atılacaksınız.

⁶⁴Tanrın RAB seni yeryüzünün bir ucundan öbür ucuna dek bütün ulusların arasına dağıtacak; orada senin de babalarının da tanımadığı ağaçtan ve taştan yapılmış başka ilahlara kulluk edeceksin.

⁶⁵O ulusların arasında bile rahat bulamayacaksın, ayağının tabanı için hiçbir dinlenme yeri olmayacak; RAB orada sana çökmüş bir yürek, sönen gözler ve eriyen bir can verecektir.

⁶⁶Yaşamın gözlerinin önünde asılı duracak; gece gündüz korku içinde olacaksın ve yaşamından emin olamayacaksın.

⁶⁷Yüreğindeki korkudan ve gözlerinin göreceği şeylerden ötürü, sabahleyin, "Keşke akşam olsaydı!" diyeceksin; akşamleyin de, "Keşke sabah olsaydı!" diyeceksin.

⁶⁸RAB seni gemilerle ve sana, "Bir daha orayı görmeyeceksin" dediğim yoldan Mısır’a geri götürecek; orada düşmanlarına köle ve cariye olarak satılmak isteyeceksiniz, ama sizi satın alan olmayacaktır.

⁶⁹RAB’bin Horeb’de İsrailoğulları ile yaptığı antlaşmadan başka, Moab ülkesinde Musa’ya onlarla yapmasını buyurduğu antlaşmanın sözleri bunlardır.

¹ΚΑΙ ἔσται ὡς ἂν διαβῆτε τὸν ᾿Ιορδάνην εἰς τὴν γῆν ἣν Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν δίδωσιν ὑμῖν, ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς ταύτας, ἃς ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, καὶ δώσει σε Κύριος ὁ Θεός σου ὑπεράνω πάντων τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς,

²καὶ ἥξουσιν ἐπὶ σὲ πᾶσαι αἱ εὐλογίαι αὗται καὶ εὑρήσουσί σε, ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου.

³εὐλογημένος σὺ ἐν πόλει καὶ εὐλογημένος σὺ ἐν ἀγρῷ·

⁴εὐλογημένα τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου καὶ τὰ γενήματα τῆς γῆς σου καὶ τὰ βουκόλια τῶν βοῶν σου καὶ τὰ ποίμνια τῶν προβάτων σου·

⁵εὐλογημέναι αἱ ἀποθῆκαί σου καὶ τὰ ἐγκαταλείμματά σου·

⁶εὐλογημένος σὺ ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαί σε, καὶ εὐλογημένος σὺ ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε.

⁷παραδῷ Κύριος ὁ Θεός σου τοὺς ἐχθρούς σου τοὺς ἀνθεστηκότας σοι συντετριμμένους πρὸ προσώπου σου· ὁδῷ μιᾷ ἐξελεύσονται πρὸς σὲ καὶ ἐν ἑπτὰ ὁδοῖς φεύξονται ἀπὸ προσώπου σου.

⁸ἀποστείλαι Κύριος ἐπὶ σὲ τὴν εὐλογίαν ἐν τοῖς ταμιείοις σου καὶ ἐπὶ πάντα, οὗ ἂν ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου, ἐπὶ τῆς γῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι.

⁹ἀναστήσαι σε Κύριος ἑαυτῷ λαὸν ἅγιον, ὃν τρόπον ὤμοσε τοῖς πατράσι σου, ἐὰν ἀκούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ πορευθῇς ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ·

¹⁰καὶ ὄψονταί σε πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ὅτι τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικέκληταί σοι, καὶ φοβηθήσονταί σε.

¹¹καὶ πληθυνεῖ σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς ἀγαθὰ ἐν τοῖς ἐκγόνοις τῆς κοιλίας σου, καὶ ἐπὶ τοῖς ἐκγόνοις τῶν κτηνῶν σου καὶ ἐπὶ τοῖς γενήμασι τῆς γῆς σου, ἐπὶ τῆς γῆς σου ἧς ὤμοσε Κύριος τοῖς πατράσι σου δοῦναί σοι.

¹²ἀνοίξαι σοι Κύριος τὸν θησαυρὸν αὐτοῦ τὸν ἀγαθόν, τὸν οὐρανόν, δοῦναι τὸν ὑετόν τῇ γῇ σου ἐπὶ καιροῦ αὐτοῦ· εὐλογήσαι πάντα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου, καὶ δανειεῖς ἔθνεσι πολλοῖς, σὺ δὲ οὐ δανειῇ, καὶ ἄρξεις σὺ ἐθνῶν πολλῶν, σοῦ δὲ οὐκ ἄρξουσι.

¹³καταστήσαι σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς κεφαλὴν καὶ μὴ εἰς οὐράν, καὶ ἔσῃ τότε ἐπάνωκαὶ οὐκ ἔσῃ ὑποκάτω, ἐὰν ἀκούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον φυλάσσειν καὶ ποιεῖν·

¹⁴οὐ παραβήσῃ ἀπὸ πασῶν τῶν ἐντολῶν, ὧν ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, δεξιὰ οὐδὲ ἀριστερὰ πορεύεσθαι ὀπίσω θεῶν ἑτέρων λατρεύειν αὐτοῖς.

¹⁵Καὶ ἔσται ἐὰν μὴ εἰσακούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ὅσας ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, καὶ ἐλεύσονται ἐπὶ σὲ πᾶσαι αἱ κατάραι αὗται καὶ καταλήψονταί σε.

¹⁶ἐπικατάρατος σὺ ἐν πόλει, καὶ ἐπικατάρατος σὺ ἐν ἀγρῷ·

¹⁷ἐπικατάρατοι αἱ ἀποθῆκαί σου καὶ τὰ ἐγκαταλείμματά σου·

¹⁸ἐπικατάρατα τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου καὶ τὰ γενήματα τῆς γῆς σου, τὰ βουκόλια τῶν βοῶν σου καὶ τὰ ποίμνια τῶν προβάτων σου·

¹⁹ἐπικατάρατος σὺ ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαί σε καὶ ἐπικατάρατος σὺ ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε.

²⁰ἀποστείλαι Κύριος ἐπὶ σὲ τὴν ἔνδειαν καὶ τὴν ἐκλιμίαν καὶ τὴν ἀνάλωσιν ἐπὶ πάντα, οὗ ἐὰν ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε καὶ ἕως ἂν ἀπολέσῃ σε ἐν τάχει διὰ τὰ πονηρὰ ἐπιτηδεύματά σου, διότι ἐγκατέλιπές με.

²¹προσκολλήσαι Κύριος εἰς σὲ τὸν θάνατον, ἕως ἂν ἐξαναλώσῃ σε ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς ἣν εἰσπορεύῃ ἐκεῖ κληρονομῆσαι αὐτήν.

²²πατάξαι σε Κύριος ἐν ἀπορίᾳ καὶ πυρετῷ καὶ ῥίγει καὶ ἐρεθισμῷ καὶ ἀνεμοφθορίᾳ καὶ τῇ ὤχρᾳ, καὶ καταδιώξονταί σε, ἕως ἂν ἀπολέσωσί σε.

²³καὶ ἔσται σοι ὁ οὐρανὸς ὁ ὑπὲρ κεφαλῆς σου χαλκοῦς, καὶ ἡ γῆ ἡ ὑποκάτω σου σιδηρᾶ.

²⁴δῴη Κύριος ὁ Θεός σου τὸν ὑετὸν τῆς γῆς σου κονιορτόν, καὶ χοῦς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβήσεται ἐπὶ σέ, ἕως ἂν ἐκτρίψῃ σε καὶ ἕως ἂν ἀπολέσῃ σε ἐν τάχει.

²⁵δῴη σε Κύριος ἐπισκοπὴν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν σου· ἐν ὁδῷ μιᾷ ἐξελεύσῃ πρὸς αὐτούς, καὶ ἐν ἑπτὰ ὁδοῖς φεύξῃ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν· καὶ ἔσῃ ἐν διασπορᾷ ἐν πάσαις βασιλείαις τῆς γῆς.

²⁶καὶ ἔσονται οἱ νεκροὶ ὑμῶν κατάβρωμα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀποσοβῶν.

²⁷πατάξαι σε Κύριος ἕλκει Αἰγυπτίῳ εἰς τὴν ἕδραν καὶ ψώρᾳ ἀγρίᾳ καὶ κνήφῃ, ὥστε μὴ δύνασθαί σε ἰαθῆναι.

²⁸πατάξαι σε Κύριος παραπληξίᾳ καὶ ἀορασίᾳ καὶ ἐκστάσει διανοίας,

²⁹καὶ ἔσῃ ψηλαφῶν μεσημβρίας, ὡσεί τις ψηλαφήσαι τυφλὸς ἐν τῷ σκότει, καὶ οὐκ εὐοδώσει τὰς ὁδούς σου· καὶ ἔσῃ τότε ἀδικούμενος καὶ διαρπαζόμενος πάσας τὰς ἡμέρας, καὶ οὐκ ἔσται σοι ὁ βοηθῶν.

³⁰γυναῖκα λήψῃ, καὶ ἀνὴρ ἕτερος ἕξει αὐτήν· οἰκίαν οἰκοδομήσεις, καὶ οὐκ οἰκήσεις ἐν αὐτῇ· ἀμπελῶνα φυτεύσεις, καὶ οὐ μὴ τρυγήσῃς αὐτόν·

³¹ὁ μόσχος σου ἐσφαγμένος ἐναντίον σου, καὶ οὐ φάγῃ ἐξ αὐτοῦ· ὁ ὄνος σου ἡρπασμένος ἀπὸ σοῦ, καὶ οὐκ ἀποδοθήσεταί σοι· τὰ πρόβατά σου δεδομένα τοῖς ἐχθροῖς σου, καὶ οὐκ ἔσται σοι ὁ βοηθῶν·

³²οἱ υἱοί σου καὶ αἱ θυγατέρες σου δεδομέναι ἔθνει ἑτέρῳ καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου βλέψονται σφακελίζοντες εἰς αὐτά, οὐκ ἰσχύσει ἡ χείρ σου·

³³τὰ ἐκφόρια τῆς γῆς σου καὶ πάντας τοὺς πόνους σου φάγεται ἔθνος, ὃ οὐκ ἐπίστασαι, καὶ ἔσῃ ἀδικούμενος καὶ τεθραυσμένος πάσας τὰς ἡμέρας·

³⁴καὶ ἔσῃ παράκλητος διὰ τὰ ὁράματα τῶν ὀφθαλμῶν σου, ἃ βλέψῃ.

³⁵πατάξαι σε Κύριος ἐν ἕλκει πονηρῷ ἐπὶ τὰ γόνατα καὶ ἐπὶ τὰς κνήμας, ὥστε μὴ δύνασθαι ἰαθῆναί σε ἀπὸ ἴχνους τῶν ποδῶν σου ἕως τῆς κορυφῆς σου.

³⁶ἀπαγάγοι Κύριός σε καὶ τοὺς ἄρχοντάς σου, οὓς ἂν καταστήσῃς ἐπὶ σεαυτόν, ἐπ᾿ ἔθνος, ὃ οὐκ ἐπίστασαι σὺ καὶ οἱ πατέρες σου, καὶ λατρεύσεις ἐκεῖ θεοῖς ἑτέροις, ξύλοις καὶ λίθοις.

³⁷καὶ ἔσῃ ἐκεῖ ἐν αἰνίγματι καὶ παραβολῇ καὶ διηγήματι ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, εἰς οὓς ἂν ἀπαγάγῃ σε Κύριος ἐκεῖ.

³⁸σπέρμα πολὺ ἐξοίσεις εἰς τὸ πεδίον καὶ ὀλίγα εἰσοίσεις, ὅτι κατέδεται αὐτὰ ἡ ἀκρίς.

³⁹ἀμπελῶνα φυτεύσεις καὶ κατεργᾷ, καὶ οἶνον οὐ πίεσαι, οὐδὲ εὐφρανθήσῃ ἐξ αὐτοῦ, ὅτι καταφάγεται αὐτὰ ὁ σκώληξ.

⁴⁰ἐλαῖαι ἔσονταί σοι ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις σου, καὶ ἔλαιον οὐ χρίσῃ, ὅτι ἐκρυήσεται ἡ ἐλαία σου.

⁴¹υἱοὺς καὶ θυγατέρας γεννήσεις καὶ οὐκ ἔσονταί σοι, ἀπελεύσονται γὰρ ἐν αἰχμαλωσίᾳ.

⁴²πάντα τὰ ξύλινά σου καὶ τὰ γενήματα τῆς γῆς σου ἐξαναλώσει ἡ ἐρισύβη.

⁴³ὁ προσήλυτος, ὅς ἐστιν ἐν σοί, ἀναβήσεται ἐπὶ σὲ ἄνω ἄνω, σὺ δὲ καταβήσῃ κάτω κάτω·

⁴⁴οὗτος δανειεῖ σοι, σὺ δὲ τούτῳ οὐ δανειεῖς· οὗτος ἔσται κεφαλή, σὺ δὲ ἔσῃ οὐρά.

⁴⁵καὶ ἐλεύσονται ἐπί σὲ πᾶσαι αἱ κατάραι αὗται καὶ καταδιώξονταί σε καὶ καταλήψονταί σε, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε καὶ ἓως ἂν ἀπολέσῃ σε, ὅτι οὐκ εἰσήκουσας τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, φυλάξαι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ τὰ δικαιώματα, ὅσα ἐνετείλατό σοι.

⁴⁶καὶ ἔσται ἐν σοὶ σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ σπέρματί σου ἕως τοῦ αἰῶνος,

⁴⁷ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐλάτρευσας Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαθῇ διανοίᾳ διὰ τὸ πλῆθος πάντων.

⁴⁸καὶ λατρεύσεις τοῖς ἐχθροῖς σου, οὓς ἐξαποστελεῖ Κύριος ἐπὶ σέ, ἐν λιμῷ καὶ ἐν δίψει καὶ ἐν γυμνότητι καὶ ἐν ἐκλείψει πάντων· καὶ ἐπιθήσῃ κλοιὸν σιδηροῦν ἐπὶ τὸν τράχηλόν σου, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε.

⁴⁹ἐπάξει ἐπὶ σὲ Κύριος ἔθνος μακρόθεν ἀπ᾿ ἐσχάτου τῆς γῆς ὡσεί ὅρμημα ἀετοῦ, ἔθνος, ὃ οὐκ ἀκούσῃ τῆς φωνῆς αὐτοῦ,

⁵⁰ἔθνος ἀναιδὲς προσώπῳ, ὅστις οὐ θαυμάσει πρόσωπον πρεσβύτου καὶ νέον οὐκ ἐλεήσει,

⁵¹καὶ κατέδεται τὰ ἔκγονα τῶν κτηνῶν σου καὶ τὰ γενήματα τῆς γῆς σου, ὥστε μὴ καταλιπεῖν σοι σῖτον, οἶνον, ἔλαιον, τὰ βουκόλια τῶν βοῶν σου, καὶ τὰ ποίμνια τῶν προβάτων σου, ἕως ἂν ἀπολέσῃ σε

⁵²καὶ ἐκτρίψῃ σε ἐν ταῖς πόλεσί σου, ἕως ἂν καθαιρεθῶσι τὰ τείχη τὰ ὑψηλὰ καὶ τὰ ὀχυρά, ἐφ᾿ οἷς σὺ πέποιθας ἐπ᾿ αὐτοῖς, ἐν πάσῃ τῇ γῇ σου, καὶ θλίψει σε ἐν ταῖς πόλεσί σου, αἷς ἔδωκέ σοι.

⁵³καὶ φαγῇ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου, κρέα υἱῶν σου καὶ θυγατέρων σου, ὅσα ἔδωκέ σοι Κύριος ὁ Θεός σου, ἐν τῇ στενοχωρίᾳ σου καὶ ἐν τῇ θλίψει σου, ᾗ θλίψει σε ὁ ἐχθρός σου.

⁵⁴ὁ ἁπαλὸς ὁ ἐν σοὶ καὶ ὁ τρυφερὸς σφόδρα βασκανεῖ τῷ ὀφθαλμῷ τὸν ἀδελφὸν καὶ τὴν γυναῖκα τὴν ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ καὶ τὰ καταλελειμμένα τέκνα, ἃ ἂν καταλειφθῇ αὐτῷ,

⁵⁵ὥστε δοῦναι ἑνὶ αὐτῶν ἀπὸ τῶν σαρκῶν τῶν τέκνων αὐτοῦ, ὧν ἂν κατέσθῃ, διὰ τὸ μὴ καταλειφθῆναι αὐτῷ οὐδὲν ἐν τῇ στενοχωρίᾳ σου καὶ ἐν τῇ θλίψει σου, ᾗ ἂν θλίψωσί σε οἱ ἐχθροί σου ἐν πάσαις ταῖς πόλεσί σου.

⁵⁶καὶ ἡ ἁπαλὴ ἐν ὑμῖν καὶ ἡ τρυφερά, ἧς οὐχὶ πεῖραν ἔλαβεν ὁ ποὺς αὐτῆς βαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὴν τρυφερότητα καὶ διὰ τὴν ἁπαλότητα, βασκανεῖ τῷ ὀφθαλμῷ αὐτῆς τὸν ἄνδρα αὐτῆς τὸν ἐν κόλπῳ αὐτῆς καὶ τὸν υἱὸν καὶ τὴν θυγατέρα αὐτῆς

⁵⁷καὶ τὸ χόριον αὐτῆς τὸ ἐξελθὸν διὰ τῶν μηρῶν αὐτῆς καὶ τὸ τέκνον, ὃ ἐὰν τέκῃ· καταφάγεται γὰρ αὐτὰ διά τὴν ἔνδειαν πάντων κρυφῇ ἐν τῇ στενοχωρίᾳ σου καὶ ἐν τῇ θλίψει σου, ᾗ θλίψει σε ὁ ἐχθρός σου ἐν ταῖς πόλεσί σου.

⁵⁸ἐὰν μὴ εἰσακούσῃς ποιεῖν πάντα τὰ ρήματα τοῦ νόμου τούτου τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ φοβεῖσθαι τὸ ὄνομα τὸ ἔντιμον τὸ θαυμαστὸν τοῦτο, Κύριον τὸν Θεόν σου,

⁵⁹καὶ παραδοξάσει Κύριος τὰς πληγάς σου καὶ τὰς πληγὰς τοῦ σπέρματός σου, πληγὰς μεγάλας καὶ θαυμαστάς, καὶ νόσους πονηρὰς καὶ πιστὰς

⁶⁰καὶ ἐπιστρέψει πᾶσαν τὴν ὀδύνην Αἰγύπτου τὴν πονηράν, ἣν διευλαβοῦ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, καὶ κολληθήσονται ἐν σοί.

⁶¹καὶ πᾶσαν μαλακίαν καὶ πᾶσαν πληγὴν τὴν μὴ γεγραμμένην καὶ πᾶσαν τὴν γεγραμμένην ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ νόμου τούτου ἐπάξει Κύριος ἐπὶ σέ, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε.

⁶²κα’Ι καταλειφθήσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖ, ἀνθ᾿ ὧν ὅτι ἦτε ὡσεὶ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τῷ πλήθει, ὅτι οὐκ εἰσήκουσας τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου.

⁶³καὶ ἔσται ὃν τρόπον εὐφράνθη Κύριος ἐφ᾿ ὑμῖν εὖ ποιῆσαι ὑμᾶς καὶ πληθῦναι ὑμᾶς, οὕτως εὐφρανθήσεται Κύριος ἐφ᾿ ὑμῖν ἐξολοθρεῦσαι ὑμᾶς, καὶ ἐξαρθήσεσθε ἐν τάχει ἀπὸ τῆς γῆς, εἰς ἣν εἰσπορεύεσθε ἐκεῖ κληρονομῆσαι αὐτήν.

⁶⁴καὶ διασπερεῖ σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τῆς γῆς, καὶ δουλεύσεις ἐκεῖ θεοῖς ἑτέροις, ξύλοις καὶ λίθοις, οὕς οὐκ ἠπίστω σὺ καὶ οἱ πατέρες σου.

⁶⁵ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐκείνοις οὐκ ἀναπαύσει σε, οὐδ᾿ οὐ μὴ γένηται στάσις τῷ ἴχνει τοῦ ποδός σου, καὶ δώσει σοι Κύριος ἐκεῖ καρδίαν ἀθυμοῦσαν καὶ ἐκλείποντας ὀφθαλμοὺς καὶ τηκομένην ψυχήν.

⁶⁶καὶ ἔσται ἡ ζωή σου κρεμαμένη ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου, καὶ φοβηθήσῃ ἡμέρας καὶ νυκτὸς καὶ οὐ πιστεύσεις τῇ ζωῇ σου·

⁶⁷τὸ πρωΐ ἐρεῖς·πῶς ἂν γένοιτο ἑσπέρα; καὶ τὸ ἑσπέρας ἐρεῖς· πῶς ἂν γένοιτο πρωΐ; ἀπὸ τοῦ φόβου τῆς καρδίας σου, ἃ φοβηθήση, καὶ ἀπὸ τῶν ὁραμάτων τῶν ὀφθαλμῶν σου, ὧν ὄψῃ.

⁶⁸καὶ ἀποστρέψει σε Κύριος εἰς Αἴγυπτον ἐν πλοίοις καὶ ἐν τῇ ὁδῷ, ᾗ εἶπα· οὐ προσθήσῃ ἔτι ἰδεῖν αὐτήν· καὶ πραθήσεσθε ἐκεῖ τοῖς ἐχθροῖς ὑμῶν εἰς παῖδας καὶ παιδίσκας, καὶ οὐκ ἔσται ὁ κτώμενος.

⁶⁹Οὗτοι οἱ λόγοι τῆς διαθήκης, οὓς ἐνετείλατο Κύριος Μωυσῇ στῆσαι τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ ἐν γῇ Μωάβ, πλὴν τῆς διαθήκης, ἧς διέθετο αὐτοῖς ἐν Χωρήβ.

¹And it shall come to pass , if thou wilt indeed hear the voice of the Lord thy God, to observe and do all these commands, which I charge thee this day, that the Lord thy God shall set thee on high above all the nations of the earth;

²and all these blessings shall come upon thee, and shall find thee. If thou wilt indeed hear the voice of the Lord thy God,

³blessed [shalt] thou [be] in the city, and blessed shalt thou be in the field.

⁴Blessed shall be the offspring of thy body, and the fruits of thy land, and the herds of thy oxen, and the flocks of thy sheep.

⁵Blessed shall be thy barns, and thy stores.

⁶Blessed shalt thou be in thy coming in, and blessed shalt thou be in thy going out.

⁷The Lord deliver thine enemies that withstand thee utterly broken before thy face: they shall come out against thee one way, and they shall flee seven ways from before thee.

⁸The Lord send upon thee his blessing in thy barns, and on all on which thou shalt put thine hand, in the land which the Lord thy God gives thee.

⁹The Lord raise thee up for himself a holy people, as he sware to thy fathers; if thou wilt hear the voice of the Lord thy God, and walk in all his ways.

¹⁰And all the nations of the earth shall see thee, that the name of the Lord is called upon thee, and they shall stand in awe of thee.

¹¹And the Lord thy God shall multiply thee for good in the offspring of thy body, and in the offspring of thy cattle, and in the fruits of thy land, on thy land which the Lord sware to thy fathers to give to thee.

¹²May the Lord open to thee his good treasure, the heaven, to give rain to thy land in season: may he bless all the works of thy hands: so shalt thou lend to many nations, but thou shalt not borrow; and thou shalt rule over many nations, but they shall not rule over thee.

¹³The Lord thy God make thee the head, and not the tail; and thou shalt then be above and thou shalt not be below, if thou wilt hearken to the voice of the Lord thy God, in all things that I charge thee this day to observe.

¹⁴Thou shalt not turn aside from any of the commandments, which I charge thee this day, to the right hand or to the left, to go after other gods to serve them.

¹⁵But it shall come to pass, if thou wilt not hearken to the voice of the Lord thy God, to observe all his commandments, as many as I charge thee this day, then all these curses shall come on thee, and overtake thee.

¹⁶Cursed [shalt] thou [be] in the city, and cursed shalt thou be in the field.

¹⁷Cursed shall be thy barns and thy stores.

¹⁸Cursed shall be the offspring of thy body, and the fruits of thy land, the herds of thine oxen, and the flocks of thy sheep.

¹⁹Cursed shalt thou be in thy coming in, and cursed shalt thou be in thy going out.

²⁰The Lord send upon thee want, and famine, and consumption of all things on which thou shalt put thy hand, until he shall have utterly destroyed thee, and until he shall have consumed thee quickly because of thine evil devices, because thou hast forsaken me.

²¹The Lord cause the pestilence to cleave to thee, until he shall have consumed thee off the land into which thou goest to inherit it.

²²The Lord smite thee with distress, and fever, and cold, and inflammation, and blighting, and paleness, and they shall pursue thee until they have destroyed thee.

²³And thou shalt have over thine head a sky of brass, and the earth under thee shall be iron.

²⁴The Lord thy God make the rain of thy land dust; and dust shall come down from heaven, until it shall have destroyed thee, and until it shall have quickly consumed thee.

²⁵The Lord give thee up for slaughter before thine enemies: thou shalt go out against them one way, and flee from their face seven ways; and thou shalt be a dispersion in all the kingdoms of the earth.

²⁶And your dead men shall be food to the birds of the sky, and to the beasts of the earth; and there shall be none to scare them away.

²⁷The Lord smite thee with the botch of Egypt in the seat, and with a malignant scab, and itch, so that thou canst not be healed.

²⁸The Lord smite thee with insanity, and blindness, and astonishment of mind.

²⁹And thou shalt grope at mid-day, as a blind man would grope in the darkness, and thou shalt not prosper in thy ways; and then thou shalt be unjustly treated, and plundered continually, and there shall be no helper.

³⁰Thou shalt take a wife, and another man shall have her; thou shalt build a house, and thou shalt not dwell in it; thou shalt plant a vineyard, and shalt not gather the grapes of it.

³¹Thy calf [shall be] slain before thee, and thou shalt not eat of it; thine ass shall be violently taken away from thee, and shall not be restored to thee: thy sheep shall be given to thine enemies, and thou shalt have no helper.

³²Thy sons and thy daughters shall be given to another nation, and thine eyes wasting away shall look for them: thine hand shall have no strength.

³³A nation which thou knowest not shall eat the produce of thy land, and all thy labours; and thou shalt be injured and crushed always.

³⁴And thou shalt be distracted, because of the sights of thine eyes which thou shalt see.

³⁵The Lord smite thee with an evil sore, on the knees and the legs, so that thou shalt not be able to be healed from the sole of thy foot to the crown of thy head.

³⁶The Lord carry away thee and thy princes, whom thou shalt set over thee, to a nation which neither thou nor thy fathers know; and thou shalt there serve other gods, wood and stone.

³⁷And thou shalt be there for a wonder, and a parable, and a tale, among all the nations, to which the Lord thy God shall carry thee away.

³⁸Thou shalt carry forth much seed into the field, and thou shalt bring in little, because the locust shall devour it.

³⁹Thou shalt plant a vineyard, and dress it, and shalt not drink the wine, neither shalt thou delight thyself with it, because the worm shall devour it.

⁴⁰Thou shalt have olive trees in all thy borders, and thou shalt not anoint thee with oil, because thine olive shall utterly cast [its fruit].

⁴¹Thou shalt beget sons and daughters, and they shall not be [thine], for they shall depart into captivity.

⁴²All thy trees and the fruits of thy land shall the blight consume.

⁴³The stranger that is within thee shall get up very high, and thou shalt come down very low.

⁴⁴He shall lend to thee, and thou shalt not lend to him: he shall be the head, and thou shalt be the tail.

⁴⁵And all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and shall overtake thee, until he shall have consumed thee, and until he shall have destroyed thee; because thou didst not hearken to the voice of the Lord thy God, to keep his commands, and his ordinances which he has commanded thee.

⁴⁶And [these things] shall be signs in thee, and wonders among thy seed for ever;

⁴⁷because thou didst not serve the Lord thy God with gladness and a good heart, because of the abundance of all things.

⁴⁸And thou shalt serve thine enemies, which the Lord will send forth against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in the want of all things; and thou shalt wear upon thy neck a yoke of iron until he shall have destroyed thee.

⁴⁹The Lord shall bring upon thee a nation from the extremity of the earth, like the swift flying of an eagle, a nation whose voice thou shalt not understand;

⁵⁰a nation bold in countenance, which shall not respect the person of the aged and shall not pity the young.

⁵¹And it shall eat up the young of thy cattle, and the fruits of thy land, so as not to leave to thee corn, wine, oil, the herds of thine oxen, and the flocks of thy sheep, until it shall have destroyed thee;

⁵²and have utterly crushed thee in thy cities, until the high and strong walls be destroyed, in which thou trustest, in all thy land; and it shall afflict thee in thy cities, which he has given to thee.

⁵³And thou shalt eat the fruit of thy body, the flesh of thy sons and of thy daughters, all that he has given thee, in thy straitness and thy affliction, with which thine enemy shall afflict thee.

⁵⁴He that is tender and very delicate within thee shall look with an evil eye upon his brother, and the wife in his bosom, and the children that are left, which may have been left to him;

⁵⁵so as [not] to give to one of them of the flesh of his children, whom he shall eat, because of his having nothing left him in thy straitness, and in thy affliction, with which thine enemies shall afflict thee in all thy cities.

⁵⁶And she that is tender and delicate among you, whose foot has not assayed to go upon the earth for delicacy and tenderness, shall look with an evil eye on her husband in her bosom, and her son and her daughter,

⁵⁷and her offspring that comes out between her feet, and the child which she shall bear; for she shall eat them because of the want of all things, secretly in thy straitness, and in thy affliction, with which thine enemy shall afflict thee in thy cities.

⁵⁸If thou wilt not hearken to do all the words of this law, which have been written in this book, to fear this glorious and wonderful name, the Lord thy God;

⁵⁹then the Lord shall magnify thy plagues, and the plagues of thy seed, great and wonderful plagues, and evil and abiding diseases.

⁶⁰And he shall bring upon thee all the evil pain of Egypt, of which thou wast afraid, and they shall cleave to thee.

⁶¹And the Lord shall bring upon thee every sickness, and every plague that is not written, and every one that is written in the book of this law, until he shall have destroyed thee.

⁶²And ye shall be left few in number, whereas ye were as the stars of the sky in multitude; because thou didst not hearken to the voice of the Lord thy God.

⁶³And it shall come to pass that as the Lord rejoiced over you to do you good, and to multiply you, so the Lord will rejoice over you to destroy you; and ye shall be quickly removed from the land, into which ye go to inherit it.

⁶⁴And the Lord thy God shall scatter thee among all nations, from one end of the earth to the other; and thou shalt there serve other gods, wood and stone, which thou hast not known, nor thy fathers.

⁶⁵Moreover among those nations he will not give thee quiet, neither by any means shall the sole of thy foot have rest; and the Lord shall give thee there another and a misgiving heart, and failing eyes, and a wasting soul.

⁶⁶And thy life shall be in suspense before thine eyes; and thou shalt be afraid by day and by night, and thou shalt have no assurance of thy life.

⁶⁷In the morning thou shalt say, Would it were evening! and in the evening thou shalt say, Would it were morning! for the fear of thine heart with which thou shalt fear, and for the sights of thine eyes which thou shalt see.

⁶⁸And the Lord shall bring thee back to Egypt in ships, by the way of which I said, Thou shalt not see it again; and ye shall be sold there to your enemies for bondmen and bondwomen, and none shall buy you.

⁶⁹These [are] the words of the covenant, which the Lord commanded Moses to make with the children of Israel in the land of Moab, besides the covenant which he made with them in Choreb.